De Hegel schoot in de laagste registers echt tekort dus een subwoofer was wenselijk om toch het bas fundament op orde te krijgen, de Puccini deed dit al belangrijk beter dus daarbij was de subwoofer niet langer een vereiste, maar wel prettig.
De Maestro echter zet de lage tonen robuust en strak aan waardoor de subwoofer echt geen functie meer heeft. Het ding zit alleen maar in de weg, hoe zacht hij ook staat.
Zonder subwoofer klinkt het precies naar wens. Mooie schone strak aangezette lage tonen welke mooi in balans zijn met de rest van de weergave. Wat verschilt dat toch veel per versterker zeg!
De high-input ingangen van de sub versterker waren aan de luidspreker uitgangen van de Maestro aangesloten en of het echt zo is weet ik niet, maar ik heb het idee dat de weergave nu nog wat schoner is nu ik deze verbindingen verwijderd heb. Dus dat is een voordeel.
Nog een voordeel is dat nu dat de subwoofer uit het audio kastje is verwijderd ik de plank waar de Maestro op staat een stuk kon laten zakken. Ik heb nu vier centimeter ruimte boven de versterker, nog niet ideaal maar het is al veel meer dan de halve centimeter die het was.
Bovendien voel ik vrijwel niets aan warmte als ik mijn hand er op leg, dit omdat het toestel op deze volumes gewoon geen warmte produceert.
Dus dat gaat voorlopig prima zo.
Een derde voordeel is dat nu dat de subwoofer niet in het aanstaande audiorack hoeft te passen dat mijn keuze mogelijkheden voor een mooi rack ineens veel groter worden, er hoeft immers geen subwoofer van 35 centimeter hoog in te passen.
(Ik weet dat je een subwoofer overal kunt plaatsen en juist niet in je audio kastje, maar ik hou van minimalisme en een opgeruimd beeld, het is een toch tik van me)
Dus al met al is het allemaal ineens nog puristischer geworden zo. Een goede dac, een goede versterker en twee luidsprekers, niets meer en niets minder.
Iedere keer weer een stapje verder.
De subwoofer met de sub versterker:
