Ik heb ze 1000 euro betaald
En drie maand garantie.
Het fineer vooraan op de hoeken is over zijn gehele lengte wel heel licht tot licht aan het loskomen. Zou eens door een handige Houtharry weer mooi gelijmd moeten worden. Maar goed, dat heeft geen impact op het geluid.
Gisterenochtend dus omstreeks half tien richting Apeldoorn gereden. Volgende keer bel ik, dat gaat sneller, me dunkt.
Alle gekheid op een stokje, we zeilden langs alle mogelijke klippen, files en ongevallen, en stonden na een BurgerKing-burger en 255km vlot rijden om 13u15 in de Centrumparking van A'doorn. Arnold Versnel, een man die zijn naam alle eer aan doet, en zijn vrouw beschikken over een pracht van een zaak, en op een prachtig plein gelegen trouwens. Arnold is al iemand die méér dan 24u per dag lijkt te hebben, maar je hoort dat ie eigenlijk nog steeds 3 dagen per week tekort komt.
Zo heeft hij nog minstens 150 audio-apparaten opzij staan, die ooit eens op marktplaats moeten komen.
Maar voor ons had ie gelukkig alle tijd van de wereld.
Speakers mooi aangesloten op een Accuphase-versterker, idem CD-speler erbij gehaald omdat we nogal gehecht zijn aan ons setje "luister"-cd's.
En we konden beginnen luisteren, met een bakkie of twee erbij.
Arnold had, nogal wiedes, nog wat te repareren en ging boven rustig zitten knutselen, terwijl wij uit alle macht probeerden om de vitrines met de muziek mee te laten rinkelen.
Anderhalf uur later was het verdict duidelijk: zijn vitrines zitten muurvast!
Wat was er de revue gepasseerd: enkele jazz-dingetjes, enkele betonsplijtende songs van Billie Eilish's eerste album, Sunset van Nithin Sawney, ook de eerste TweeMeterSessies-cd heeft enkele nummers gespeeld, waarbij ik toch even tot tranen toe bewogen was (en niet omdat de koffie te heet was), ook de soundtrack van Pi met daarop enkele sublieme elektronische tracks erop mocht een kwartiertje in de cd-speler doorbrengen, Dead Can Dance mocht ook niet ontbreken.
Conclusie: de luidsprekers staan niet enkel als een huis, ze klinken ook als een huis. Maar dan één van het zéér geraffineerde soort.
- het hoog klinkt superhelder doch toch nog aangenaam warm, dankzij de softdome tweeters
- het mid was mooi duideiljk aanwezig, kristalhelder, en Oleta Adams met Rythm of Life was ontroerend mooi. De piano erbij hadden we nog nooit zo mooi gehoord.
- het laag tot erg laag hebben ze tot in Ijsland gevoeld volgens mij. Ze dénken dat het een magmatunnel is, maar wij weten wel beter.
Eén van de laatste CDs was Phase, van Jack Garratt. Dat eerste nummer is volgens mij en mijn vrouw één van de meest klote muziekstukken om af te spelen. Die muziek is oerend druk, de (héle diepe) bassen en de hele hoge noten knallen in alle richtingen tegelijk, het mid bevat een orkaan aan geluiden en ondertussen zingt Jack ook nog eens. Ook de tweede song is minder gemakkelijk af te spelen dan je zou denken. De Dali's blijven er stoïcijns koel bij en dreunden zonder te verpinken de pannen van het belendende gebouw. Ab-so-lu-fan-tas-tisch.
Om half negen waren we thuis en we hadden hóngerrrrr!
Ben benieuwd!
