Pjotr schreef: ↑di 30 nov 2021, 21:40
Wie zegt ons dan dat het systeem bij 0,1V meer lineair is dan bij 3V? Het omgekeerde lijkt mij wel eens eerder het geval. Zeker in geval van mechanische verliezen. Als je tegen een houten blokje wat los op tafel ligt duwt, heb je ook een minimale kracht nodig om het überhaupt in beweging te krijgen, anders gebeurt er niks. Aan de factor demping heb je dan niks. Daar kun je pas een nauwkeurig resultaat van verwachten bij voldoende beweging. M.i. geldt hetzelfde voor de mechanische verliezen in de ophanging van de conus. Menigeen kent het fenomeen dat sommige speakers pas "los" komen op enig volume. Op laag volume is het dan flut met vrijwel geen resolutie. Dat heeft m.i. te maken met dergelijke mechanische effecten. De betere kwaliteit speaker presteert ook op lage volumes goed met veel resolutie.
Helaas gaan de vergelijking niet op, wrijving op een oppervlak gedraagt zich wel echt heel anders dan de stijfheid van een massa-veer-demper systeem.
Het probleem is dat de statische stijfheid totaal anders is dan de dynamische stijfheid.
Om het dan NOG lastiger te maken is de stijfheid onder de Fs al helemaal een grote puinhoop.
Afhankelijk van de soort ophanging kan die ineens zomaar bij bepaalde frequenties (onder de Fs) soepeler gaan worden, of ineens stijver.
Afgelopen paar jaar toevallig heel erg veel ingedoken omdat het idee was om een apparaat te ontwikkelen om onder oa passive radiators (maar ook speakers) op een wat andere manier te meten.
In die zoektocht kwam ik dit artikelen tegen (zie bijlage).
Belangrijkste is eigenlijk figuur 8 en 9 op blz 7.
Dit artikel geeft het hele probleem extreem duidelijk weer.
Zeker als je de Cms uit de grafieken zelf probeert te halen, zul je zien dat je op iets totaal anders uitkomt dan wat je op de Fs zou meten.
Hoe voor de rest een speaker zich gedraagt is totaal afhankelijk van het type ophanging dat is gebruikt.
Sommige ophangingen worden ineens een stuk soepeler met een beetje beweging op lage(re) frequenties, maar blijven vrij stijf bij hogere frequenties en lagere signalen (ruis). Exact zoals dat bij een elastiekje gebeurt (de stijfheid gaat daarvan drastisch omhoog bij hoge frequenties)
Andere ophangingen hebben dat probleem niet.
Om het probleem nog erger te maken, vraag ik mij zelfs af of je dat bij een Klippel meting zult zien.
Ik denk Leo z'n voorbeeld boekdelen spreekt, onder de 1V ofzo, vooral met een ruis schuift de Fs dramatische op.
Kom je boven een bepaalde punt, dan is die verandering ineens niet zo groot meer en blijft het relatief constant.
Dat lijkt misschien niet zo erg, maar praktisch gezien is dit ZEER hoorbaar, zeker wanneer je op relatief lage volumes luistert.
Ten eerste klopt dan de BR afstelling niet meer -> resultaat boombox
Ten tweede hoor je vrij duidelijk de overgang wanneer signaal ineens veel groter wordt.
Dat gezegd hebbende, een vervangingsschema is leuk, het houdt alleen weinig rekening met de de praktijk.
Of nog beter gezegd, niet alle verliezen worden er in opgenomen, met name de Cms.
De Mms is namelijk constant, de Rms is enigszins constant.
Het is in feite net als een echte condensator.
Dat is namelijk ook niet enkel een C, maar hoort op z'n minst een weerstand en spoel in serie te hebben (ESR en ESL).
Dat is natuurlijk met een stijfheid exact zo.
Dus ja, als je een geïdealiseerd vervangingsschema gaat gebruiken voor dingen die niet ideaal zijn, dan krijg je vanzelf fouten.
Gooi daar nog eens een sausje van geen verplichte standaarden overheen en het wordt een grote puinhoop.
Dan snap ik überhaupt niet waarom je over meten discussieert......
Maar vooralsnog vind ik het T/S model prima werkbaar als basis om een speakerkast te modelleren en uit te rekenen. Al gebruik ik zelf meestal het directe elektromechanisch model uit de regeltechniek voor simulaties.
