Wat een heerlijke dicussie!
In de jaren 30 en 40 is dat al begonnen, toen men penthodebuizen ging maken en gebruiken in push=pull configuratie.
Daarna de triode/penthode controverse, dan de transistoren/buizen algemeen, dan de MOSFETs/BJT, dan CD vs. LP, dan CD vs. DVD.....
Het is allemaal zo zinloos in mijn optiek.
De volmaakte werkelijkheidsweergave bestaat niet, punt.
Een versterker die 0.001 % THD heeft en een slechts iets hogere IMD, kan best slecht klinken (Luxman, Hafler).
Ik heb het opgegeven om daar de oplossing te zoeken, en met mij zijn er anderen die dat blijkbaar ook vinden:
http://www.next-power.net/next-tube/art ... nu_item=99
In de "Breda" thread heb ik het al even aangestipt:
Wat is Hifi? Is dat de volkomen weergave van wat de bron geeft (CD, LP, whatever)?
Of is dat iets wat overeen komt met de beste luisterpositie in het concertgebouw?
Zoja, waarom niet in de Ny Met? Of de Scala te Milaan? Of voor mijn part de Bierhalle in Munchen of de Arena in Amsterdam?
Is HiFi datgene wat de dirigent hoort op zijn plek, of wat de cellist of 1e violist hoort?
Of de drummer op het North Sea festival in die tent?
Laten we mekaar nu geen mietje noemen, het najagen van extreem lage vervormingscijfers, hoge slew rates, grote vermogens, grote stroomleverantie is allemaal wel aardig en leuk vanuit een macho standpunt gezien ("de mijne is lekker groter dan die van jou!" ), maar we schieten er natuurlijk geen ene moer mee op.
Wat ik hoor als ik op zaterdagavond het Oude Pothuys in utrecht binnenstap, heb ik nog nooit van welke set dan ook gehoord (en ik heb er wat gehoord, tot in de tonnnen aan toe).
Vandaar uit dat ik ben gekomen tot "MyFi", een geluid dat ikzelf prettig vind.
In het algemeen is dat een geluid wat iets in me losmaakt, wat me ontroert.
In het verleden heb ik Spectral in huis gehad, met Audio Physics speakers (die dure, ja) , MIT bekabeld, de hele rimram (werkte bij een high (sp)end dealer en mocht dat thuis meehebben om te ervaren wat high end nu eigenlijk was).
Die set heeft me nooit zo ontroerd als mijn simpele KT88 PP in triodeversterkertjes op een setje Epos ES11 met een TEAC VRDS10..
Kwaliteit in weergave zit 'm niet in prijs, niet in merk, niet in % THD en niet in dB SPL.
Het zit 'm in je eigen gemoedstoestand.
Natuurlijk zal ik niet ontkennen dat er een bepaalde drempel bestaat waarboven de vervorming te hoog wordt, het vermogen of de SPL te laag, en het afstraalgedrag te beperkt.
Maar binnen die restricties kun je gaan streven naar "system synergy", oftewel een optimale balans tussen de diverse componenten.
Het ontbreken van electronische stress (daar is-tie weer, Peter van Willenswaard) is daarin een sterk bepalende factor.
Het ontbreken van het laagste octaaf is dat niet.
Bovenstaande zal me ongetwijfeld tot een paria bestempelen, een onwetende, onnozele hals die het allemaal niet begrijpt.
Soit. Ik ben er gelukkig mee, en de mensen voor wie ik versterkers heb gebouwd, apparatuur hersteld en gemodificeerd of sets samengesteld zijn dat ook, ze komen nog altijd bij me terug.
Of je mist het punt volkomen, dat kan naruurlijk ook.