democles schreef:Splinter,die krassen zijn te diep,lukt je nooit met die polish.
Beter licht afschuren en spuiten in kleur.
Dicht plamuren helpt ook niet,blijf je altijd zien na het spuiten,of je moet de hele plaat al vol plamuren.
Tweede plaat er boven van inox kan mooi zijn,maar vraagt ook om de nodige voorzichtigheid,alle krasjes blijven dan zichtbaar!
Ik kan de plaat schoonwrijven en dan dus een laagje poets laten zitten. Spuiten was nog niet in me opgekomen. . Maar of ik nu ga lakken of een extra topplaatje erboven zet, zolang er een boor in de buurt komt, is er risico op krassen. Maar dat alu is zo zacht dat het moeilijk is een egaal resultaat te krijgen. Dus bij de gaten kan je zien waar de doek hapert, of mijn vingers erdoorheen en als ik zelf met microvezeldoek rond de gaten in cirkels poets, dan zie je weer die cirkels. Maar als ik alle gaatjes in het alu boor, en dan het alu als sjabloon gebruik en een plaat inox met folie beplak en op maat zaag en dan eronder op een plankje ofzo schroef, kan ik door het alu recht in het inox boren. Inox vijlt echter een hoop arbeidsintensiever. Maar dan is er weinig poetswerk meer nodig. . De krassen vallen weg met de weinige vettigheid die de polish achterlaat, en als alles erop zit, gaat daar ook niet de aandacht naar uit. T; is een beetje alsof je een kale muur stuct en elk verkeerd detail je irriteert, maar als de boel gesaust is en de gordijnen hangen en de ruimte is ingericht, is er niemand die gaat zoeken naar oneffenheden. Beetje de afweging van de perfectionist
Als ik de dasty niet had gebruikt, - en niet had bedacht nog een laatste keer te poetsen, en nog even met het idee speelde om het alu als sjabloon te gebruiken, had ik het gewoon zo toegepast. . Of anders gesteld, ze verkopen tegenwoordig , fiks aan de prijs, meubels voor de hippe en jonge tweeverdieners, en die worden, net zoals vroeger in de nep antieke nijverheid, her en der wat ruw behandeld, zodat het geen massaproduct lijkt ;-0) Je kan er aan tillen of niet. Het gaat in wezen slechts om de reflectie van het weinige buizenlicht, en die gloei is geen schijnwerper... En het is wat het is, een verwrongen wegwijzeringsbord, is geen onontgonnen oppervlak, dat ervan willen maken is als trachten de ziel eruit te halen. Of als ik nou zo slim was geweest om de foliekant van het alu als bovenkant te gebruiken, maar na jkort wat pellen te hebben geprobeerd heb ik die optie laten staken. Doordat ik ik met een botte trapboor de buisvoetgaten zat te boren en de plaat werd verhit, ontdekte ik pas dat die deklaag door verhitting vanzelf losliet. Als ik me er even in had verdiept. Had toch wel eens gezien op het journaal dat ze 100 km borden overplakten tot 120 ? Kwestie van gezond verstand gebruiken, . En dus wederom, een voorbeeld van wijsheid, door schade en schande bereikt ;-0)) Ik ga er nog eens een nachtje over slapen
Edit. Heel soms kocht ik wel een een klassieke versterker, en dan vond je het schema aan de onderkant. Eigenlijk moet je elke buizenbak die je verkoopt vergezeld doen gaan met een gebruiksaanwijzing. Voordat een leek die openhaalt. De lekweerstand die in moderne versterkers vaak voor schoonheid van eenvoud wordt weggelaten, behoort eigenlijk als een essentieel onderdeel - zoals een zekering - te worden vermeld. En nooit poetsen op lak of apparaten met alcoholhoudende middelen, zodat belettering wegvalt, of de beschermlaag van lak op voertuigen verdampt. .Of ehr, een laagje vet van politoer oplost. ;-p En niet aanzetten zonder belasting. Ook zonde van de ugts, . etc. De vermelding "do not open, hazardous power inside" staat zelfs op cd spelers. Maar 220 krijg je ook van een cassettedeck als de kap eraf is en je met de stekker in het stopcontact ff met je vingers voelt. LOL, zelf meegemaakt, maar de gast ernaast schrok nog het meest. Dus tegenwoordig zeg ik "pats" voor er een stekker het contact in gaat, of ik krijs het uit, en dan is er niks aan de hand hehehe. Beetje humor kan ook nooit kwaad ;-0))
Tnx Democles.
Anne