Onlangs voor een heel aardige prijs een Sony TA-F550ES op de kop getikt.
Het is een lekkere zware bak van tegen de 12 kilo, gebouwd rond 1991 op een G-Chassis.
Dat laatste is een dikke bodemplaat van spuitgiet metaal waar alles op gemonteerd wordt. enkele jaren later werd het de trend bij Sony om de hele behuizing in een koperbad te laten zakken. verder een flinke ingegoten ringkerntrafo,in totaal 35000 microfarad aan afvlakking, zwaar koelblok en een dik aluminium front. ook de knoppen voor de schakelaars en potmeters zijn van massief gegoten metaal, dat zie je niet zo vaak meer tegenwoordig.
De vermogens transitoren zijn hetzelfde type Sanken's als destijds in de Extrema werden ingezet.
Natuurlijk zat er een adder onder het gras, 1 kanaal werkt niet. ('t zal eens niet zo zijn...)
Het ontwerp van de versterker is een beetje onconventioneel, maar ook niet heel zeldzaam.
Centraal in deze versterker staat de STK3102, dit is een familielid van de "beruchte" STK plakken die in low budget versterkers uit de jaren 80 zijn ingezet. hij fungeert hier niet als eindversterker, maar als stuurtrap daarvoor, erachter zitten een bias-tor, 2 drivers, en de 2 grote Sanken's. welgeteld 5 transistoren per kanaal dus (afgezien van de STK natuurlijk) maar wel forse prestaties :
Sony was hier niet uniek in, ook de Marantz PM80 was zo opgebouwd. nog een leuk weetje, de bekende eindversterker TAN-55ES die 10 jaar in productie geweest is, heeft exact dezelfde opzet en eindtrap aan boord. eigenlijk is dit dus een TAN-55ES met wat extra schakelaars, toonregeling, en een (MC/MM) Phono trap aan boord. de laatste ga ik niet gebruiken want al jaren geen draaitafel meer, en die gaat er ook niet meer komen.
Op de foto's zijn ook 4 grote elco's zichtbaar. die zijn als volgt ingezet : 2 stuks 12.000 uF voor de eindtrap zelf, en 2 stuks 5600 uF ten behoeve van de STK3102, de phono-preamp, led's en overige zaken. Terug naar de storing, de was STK de eerste verdachte, dat leerde mij wat onderzoek op internet. meten met de scoop gaf uitsluitsel, 1 kanaal werd keurig versterkt, en de andere kwam haast niks door. tijdelijk een paar draadjes inwendig kruiselings omleggen leerde me dat er met de transistor-eindtrap niks mis was, en gewoon functioneerde.
