Zelfbouw dipool bandtweeter

[Gerrit]

M.b.t bandbreedte zie je dat ik mijn trafo zeer dicht bij het bandje heb zitten om de draden tussen trafo en bandje zo kort mogelijk te houden anders lever je meteen bandbreedte in, wat natuurlijk logisch is je voegt namelijk inductie toe en dat met die lage impedantie hakt er meteen in.

Hoi Rob,
In mijn ontwerp zal de trafo ook heel dicht bij het bandje komen om precies die reden. Bovenstaande meting geeft denk ik mooi aan hoe gard het er in hakt.

Gerrit

[Gerrit]

Het volgende experiment betreft een minimale secundaire wikkeling, namelijk één. Primair heb ik gekozen voor 20 wikkelingen, dat geeft 5.5mH. Van deze setjes passen er zes op de kern en dat leidt tot de volgende steampunk constructie:

Als de secundaire met één stuk bandkoper wordt kortgesloten is de lekinductie 20µH, door alle folie apart kort te sluiten kan dit teruggebracht worden tot slechts 2.3µH. Volgens de berekeningen zou dit een fh van 140kHz moeten opleveren.

-2dB bij 40kHz, da's niet mis. Helaas raakt door het geringe aantal primaire wikkelingen de kern sneller verzadigd, het vermogen is daardoor nogal beperkt. De kern zou een groter oppervlak moeten hebben om dit principe te kunnen toepassen.
De Ucd versterker heeft z'n -3dB punt overigens bij 50kHz.
De 12x5 over 94 trafo heb ik omgebouwd om de ringleiding weg te nemen in de hoop de inductie van het secundaire circuit te verlagen:

Het koper is 1mm dik, in de uiteindelijke versie zou de plaat gewoon door kunnen lopen naar het bandje, met een beetje mazzel is het zelfs zo te regelen dat de plaat ook de bevestiging vormt.

-3dB punt nu op 40kHz. De oranje curve is het signaal op de uitgang van de versterker, dus voor de trafo, met de THD in blauw. Zelf denk ik dat we met de THD aan de detectie limiet van de Clio zitten. Ik ben in ieder geval dik tevreden met dit resultaat
Rest nog de vraag hoeveel vermogen deze trafo kan leveren.

De rode lijn (THD groen) is bij 1.1W in 50mΩ. De gele lijn (THD blauw) is bij 4.8W en de oranje (THD paars) is bij 8.7W. We zien dat bij 4.8W de THD bovenin al begint toe te nemen, bij 8.7W rijst het de pan uit. Het hoog zakt ook in, vermoedelijk door de combinatie van kernverzadiging en hysterese verliezen. Volgens de berekeningen zou het bandje met 5W 96dB SPL op een meter moeten produceren, hard zat voor in de huiskamer.

Gerrit

[Gerrit]

Heb een versterker gebouwd die aan 0,1 Ohm ongeveer 70A/80A kan leveren.
Die gebruik ik voor een 45mm brede 2 meter lange ribbon, en die is ongeveer 0,1 Ohm.
Klinkt overigens ook veel beter als een trafo.

Is dat volgens het principe van dit ontwerp (maar dan waarschijnlijk met een stuk meer eindtorren):

Of zit er, zoals bij het Elektuur ontwerp, een aparte sense lijn in voor de feedback?


Gerrit

[Rob Dingen]

Nee het is een eigen ontwerp met Jfets als ingang en mosfet als driver de eindtorren zijn de bekende Sanken 8 stuks totaal met +/- 15V voeding.
Klinkt erg goed ook aan een normale speaker.

Rob

[Gerrit]

Nee het is een eigen ontwerp met Jfets als ingang en mosfet als driver de eindtorren zijn de bekende Sanken 8 stuks totaal met +/- 15V voeding.
Klinkt erg goed ook aan een normale speaker.

Rob

Zorgt die versterker voor elektrische demping van het bandje? Ik vraag dit omdat ik mij afvraag waar het verschil wat je waarneemt door veroorzaakt wordt. Bij dit soort impedanties wordt de dempingsfactor volgens mij vooral bepaald door de kabels. Ik kan me voorstellen dat een trafo meer demping geeft dan een versterker simpelweg omdat de verbinding korter is.
In dit draadje van Peter wordt het nut van een hoge demping bij tweeters ook al in twijfel getrokken, het lijkt er zelfs op dat een hoge dempingsfactor nadelig kan zijn.

De trafo heb ik nog ietsje verder geoptimaliseerd door ook de andere ring door een koperen plaat te vervangen:

-3dB punt schuift daardoor weer een 1kHz naar boven op, toch weer mooi meegenomen

Hier is nog een andere manier om naar de vervorming te kijken, een multi-tone signaal met frequenties tussen de 1000Hz en 20kHz.

Voor het gemak geeft de lichtblauwe lijn het 0.01% niveau aan (80dB onder het signaal). Een multi-tone test niet alleen op harmonische vervorming maar ook op intermodulatie, des te leuker is het dat alles (ruim) onder de 0.01% zit. Daar kun je mee thuis komen De afzonderlijke frequenties hebben een niveau van -23.3dBV oftewel 67mV. Allen samen zijn goed voor 236mV RMS oftewel 1.1W. De piekspanning van dit signaal is 0.75V, in 50mΩ geeft dit piekstromen van 15A.
Met de huidige constructie is de trafo in ieder geval wel makkelijk te monteren, het is ook nog een optie om een koperplaat te maken die de staalplaat helemaal bedekt, dan is de plaat ook meteen gedempt.

Gerrit

[Pjotr]

Je hebt een UFO gemaakt Maar dat is niet het verhaal om L_sp klein te krijgen. Kom ik nog op terug.
Wat betreft die impedantie klopt wel. Als je in serie met de primaire van de trafo een serieweerstand zet (van zeg 5 ohm) zul je zien dat de bandbreedte ook toe gaat nemen. Al weet ik niet waarmee je die frequentieplotjes hebt hebt gemaakt en in hoever je geluidskaart recht is.

[Gerrit]

Je hebt een UFO gemaakt Maar dat is niet het verhaal om L_sp klein te krijgen. Kom ik nog op terug.
Wat betreft die impedantie klopt wel. Als je in serie met de primaire van de trafo een serieweerstand zet (van zeg 5 ohm) zul je zien dat de bandbreedte ook toe gaat nemen. Al weet ik niet waarmee je die frequentieplotjes hebt hebt gemaakt en in hoever je geluidskaart recht is.

Past wel in het decor van de film van je avatar
De meethardware is een Clio Firewire box, die regelt zichzelf in dus die is wel recht. De Ucd versterker begint wel een beperkende factor te worden in het hoog (-3dB bij 50kHz). L_sp zit nu rond de 10µH, maar ik heb het idee dat dit niet de beperkende factor gaat worden maar de inductie in de leiding tot aan het bandje. Als ik straks uitkom op -3dB bij 41kHz vindt ik het best.

Gerrit

[Pjotr]

........... maar ik heb het idee dat dit niet de beperkende factor gaat worden maar de inductie in de leiding tot aan het bandje. Als ik straks uitkom op -3dB bij 41kHz vindt ik het best.

Gerrit

Ja, dat denk ook. Reden te meer om goed over de layout na te denken: Het omsloten oppervlak van de heen en terug gaande leiding (incl. het bandje zelf) sowieso zo klein mogelijk houden en het liefst aan beide kanten van het bandje laten lopen, zo dicht mogelijk langs het bandje. Desnoods neem je daar het ijzeren frame zelf voor. Haal je het dan nog niet dan kun je een trafo nemen van 1:10 en een serieweerstand met de versterker.

[Pjotr]

Rest nog de vraag hoeveel vermogen deze trafo kan leveren.

Gerrit

Ha Gerrit,

Dat hangt er eigenlijk van af op welk punt de kern in verzadiging gaat komen.

Dat kun je vrij gemakkelijk uitrekenen. Voor een sinusvormige spanning: B_peak = U_peak/(2 x pi x F x Ae x N) De maximale spanning die je er op kunt zetten wordt dan U_peak = B_peak x 2 x pi x F x Ae x N. Ae is in m2. Van een ringkern is ie meestal opgegeven in mm2. Ferriet gaat ergens in de verzadiging bij 0,3T, dat is je limiet. I.v.b. met vervorming zou ik eigenlijk 100 mT aanhouden. Het koperdraad is niet echt je limiet, wordt alleen heet als je continue een sinus er door gaat sturen en dat overleeft je bandje toch niet.

[Gerrit]

Hoi Peter,

Voor een flux van 100mT kom ik dan uit op 5.5W (A=1.58cm2, N=94, F=1000, primaire impedantie 16ohm), dit klopt mooi met hetgeen de metingen laten zien. Daar neemt de vervorming in het hoog sterk toe bij 4.8W. Als ik uitga van de gespecificeerde Bmax van 0.43T kom ik uit op 100W, dit lijkt mij erg onrealistisch. Dit geldt natuurlijk alleen voor een ideale trafo waar de secundaire wikkeling perfect koppelt en exact het zelfde (of meer) kernvolume bedekt als de primaire wikkeling.
Met een primaire inductie van 107mH een een lekinductie van 12µH heeft deze trafo een koppelfactor van 0.99989, da's toch niet verkeerd dacht ik zo.

Gerrit

[Pjotr]

Yup, dat lijkt mij vrij aardig te kloppen. Hou er wel rekening mee dat dat gelijk ook je piekvermogen is. Maar goed je ziet dat de spanning evenredig met de frequentie op kan lopen en daarmee je vermogen kwadratisch. Dus als je 5W haalt bij 1 KHz wordt dat al 20W bij 2 KHz. En je hebt nog wel een factor 2 -3 reserve als je van 100mT uitgaat. Heb je ook wel nodig, als de kern in verzadiging gaat dan vindt de versterker dat beslist niet leuk.

Je kunt overwegen om 2 kernen op elkaar te plakken voor het dubbele kernoppervlak. Maar eigenlijk is het meest ideale hier een kern van nanokristallijn materiaal. Dat haal de 1,2T - 1,4T, de BH curve is erg smal en nagenoeg lineair. En de μr ligt ergens tussen de 10.000 en 100.000. Dat spul is wel tamelijk prijzig en ook kwetsbaar. Voor een geschikte ringcore ben je al gauw tussen de €30 en €50 kwijt. Misschien iets voor de toekomst?

[Pjotr]

Van de week in een avondje ook eens een trafo geklust met het oog op een minimale Ls. De core is een EPCOS van 50mm x 30mm en 20 mm hoog, Materiaal N30, niet het meest ideale, maar goed dat had ik liggen.

Primair is het 66 wdg geworden en secundair 6 wdg van 11 draden parallel, draaddikte 0,6mm. Daarmee heb je nog geen last van het skin effect tot 50 KHz. De primaire zelfinductie is 42 mH en de koperweerstand 0,33 ohm. De secundaire koperweerstand komt op 2,7 mohm. De primair gemeten Ls is 2,5 uH. De primaire en secundaire zijn interleaved gewikkeld in 1 laag. Hiermee is de Ls het laagste wat je kunt bereiken en het elimineert ook het proximity effect. Heb hem vandaag even vluichtig doorgemeten en met een belasting van 50mohm is de -3dB bandbreedte 280 KHz. Vervorming heb ik nog niet echt naar gekeken maar een eerste testje geeft al aan dat bij 2,83V RMS de vervorming vrijwel niet boven de vervorming van de versterker uit komt op 1 KHz. En bij 10V RMS ligt ie nog onder de 0,01%

Dat de secundaire extra inductie van de LS draden van grote invloed is bleek toen ik de beide draadbundels naar de belastingsweerstand tegen elkaar aan kneep. De bandbreedte nam behoorlijk merkbaar toe tot over de 360KHz. Eigenlijk had ik verwacht dat het skin effect al behoorlijk mee ging spelen maar dat viel erg mee. Het interleaved wikkelen help daar ook een handje bij denk ik: De stromen in de primaire en secundaire zijn tegengesteld en elimineren elkaars magnetisch veld grotendeels.

[ds23man]

Van de week in een avondje ook eens een trafo geklust met het oog op een minimale Ls. De core is een EPCOS van 50mm x 30mm en 20 mm hoog, Materiaal N30, niet het meest ideale, maar goed dat had ik liggen.

IMG_2197.jpg

Primair is het 66 wdg geworden en secundair 6 wdg van 11 draden parallel, draaddikte 0,6mm. Daarmee heb je nog geen last van het skin effect tot 50 KHz. De primaire zelfinductie is 42 mH en de koperweerstand 0,33 ohm. De secundaire koperweerstand komt op 2,7 mohm. De primair gemeten Ls is 2,5 uH. De primaire en secundaire zijn interleaved gewikkeld in 1 laag. Hiermee is de Ls het laagste wat je kunt bereiken en het elimineert ook het proximity effect. Heb hem vandaag even vluichtig doorgemeten en met een belasting van 50mohm is de -3dB bandbreedte 280 KHz. Vervorming heb ik nog niet echt naar gekeken maar een eerste testje geeft al aan dat bij 2,83V RMS de vervorming vrijwel niet boven de vervorming van de versterker uit komt op 1 KHz. En bij 10V RMS ligt ie nog onder de 0,01%

Dat de secundaire extra inductie van de LS draden van grote invloed is bleek toen ik de beide draadbundels naar de belastingsweerstand tegen elkaar aan kneep. De bandbreedte nam behoorlijk merkbaar toe tot over de 360KHz. Eigenlijk had ik verwacht dat het skin effect al behoorlijk mee ging spelen maar dat viel erg mee. Het interleaved wikkelen help daar ook een handje bij denk ik: De stromen in de primaire en secundaire zijn tegengesteld en elimineren elkaars magnetisch veld grotendeels.

Sjeeminee, ziet er strak uit!

Wanneer ga je een cursus kantklossen op een ZBA dag geven?

[Gerrit]

Van de week in een avondje ook eens een trafo geklust

Even in elkaar geklust noemt ie dat, ben benieuwd wat het wordt als je echt voor gaat zitten

Ik zal even goed kijken hoe dat in elkaar zit, het ziet er ook heel mooi uit. Het biedt zich aan om in hars gegoten te worden of zoiets.

Gerrit

[Gerrit]

Hoi Peter,

Nog wat vragen:
- Heb je een detail foto van het stuk waar de draden uit de ring komen?
- Wat heb je voor de primaire gebruikt, het lijkt iets dunner draad te zijn, was dat een bewuste keuze?

Als de trafo recht onder het bandje gemonteerd wordt dan zouden de draden aan beide zijden van het bandje naar boven kunnen lopen, dan zou het misschien nog de moeite waard zijn om het zo te spelen dat het een even aantal secundaire wikkelingen worden.

Gerrit

P.S. Dit is wat mij betreft wel weer het forum op z'n best, wie zij ook al weer "When the student is ready, the teacher will appear"

[Pjotr]

De draden van primaire en secundaire zijn precies even dik, met isolatie 0.65 mm. Denk dat het kleurverschil optisch het een andere dikte doet lijken. lWaar het om gaat is dat je de binnenzijde van de ring precies en strak vol legt. Dat is op zich een puzzel van wat mogelijk is. Ik had eerst 1:10 in mijn gedachte, dat houdt in dat je voor het balanceren van de DC weerstand tussen pri en sec, je 10x zoveel draden parallel moet nemen voor de ceundaire. Samen met de primaire heb je dan 11 draden parallel. Daarmee hield ik ruimte over en met 0,7mm diameter ging het niet passen. Met 12 draden parallel van 0,6mm ging het precies passen met 6 windingen. Vandaar dat het uiteindelijk 1:11 is geworden. primair 66 wdg en secundair 6 wdg van 11 draden parallel: 6 x 11 = (ook) 66 draden parallel. Het aantal draadjes om de kern wordt zo voor pr en sec even groot zodat je om en om precies uitkomt.

Hoe wikkel je nou zoiets? Je hebt in totaal 22 draden parallel (pri + sec) die 6x om de kern gaan. Je neemt nu 22 draden parallel die je om de kern slaat. Je gaat 6 wdg maken en dan zijn stukjes van ca 60 cm genoeg. Dat gaat nooit lukken in 1 keer. Daarom doe je dat in in 4 keer: 5 draden tegelijk en 6 draden tegelijk. Daarmee leg je de hele kern precies pas vol. Ja, en de primaire dan? Dat komt straks Liggen die 6x 22 draden er netjes en mooi verdeeld op, dan fixeer je die met een heel weinig epoxy lijm zodat ze net vast aan de kern zitten. Is de lijm uitgehard dan haal je om en om weer een draad weg. Daarom mag je ze ook niet te vast lijmen anders krijg je ze nooit meer los. Als je de draden om en om hebt weg gehaald dan hou je 6 sec wdg over van 11 draden parallel. Daar tussenin wikkel je nu de primaire. Om die primaire helemaal vol te krijgen moet je dan 11x in de rondte en zo krijg je 6 x 11 = 66 primaire wikkelingen.

De hele wikkeling is daatna gefixeerd met dun vloeibare epory. Ik gebruik daar UHU plus voor. Als je de trafo verwarmt op 70 gr. (in de oven) dan loopt die epoxy waterdun capillair tussen de wikkelingen.

Ach het is een kunstje

Ik meet voor de primaire DC weerstand 0,33 ohm. Meet ik nu bij 1KHz met kortgesloten secundaire, dan meet ik precies het dubbele: 0,66 ohm. Dat moet idealiter ook, daarmee is dan het koperverlies aan primaire en secundaire kant even groot. De koperverlies weerstand is dan aan de primaire kant gezien 0,66 ohm. Belast ik de trafo met 50 mohm dan is dat aan de primaire kant 50m x 11^2 = 6,05 ohm. Samen met de koperverlies is dat dan 6,65 ohm, en dat meet ik ook! Vind dat wel een mooie belastingweerstand voor de versterker.

[Pjotr]

Net nog even een vervormingsmeting gedaan. Dat is vrij lastig. Op 1KHz en 10V RMS meet ik aan de versterker een THD van 0,0033 %. Dat is dus bij ruim 15W in 6 ohm. Bij 15W loopt er dan toch wel een dikke 17A door 50 mohm. De vervorming is zowel even als oneven vervorming. Meet ik nu over de 50 mohm belastingweerstand dan meet ik 0,0043 %. De even harmonischen blijven vrijwel gelijk en de oneven stijgen. Maar desalniettemin toch wel behoorlijk laag. De kern heeft een oppervlak van 196 mm2. Met 10V Rms kom ik dan op 10 x wortel(2) / (196e-6 x 2 x pi x 1e3 x 66) = 174 mT_peak. Door de zeer hoge koppeling draagt de niet-lineairiteit van het ferriet zelf weinig bij aan de vervorming. Is ook wel logisch want de magnetiseringsstroom staat in feite parallel en die wordt gevoed uit een laagohmige spanningsbron (de versterker). De secundaire ziet die dus nauwelijks. Dat wordt anders als de Ri van de versterker hoger wordt denk ik. Dan gaat die magnetiseringsstroom meer mee spelen.

[Walt]

Respect hoor, dit topic toont pas echt wat zelfbouwaudio allemaal kan inhouden!

Groetjes Walter

[Gerrit]

Net nog even een vervormingsmeting gedaan. Dat is vrij lastig. Op 1KHz en 10V RMS meet ik aan de versterker een THD van 0,0033 %. Dat is dus bij ruim 15W in 6 ohm. Bij 15W loopt er dan toch wel een dikke 17A door 50 mohm. De vervorming is zowel even als oneven vervorming. Meet ik nu over de 50 mohm belastingweerstand dan meet ik 0,0043 %. De even harmonischen blijven vrijwel gelijk en de oneven stijgen. Maar desalniettemin toch wel behoorlijk laag. De kern heeft een oppervlak van 196 mm2. Met 10V Rms kom ik dan op 10 x wortel(2) / (196e-6 x 2 x pi x 1e3 x 66) = 174 mT_peak. Door de zeer hoge koppeling draagt de niet-lineairiteit van het ferriet zelf weinig bij aan de vervorming. Is ook wel logisch want de magnetiseringsstroom staat in feite parallel en die wordt gevoed uit een laagohmige spanningsbron (de versterker). De secundaire ziet die dus nauwelijks. Dat wordt anders als de Ri van de versterker hoger wordt denk ik. Dan gaat die magnetiseringsstroom meer mee spelen.

Dat zijn erg mooie resultaten.
Mijn kernen hebben iets minder oppervlak(158mm2), maar voorlopig wil ik eerst deze kernen gebruiken.
Wat betreft die nanokristallijne kernen, bedoel je één uit dit rijtje: Magnatec? B.v. de M-124?
Ik heb de kernen inmiddels weer leeg gemaakt, zodra het draad binnen is ga ik weer aan het wikkelen. Sommigen zullen misschien denken dat er een hoop overbodig gewikkeld en ontwikkeld wordt, maar voor mij is dit ontspannend en de materie gaat toch veel meer leven dus je onthoudt de theorie veel beter.
Ondertussen ben ik ook aan het nadenken over de bevestiging van het bandje, doordat het bandje een stuk kleiner is dan het vorige wordt het allemaal een wel stuk makkelijker. Ik heb nog een aardstrip van 20x5mm massief koper uit een 19"rack liggen, dat zou mooi passen. Deze keer wil ik ook extra aandacht besteden aan de centrering in de magneetspleet, zowel horizontaal als ook verticaal.

Gerrit

[Pjotr]

Wat betreft die nanokristallijne kernen, bedoel je één uit dit rijtje: Magnatec? B.v. de M-124?

Gerrit

I.d.d. Zelf heb ik ze eens van VAC (VACUUMSCHMELZE GmbH) gebruikt. Het is mooi spul maar wel erg kwetsbaar, laat je ze vallen dan zijn ze gegarandeerd stuk en onbruikbaar. Mocht je dit ooit overwegen neem dan een boxed variant (met een plastic doosje er omheen), die zijn steviger dan de epoxy coated. Voor je het weet knijp je ze plat bij te veel krachtuitoefening. En daar zijn ze te duur voor.

Nog een tip bij het wikkelen. Neem een stukje rondhout o.i.d. wat ruim in de kern past. Daarmee kun je dan het draad aan de binnenkant goed vlak tegen de kern aandrukken en blijven de wikkelingen beter op hun plek liggen. Ik heb een stuk van een oude bezemsteel in de bankschroef gezet, je kunt dan tijdens het wikkelen het draad goed strak aantrekken.

Het is i.d.d. wel een ontspannend werkje, dit is het echte handwerk! Het is een mooie combinatie van theorie en praktisch inzicht. Alhoewel ik sommige collega's er wel eens bijkans overspannen van heb zien worden

[Pjotr]

Hier nog even de metingen die ik gedaan heb. De gebruikte versterker is een LM3886 chip amp en die loopt wel door tot 100KHz.

Frequentie responsie:

Impedantie:

Vervorming van de versterker bij 10V RMS en 1KHz:

Vervorming over de 50 mohm belasting bij 1 KHz:

Met een serieweerstand van 6,8 ohm tussen trafo en versterker loopt de vervorming over de belasting op, terwijl door de hogere belastingsweerstand de vervorming aan de versterker minder wordt. Maar over de trafo staat nu maar de helft van de spanning. Aan de versterker:

Over de 50 mohm:

Bij 3KHz wordt de magnetiseringsstroom kleiner en het effect daarvan op de vorming eveneens. Aan de versterker:

En over de belastingsweerstand:

Het is dus zaak om voor een minimale vervorming bij lage frequenties de kabelweerstand tussen versterker en trafo minimaal te houden.

[Gerrit]

Ziet er allemaal prima uit!

Met een serieweerstand van 6,8 ohm tussen trafo en versterker loopt de vervorming over de belasting op...

Dat betekend dus dat het geen zin heeft om te proberen de demping te verlagen (om te kijken of dit invloed op de vervorming heeft) door aan primaire zijde een weerstand op te nemen, dat zou dan secundair moeten.
Wat doet die versterker trouwens met een zuiver ohmse belasting?

Het draad is nog niet binnen , er is dus nog niets nieuws te melden op dat gebied.

Gerrit

[Pjotr]

Dat betekend dus dat het geen zin heeft om te proberen de demping te verlagen (om te kijken of dit invloed op de vervorming heeft) door aan primaire zijde een weerstand op te nemen, dat zou dan secundair moeten.
Wat doet die versterker trouwens met een zuiver ohmse belasting?

I.d.d. dat moet je dan aan secundaire kant doen. Maar ik verwacht eigenlijk niet dat de vervorming van een ribbon veel beïnvloed wordt door een serieweerstand. Het is eigenlijk een "underhung" spreekspoel in een vrij breed magnetisch veld. Maar nagemeten heb ik het niet. De versterker heb ik niet apart bekeken met een ohmse weerstand, het ging mij om hoeveel vervorming de trafo toevoegt. Maar bij de gemeten 1KHz en 3KHz verwacht ik niet dat het noemenswaardig uitmaakt. De belasting is dan vrijwel resistief op een relatief kleine niet-lineaire magnetiseringsstroom na.

Denk dat de serie zelfinductie aan secundaire kant nog wel eens een lastiger probleem gaar worden. En wat dat betreft zou een extra weerstand aan die kant wel kunnen helpen als je bandbreedte te kort gaat komen. Wel ten koste van rendement dan.

[Gerrit]

Denk dat de serie zelfinductie aan secundaire kant nog wel eens een lastiger probleem gaar worden. En wat dat betreft zou een extra weerstand aan die kant wel kunnen helpen als je bandbreedte te kort gaat komen. Wel ten koste van rendement dan.

Het is niet voor niets dat bij commerciële bandjes de trafo er vaak achter zit, maar bij een dipool kan dat natuurlijk niet. Het is in ieder geval goed om te weten dat de optie er is om m.b.v. een serieweerstand de bandbreedte te verhogen.
Een andere optie om de weerstand te te verhogen is om het bandje dunner te maken. Dit kan b.v. door de folie in NaOH (WC ontstopper) te etsen. Huishoudfolie is zo'n 10µm, daar kan best de helft af. Minder massa en meer weerstand, alleen maar voordeel dus. Op een gegeven moment houdt het natuurlijk op, weer iets om uit te zoeken dus

Gerrit

P.S. Begin je langzamerhand geen zin te krijgen om ook een bandje te bouwen?

[Pjotr]

Dat etsen met NaOH is wel een idee. Je hebt tegenwoordig nog geluk dat huishoudfolie 10u dik is, dat was vroeger niet te krijgen en veel dikker. Maar als je het dunner gaat etsen wordt het ook kwetsbaarder voor schokken en stoten tegen het frame. Pas wel op met NaOH, dat etsen kun je het beste met kokende NaOH doen en dan komt er veel waterstof vrij. Is niet alleen nogal explosief goedje maar ook beslist niet prettig om in te ademen. Buiten doen dus en een oude broek aan trekken waar gaten in mogen vallen! Wist je trouwens dat je met NaOH ook heel makkelijk dik zwart aangebrande melkpannetjes (mits niet van aluminium) in een mum van tijd schoon krijgt? (Nee geen 1 aprilmop)

P.S. Begin je langzamerhand geen zin te krijgen om ook een bandje te bouwen?

Al 20 jaar! En als ik makkelijk over de benodigde werkplaatsmachines zou kunnen beschikken had ik het allang gedaan Maar ik blijf de sterke bundeling in het hoog een probleem vinden, dan moet het toch een lijnbron gaan worden. Anyway, er liggen ook nog twee Decca DK30's op reparatie te wachten. Daarvan staat van eentje het bandje niet meer strak door teveel geschud tijdens een verhuizing.