We verschillen gewoon van mening over een aantal zaken, niks mis mee, ik zal de beweegredenen nog eens toelichten.
Jij zegt dat 1 groundplane voor dit design het beste gaat werken. Hier zijn de meningen toch wel over verdeeld.
In een DAC ontwerp met lage resolutie voldoet 1 plane prima, je praat dan over systemen met een 60dB noise isolation niveau. Als je echter naar hoge resolutie systemen toe gaat en daar praten we hier over (32 bit) , gaan er heel andere zaken spelen. Je gaat dan last krijgen van parasitaire inductiestromen die ontstaan in het digitale deel, maar die over de analoge regio retour gaan lopen.
Wat je wil (ik i.i.g) , is de digitale return currents, zolang mogelijk in het digitale domein houden (analoog domein voor de analoge return stromen) zodat ze elkaar niet wederzijds beinvloeden.
Het volgende artikel onderschrijft de hypothese van de gescheiden planes:
http://www.sigcon.com/Pubs/edn/adcgrounding.htm
Het gaat hierbij om een ADC , maar het principe is hetzelfde.
Over die z.g.n. 'zwevende' layer kan ik erg kort zijn.
Hier ga ik absoluut geen last van hebben.
Layer volgorde is als volgt:
1 )-> signal layer (hierover loopt het merendeel van de analoge signalen
2)-> power layer (hierover lopen alle uitgaande voedingen , dus na de reg's)
3)-> Gnd/AGnD layer (gecombineerde layer 70u dik voor low impedance)
4)-> Spare layer (hierop zitten de balanced outputs en nog enkele signalen die op andere lagen slecht bereikbaar zijn)
deze laag heb ik dus niet perse nodig, maar hij zit er nu eenmaal.
Alle signalen die op de groundlayer lopen zullen per definitie de eenvoudigste route (laag impedantste) kiezen.
Dit is dus niet de route via de paracitaire capaciteit naar de spare layer (en weer terug!), maar gewoon via de laagimpedante groundlayer zelf.
Waarom gedaan, hoeft de printenboer minder koper weg te etsen, is goed voor het milleu.
Maar het spreekwoord : 'The proof of the pudding is in the eating' , zal waarschijnlijk uitsluitsel gaan geven.
