b_force schreef:Ik ben het overigens ook met je eens dat het al vaak fout gaat bij de opname zelf, die al zo verschrikkelijk gekleurd is.
Ik vind dat onbegrijpelijk hoe soms een akoestische gitaar dan klinkt.
Toch even er in springen weer. Ben het helemaal met je eens overigens, maar je geeft ook meteen aan hoe subjectief zoiets is. Jij speelt volgens mij (ook) gitaar, dus je weet net als ik hoe verschillend dat ding kan klinken, afhankelijk van de ruimte waarin je bent. Dan hebben we drie problemen ... (1) de opname van de CD: proberen de gitaar op CD te laten klinken zoals ze klonk bij inspelen in studio (of live .. argh). Heb je externe invloed van van allerhande zaken (studio (of concertzaal), de speakers van de opname knakkers, een eventuele kater van de opnameknakkers, een off-day, een verkoudheidje)) ... (2) na het opnemen; het afspelen in de ruimte van de luisteraar (tegels aan de muur, houten vloer etc) ... (3) de luidsprekers van de luisteraar, houden die rekening met 1 en 2 (en moeten ze dat?).
Eigenlijk gewoon veel te complexe materie : P Er zijn gewoon teveel variabelen in de hele ketting, JUIST als we denken iets te weten (bijvoorbeeld hoe een akoestische gitaar klinkt / ofwel hoort te klinken), kunnen we makkelijk de mist in gaan. In een 'dode' studio klinkt het heel anders dan in de 'speelkamer' waar ik altijd gitaar pingel.
Niet iets om simpel om te lossen dus met metingen, maar het geeft ook aan dat metingen nodig zijn. Wat Gobla (toch, aan de UT Twente, sorry, ben te lui om op te zoeken nu) heeft gedaan is iets wat erg kan helpen. Metingen doen in een (dode) kamer (gelijke kamer, gelijke test (cd)), interpreteren, en luisteren. Itereren tot goed (smaakafhankelijk, maar maakt niet uit). Anderen die hetzelfde doen, in dezelfde ruimte. Dan een luistersessie met alle speakers die op dezelfde manier getest zijn, en afgestemt zijn (naar smaak, maar ook naar meting).
Waar het in het kort op neer komt ... je moet naar luisterdagen gaan, en de creaties van anderen horen, in (min of meer) gelijke omstandigheden. Dan achterhalen hoe ze tot hun resultaat gekomen zijn, en dan bedenken waarom je iets mooi/goed vindt.
Zelf denk ik echt dat over het algemeen we onszelf, en onze kennis overschatten. Niet iedereen, maar zeker 95% van de zogenaamde hifi liefhebber heeft veel te slechte oren om tot objectieve oordelen te komen. Maakt ook geen ene zak uit lijkt me, er is zo'n grote diversiteit in luidsprekers dat het niet nodig lijkt te zijn, weinig speakerbouwers hebben iets ideaals gevonden, en weinig zelfbouwers idem. Wat ik niet weet, of dit nu specifiek is voor luidsprekers, maar het zou me niet verbazen. Met auto's vinden we al snel dat er bepaalde basisdingen zijn die nodig zijn voor het hebben van een goede auto, 4 wielen, dak erop indien nodig, een rond ding waar je aan kan draaien zodat ie van richting kan veranderen. Met een luidspreker heb je dat al bijna niet. Open baffle, no baflle, een kast.
Kortom, het zou zomaar kunnen dat luisteren / audio / hifi zo persoonlijk is, dat metingen uiteindelijk minder zwaar wegen dan 'gevoel'.
Net als met 'sjesus .. lekker wijf! / sjesus .. lekkere gosert!' ... de een houdt zijn ogen dicht, de ander trouwt er mee.
~zoekt kantklosapparaat weer op, en zet muziek af~
