Dit is mijn eerste project dat ik op dit forum post.
Zal me daarom even voorstellen. Mijn naam is Aat, ben van middelbare leeftijd en ben geïnteresseerd in zelfbouw, met name buizenversterkers.
Heb geen opleiding gehad in elektronica, maar het www en diverse -nieuwe -publicaties maken het tegenwoordig mogelijk toch een behoorlijke kennis van het onderwerp op te doen.
Het project is een buizen voorversterker. Ik ga verder niet in op feit of een voorversterker in het huidige tijdsgewricht wel nodig is, hier zijn genoeg polemieken elders over te vinden.
Heb in de loop van de tijd een aantal criteria opgesteld.
- 1. geen solid state maar buizen
- 2. gebalanceerd/ongebalanceerd
- 3. specifieke WAF
Ad. 1
Zou een betoog kunnen houden dat buizen een meer lineaire versterking hebben en daadoor de signaalweg kort is of dat thermische vervorming in buizen vrijwel afwezig is. Ik realiseer me echter dat ik dan waarschijnlijk met even valide tegenargumenten om mijn oren geslagen wordt. Laat ik het erop houden dat ik een buis esthetisch veel mooier vindt.
Ad. 2
Een eindversterker opgebouwd met buizen hoeft dan geen fasedraaier te hebben maar een mooie differentiële versterkertrap kan volstaan. Ook bij het gebruik van bijvoorbeeld Hypex modulen is een gebalanceerde opbouw te prefereren. M.a.w. de toekomst is mij inziens gebalanceerd.
Ad. 3
Het spul komt in de woonkamer te staan en ik ben niet de enige die iets over het uiterlijk te zeggen heeft. Dit betekent in mijn (ons) geval zeker niet dat het niet mag opvallen in het interieur. Je kunt een versterker juist wel laten opvallen en de technische kant zelfs benadrukken, zolang het de vormgeving maar OK is.
In dit geval helpt het als je oude buizen gebruikt. Vooral ‘ballonbuizen” hebben een vormgeving die ik als buitengewoon prettig ervaar.
Vanwege de gebalanceerde/ongebalanceerde in- en uitgangen van deze versterker opteer ik voorlopig voor in- en uitgangtrafo’s, hoewel ik ze liever vermijd.
Verder zal ik voor de versterking gebruik maken van type 27 buizen (bij voorkeur de blauwe Arcturus buis). Voor de voeding wordt het waarschijnlijk een type 80 Arcturus dubbelzijdige gelijkrichter of tweemaal een Telefunken 564 enkelzijdige gelijkrichter.
Binnenkort meer.
Bijgaand wat buizen erotiek…
Beëindigd! Arcturus Blue buizen pre
Moderator: Beheerdersteam
-
audiomanics
- Berichten: 4575
- Lid geworden op: za 08 apr 2006, 21:54
- Locatie: Appelscha
- Contacteer:
Jammer dat ik het plaatje niet kan zien....
Welke 27 van Arcturus wil je gaan gebruiken? Mijn ervaring is dat die met de geperforeerde plate beter klinkt (ik heb ze zelf ook in de Audion)
Er is niets mis met goede trafo's.. De Lundahl's kunnen een stuk beter klinken dan welke configuratie met condensatoren ook. Bovendien is het verreweg de makkelijkste manier om gebalanceerde in-en uitgangen te maken, zonder allerlei extra electronica die perfect op elkaar aangesloten moet zijn, qua specs..
Maar dat is mijn ervaring......
Kees
Welke 27 van Arcturus wil je gaan gebruiken? Mijn ervaring is dat die met de geperforeerde plate beter klinkt (ik heb ze zelf ook in de Audion)
Er is niets mis met goede trafo's.. De Lundahl's kunnen een stuk beter klinken dan welke configuratie met condensatoren ook. Bovendien is het verreweg de makkelijkste manier om gebalanceerde in-en uitgangen te maken, zonder allerlei extra electronica die perfect op elkaar aangesloten moet zijn, qua specs..
Maar dat is mijn ervaring......
Kees
Kees,
Heb diverse soorten, waaronder die met geperforeerde anodes.
Deze zal ik zeker proberen!
Ga het gebruik van trafo's natuurlijk niet uit de weg. Ik zal eerst een opbouw maken met trafo's omte zien hoe e.e.a. uitwerkt.
Heb je kistje gezien voor de overleden arturus. Hulde
Hoop dat het plaatje nu wel lukt.
Heb diverse soorten, waaronder die met geperforeerde anodes.
Deze zal ik zeker proberen!
Ga het gebruik van trafo's natuurlijk niet uit de weg. Ik zal eerst een opbouw maken met trafo's omte zien hoe e.e.a. uitwerkt.
Heb je kistje gezien voor de overleden arturus. Hulde
Hoop dat het plaatje nu wel lukt.
- Bijlagen
-
Heb een principeschema getekend voor de te maken pré. De benaming is nogal een mondvol: differentiële parafeed versterker. Voor het schema heb ik schaamteloos het concept van Dave Davenport van Raleigh Audio gekopieerd. Zie http://www.raleighaudio.com/MI%20articles.htm
De belangrijkste kenmerken zijn:
- in rust worden de buizen belast met stroombronnen,
- het signaal wordt uitgekoppeld door een zowel een transformator als een C. Nadeel hiervan is dat er twee componenten gebruikt worden, het voordeel is dat er zonder signaal geen stroom loopt door de trafo,
- de stroombronnen zullen ingesteld zijn op ca. 5 mV.,
- ga rode leds gebruiken i.v.m. lage weerstand.
Voor er waarden gegeven aan de componenten moet ik eerst bepalen wat de optimale afsluitimpedanties zijn. De komende tijd (voor zover andere zaken dit toelaten) zullen dus besteed worden aan metingen van trafo's. Die zullen van het merk Lundahl(ha Kees) zijn.
Het schema is als volgt:
De belangrijkste kenmerken zijn:
- in rust worden de buizen belast met stroombronnen,
- het signaal wordt uitgekoppeld door een zowel een transformator als een C. Nadeel hiervan is dat er twee componenten gebruikt worden, het voordeel is dat er zonder signaal geen stroom loopt door de trafo,
- de stroombronnen zullen ingesteld zijn op ca. 5 mV.,
- ga rode leds gebruiken i.v.m. lage weerstand.
Voor er waarden gegeven aan de componenten moet ik eerst bepalen wat de optimale afsluitimpedanties zijn. De komende tijd (voor zover andere zaken dit toelaten) zullen dus besteed worden aan metingen van trafo's. Die zullen van het merk Lundahl(ha Kees) zijn.
Het schema is als volgt:
- Bijlagen
-
Heb de afgelopen tijd geëxperimenteerd met de ingangstrafo voor de voorversterker. Daarvoor heb ik twee trafo van Lundahl gebruikt, de LL1676 en de LL1674. Deze trafo’s gebruik ik ‘omgekeerd’; de primaire wikkeling gebruik ik als secundaire en de secundaire wikkeling als primaire. (Audiomanics heeft de lundahltrafo's bij zijn creatie met de E1148 trouwens ook omgedraaid!)
De LL1676 heeft een wikkelverhouding van 1 : 2 en heeft dus een verzwakking van 6dB. Omdat het signaal aan de secundaire gebalanceerd afgenomen wordt levert dit weer een versterking op van 6dB.
Een versterking/verzwakking van circa 1 dus. De AC uitgangsimpedantie is ongeveer 1180 Ohm, gemeten bij een bronimpedantie van 600 Ohm (de signaalgenerator dus).
De LL 1676 heeft een wikkelverhouding van 1 : 4 en heeft dus een verzwakking van 12 dB. Gebalanceerd wordt het verlies beperkt tot 6dB. De AC uitgangsimpedantie is 300 Ohm eveneens bij een bronimpedantie van 600 Ohm.
Ik heb een testopstelling gemaakt om de te zien wat de impedantie van de belasting met een signaal doet. Ik gebruik hiervoor een blokgolf van 2 Khz. Hierbij is al snel te zien wat werkt en wat niet werkt.
De LL1676 wordt bij 1 kOhm te zwaar belast en de blokgolf wordt afgerond. Bij 15 kOhm is er flink wat overshoot. Dit kan ‘getemd’ worden door parallel een condensator van 10nF aan te sluiten.
De LL1674 heeft bij 1 kOhm duidelijk minder last van afrondingen. De impedantie van de secundaire is dan ook een flink stuk lager dan bij de LL 1676. Ook hier een plaatje bij een belasting van 15 kOhm zonder en met condensator van 22 nF. Ik ben voorlopig geneigd voor de ingangstrafo te kiezen voor de LL1674, maar wie weet...
Was van plan nog wat meer te spelen met condensatorwaarden, maar helaas, HEC in Delft is gesloten tot 12 juni.. Ben met de ingangstrafo nog niet uitgespeeld, maar ga toch ook kijken naar het gedrag van de uitgangstrafo. Deze moet correct gaan functioneren bij een ingangsimpedantie van ca, 18kOhm. Ben benieuwd wat hier uit komt.
Volgen tenslotte nog een aantal plaatjes om e.e.a wat aanschouwelijker te maken.
De LL1676 heeft een wikkelverhouding van 1 : 2 en heeft dus een verzwakking van 6dB. Omdat het signaal aan de secundaire gebalanceerd afgenomen wordt levert dit weer een versterking op van 6dB.
Een versterking/verzwakking van circa 1 dus. De AC uitgangsimpedantie is ongeveer 1180 Ohm, gemeten bij een bronimpedantie van 600 Ohm (de signaalgenerator dus).
De LL 1676 heeft een wikkelverhouding van 1 : 4 en heeft dus een verzwakking van 12 dB. Gebalanceerd wordt het verlies beperkt tot 6dB. De AC uitgangsimpedantie is 300 Ohm eveneens bij een bronimpedantie van 600 Ohm.
Ik heb een testopstelling gemaakt om de te zien wat de impedantie van de belasting met een signaal doet. Ik gebruik hiervoor een blokgolf van 2 Khz. Hierbij is al snel te zien wat werkt en wat niet werkt.
De LL1676 wordt bij 1 kOhm te zwaar belast en de blokgolf wordt afgerond. Bij 15 kOhm is er flink wat overshoot. Dit kan ‘getemd’ worden door parallel een condensator van 10nF aan te sluiten.
De LL1674 heeft bij 1 kOhm duidelijk minder last van afrondingen. De impedantie van de secundaire is dan ook een flink stuk lager dan bij de LL 1676. Ook hier een plaatje bij een belasting van 15 kOhm zonder en met condensator van 22 nF. Ik ben voorlopig geneigd voor de ingangstrafo te kiezen voor de LL1674, maar wie weet...
Was van plan nog wat meer te spelen met condensatorwaarden, maar helaas, HEC in Delft is gesloten tot 12 juni.. Ben met de ingangstrafo nog niet uitgespeeld, maar ga toch ook kijken naar het gedrag van de uitgangstrafo. Deze moet correct gaan functioneren bij een ingangsimpedantie van ca, 18kOhm. Ben benieuwd wat hier uit komt.
Volgen tenslotte nog een aantal plaatjes om e.e.a wat aanschouwelijker te maken.
- Bijlagen
-
-
-
-
-
-
-
-
-
audiomanics
- Berichten: 4575
- Lid geworden op: za 08 apr 2006, 21:54
- Locatie: Appelscha
- Contacteer:
Scherp opgemerkt!!AatV schreef:(Audiomanics heeft de lundahltrafo's bij zijn creatie met de E1148 trouwens ook omgedraaid!)
De LL1674L heb ik ook in de Audion zitten, Ik heb toen middels een potmeter de optimale blokgolfrespons in de schakeling gemeten met behulp van een potmeter.. Ik kwam toen op ca 7K uit en heb dus een weerstand van 6K8 geplaatst.
Kees
Het is de laatste dagen flink tegengevallen. Ik heb een opstelling gemaakt om de Lundahltrafo’s en de ’27’ buizen te testen. Hierbij is gebleken dat haastige spoed maar zelden goed is…
Heb bij het solderen van de buisvoeten - naar later bleek- het stuurrooster en de kathode omgewisseld met als gevolg dat de buis via het stuurrooster stroom heeft lopen trekken. Heb de blauwe Arcturusbuizen snel omgewisseld voor goedkopere ‘ST’ types maar ik ben bang dat éen van de Arcturus buizen jammerlijk aan zijn eind gekomen is.
Ik zal ze voor de zekerheid nog eens na meten.
Zie voor de voorlopige schakeling het bijgevoegde schema.
Ik ben ook afgestapt van het gebruik van schroefklemmen. Ik had naar later bleek de gaten voor deze klemmen iets te ruim uitgeboord waardoor de krachten die tijdens het aandraaien van de schroefklem ontstaan door het soldeer tegengehouden moesten worden. Na enkele keren gebruik onstonden er haarscheuren in het soldeer met als resultante een open 'verbinding'. Als ik ze ooit nog eens gebruik maak ik de printgaten iets te klein en hamer ze er letterlijk in!
Om op de metingen terug te komen, heb het frequentiebereik uitgezet in de volgende grafiek. Het -3dB punt blijkt te liggen tussen 60 en 70 kHz. Dit is niet echt onbevredigend. De trafo’s lijken hier de beperkende factor.
Heb bij het solderen van de buisvoeten - naar later bleek- het stuurrooster en de kathode omgewisseld met als gevolg dat de buis via het stuurrooster stroom heeft lopen trekken. Heb de blauwe Arcturusbuizen snel omgewisseld voor goedkopere ‘ST’ types maar ik ben bang dat éen van de Arcturus buizen jammerlijk aan zijn eind gekomen is.
Ik zal ze voor de zekerheid nog eens na meten.Zie voor de voorlopige schakeling het bijgevoegde schema.
Ik ben ook afgestapt van het gebruik van schroefklemmen. Ik had naar later bleek de gaten voor deze klemmen iets te ruim uitgeboord waardoor de krachten die tijdens het aandraaien van de schroefklem ontstaan door het soldeer tegengehouden moesten worden. Na enkele keren gebruik onstonden er haarscheuren in het soldeer met als resultante een open 'verbinding'. Als ik ze ooit nog eens gebruik maak ik de printgaten iets te klein en hamer ze er letterlijk in!
Om op de metingen terug te komen, heb het frequentiebereik uitgezet in de volgende grafiek. Het -3dB punt blijkt te liggen tussen 60 en 70 kHz. Dit is niet echt onbevredigend. De trafo’s lijken hier de beperkende factor.
- Bijlagen
-
-
- schroefklem.jpg (6.92 KiB) 5342 keer bekeken
-
Laatst gewijzigd door AatV op za 28 jun 2008, 1:13, 1 keer totaal gewijzigd.
-
audiomanics
- Berichten: 4575
- Lid geworden op: za 08 apr 2006, 21:54
- Locatie: Appelscha
- Contacteer:
Als je ooit in nood komt: Je weet waar mijn huis woont, swa!AatV schreef:maar ik ben bang dat éen van de Arcturus buizen jammerlijk aan zijn eind gekomen is.
Klemmen zijn ook een regelrechte afrader... teveel ellende mee gehad: tot versterkers die in rook opgingen omdat zo'n #$@&^!- klem er na een jaar de brui aan gaf.. Never no more!!
Kees
- Bijlagen
-
-
audiomanics
- Berichten: 4575
- Lid geworden op: za 08 apr 2006, 21:54
- Locatie: Appelscha
- Contacteer:
Arcturus Pre buizenverstrerker, langlopend!
Om te zien hoe het gedrag is van de ingangs- en uitgangstrafo heb ik een blokgolf gebruikt van 1 kHz. De uitgang van de voorversterker heb ik belast met 47 kOhm, een redelijke ingangsimpedantie voor een (buizen)eindversterker.
Trafo’s ‘houden’ niet van blokgolven, maar zijn wel een goede graadmeter voor de werking van de schakeling. Heb hier de plaatjes van ge-upload. (de kwaliteit laat wat te wensen over, maar toch..)
1. eerst het signaal op de primaire klemmen van de ingangstrafo, ofwel het blok dat uit de signaalgenerator komt. Dit is de referentie voor de volgende metingen.
2. de blokgolf van de secundaire van de ingangstrafo. Hier is wat ringing te zien, maar voor de rest niet ernstigs.
3. de blokgolf van de primaire van de eindtrafo. Duidelijk is dat de anode tot anode impedantie van ca. 18 kOhm niet lekker ‘samenwerkt’ met de primaire wikkeling van de trafo lijdt tot aantasting van het signaal.
4. de blokgolf afgenomen van de uitgang. De vervorming is verder toegenomen. De trafo werkt duidelijk niet goed met de relatieve hoge in- en uitgangsimpedanties.
Duidelijk is de degradatie te volgen van het signaal van ingang naar uitgang. Vooral de uitgang functioneert nog niet zoals het zou moeten.
Een oplossing hiervoor zou zijn om de versterkerschakeling laagohmig te maken. Heb in de titel aangekondigd dat dit een langlopend project is en ga er dus de komende tijd eens rustig over nadenken…
Trafo’s ‘houden’ niet van blokgolven, maar zijn wel een goede graadmeter voor de werking van de schakeling. Heb hier de plaatjes van ge-upload. (de kwaliteit laat wat te wensen over, maar toch..)
1. eerst het signaal op de primaire klemmen van de ingangstrafo, ofwel het blok dat uit de signaalgenerator komt. Dit is de referentie voor de volgende metingen.
2. de blokgolf van de secundaire van de ingangstrafo. Hier is wat ringing te zien, maar voor de rest niet ernstigs.
3. de blokgolf van de primaire van de eindtrafo. Duidelijk is dat de anode tot anode impedantie van ca. 18 kOhm niet lekker ‘samenwerkt’ met de primaire wikkeling van de trafo lijdt tot aantasting van het signaal.
4. de blokgolf afgenomen van de uitgang. De vervorming is verder toegenomen. De trafo werkt duidelijk niet goed met de relatieve hoge in- en uitgangsimpedanties.
Duidelijk is de degradatie te volgen van het signaal van ingang naar uitgang. Vooral de uitgang functioneert nog niet zoals het zou moeten.
Een oplossing hiervoor zou zijn om de versterkerschakeling laagohmig te maken. Heb in de titel aangekondigd dat dit een langlopend project is en ga er dus de komende tijd eens rustig over nadenken…
- Bijlagen
-
-
-
-
jij, jij, jijaudiomanics schreef:'t zijn juweeltjes! Crosley's ? Zien er wel erg Arcturus uit..
Die doosjes zijn maar een heel klein gedeelte van de verzameling... ik bulk ook nog van de Majestic's RCA's Philco's etc.. Bij elkaar zo'n 200 stuks 27 buisjes alleen al.... ga ik nooit opstoken, denk ik...
Kees
ik heb er maar 4
Een minder wenselijk punt van het versterkerschema was de betrekkelijk hoge uitgangsimpedantie van de versterkertrap ter grootte van ca. 18kOhm. Heb een oplossing gezocht in het gebruiken van een SRPP of Beta-follower. Alvorens een nieuw versterkerschema te tekenen, heb ik eerst een aantal proefschakelingen gemaakt om te zien wat bij verschillende buizen en verschillende schakelingen de uitgangsimpedantie is.. Buiten de Arcturus heb ik een tweetal zogenaamde postbuizen ingezet. Het betreft hier hoogfrequentpentoden die gebruikt werden in breedbandversterkers bij het Duitse Postbedrijf.
De gekozen buizen hebben -als triode geschakeld- mooie karakteristieken, zijn robuust (ze waren gegarandeerd voor minstens 10.000 uur) en hebben verder nog de volgende gegevens :
Type C3g
mu 40
S 17 mA/V
Ri 2,3 kOhm
Type D3a
mu 77
S 41 mA/V
R1 1,9 kOhm
Beide buizen, maar in het bijzonder de D3a (die TriodeDick vaak gebruikt) hebben m.i. gunstige eigenschappen, zoals een hoge versterking, hoge steilheid en lage inwendige weerstand. Deze gegevens zijn gemeten bij een hogere stroom als die ik ga gebruiken in de schakeling maar toch…
Heb een plaatje gemaakt van de bij de testen gebruikte buizen en een ander plaatje van het internet geplukt dat het inwendige laat zien van de C3g.
Binnenkort meer…
@audiomaniacs:
De via Ebay gekochte buizen zijn binnen. Ik kon het zelf aan de afbeelding niet echt zien, maar het zijn inderdaad Crossley’s!
De gekozen buizen hebben -als triode geschakeld- mooie karakteristieken, zijn robuust (ze waren gegarandeerd voor minstens 10.000 uur) en hebben verder nog de volgende gegevens :
Type C3g
mu 40
S 17 mA/V
Ri 2,3 kOhm
Type D3a
mu 77
S 41 mA/V
R1 1,9 kOhm
Beide buizen, maar in het bijzonder de D3a (die TriodeDick vaak gebruikt) hebben m.i. gunstige eigenschappen, zoals een hoge versterking, hoge steilheid en lage inwendige weerstand. Deze gegevens zijn gemeten bij een hogere stroom als die ik ga gebruiken in de schakeling maar toch…
Heb een plaatje gemaakt van de bij de testen gebruikte buizen en een ander plaatje van het internet geplukt dat het inwendige laat zien van de C3g.
Binnenkort meer…
@audiomaniacs:
De via Ebay gekochte buizen zijn binnen. Ik kon het zelf aan de afbeelding niet echt zien, maar het zijn inderdaad Crossley’s!
- Bijlagen
-
-
Laatst gewijzigd door AatV op za 09 aug 2008, 21:14, 1 keer totaal gewijzigd.
Op de onderstaande afbeelding zijn een viertal (single ended) proefschakelingen te zien. Twee SRPP schakelingen en twee Beta-followers. Bij de Beta-follower wordt de weerstand aan de kathode van de C3g of D3a vervangen door een transistorschakeling met stroombronwerking, die eigenlijk een hele hoge weerstand imiteert.
Ik heb de zogenaamde mu-follower van Alan Kimmel vermeden. Bij deze schakeling wordt het signaal van de ‘onderste’ naar de ‘bovenste’ buis uitgekoppeld door een condensator. Hoe mooi sommige C’s ook zijn, ik probeer ze zoveel mogelijk te vermijden.
De Beta-followers zijn overgenomen uit het boek Valve Amplifiers van Morgan Jones. Heb nog wel wat geëxperimenteerd met een andere waarde voor de emitterweerstand, maar dit bleek niet veel uit te maken en heb de waarden voor de weerstanden en de condensator rond de transistor eigenlijk onverkort overgenomen.
De belangrijkste gemeten gegevens van de testschakelingen zijn ;
1. SRPP met Arcturus ‘27’ buis en de C3g
Kenmerken :
Voedingsspanning 420 Volt
Uitgangsimpedantie 970 Ohm
2. SRPP met Arcturus ‘27’ buis en de D3a
Kenmerken :
Voedingsspanning 410 Volt
Uitgangsimpedantie 1,26 kOhm
3. Beta-follower met Arcturus ‘27’en de C3g
Kenmerken
Voedingsspanning 340 Volt
Uitgangsimpedantie 172 Ohm
4. Beta-follower met Arcturus ‘27’ en de D3a
Kenmerken
Voedingsspanning 400 Volt
Uitgangsimpedantie 169 Ohm
Op grond van de bovenstaande gegevens en ook het (industriële) uiterlijk van de C3g-buis zal ik proberen schakeling no.3 toe te passen in een gebalanceerde versterker.
Om nog een indruk te hebben van de georganiseerde chaos tijdens de metingen nog een plaatje van mijn werkplek.
Ik heb de zogenaamde mu-follower van Alan Kimmel vermeden. Bij deze schakeling wordt het signaal van de ‘onderste’ naar de ‘bovenste’ buis uitgekoppeld door een condensator. Hoe mooi sommige C’s ook zijn, ik probeer ze zoveel mogelijk te vermijden.
De Beta-followers zijn overgenomen uit het boek Valve Amplifiers van Morgan Jones. Heb nog wel wat geëxperimenteerd met een andere waarde voor de emitterweerstand, maar dit bleek niet veel uit te maken en heb de waarden voor de weerstanden en de condensator rond de transistor eigenlijk onverkort overgenomen.
De belangrijkste gemeten gegevens van de testschakelingen zijn ;
1. SRPP met Arcturus ‘27’ buis en de C3g
Kenmerken :
Voedingsspanning 420 Volt
Uitgangsimpedantie 970 Ohm
2. SRPP met Arcturus ‘27’ buis en de D3a
Kenmerken :
Voedingsspanning 410 Volt
Uitgangsimpedantie 1,26 kOhm
3. Beta-follower met Arcturus ‘27’en de C3g
Kenmerken
Voedingsspanning 340 Volt
Uitgangsimpedantie 172 Ohm
4. Beta-follower met Arcturus ‘27’ en de D3a
Kenmerken
Voedingsspanning 400 Volt
Uitgangsimpedantie 169 Ohm
Op grond van de bovenstaande gegevens en ook het (industriële) uiterlijk van de C3g-buis zal ik proberen schakeling no.3 toe te passen in een gebalanceerde versterker.
Om nog een indruk te hebben van de georganiseerde chaos tijdens de metingen nog een plaatje van mijn werkplek.
- Bijlagen
-
-
Er valt mij iets op (off topic) en wel het aantal malen dat een afbeelding wordt aangeklikt. Bij de meeste afbeeldingen in dit draadje varieert dit van 5 tot 20 keer. Dit lijkt me logisch, want de plaatjes zijn over het algemeen redelijk groot en zijn ook als thumbnail wel duidelijk.
Dit geldt niet voor het meest uitvergrote plaatje van alllemaal, namelijk dat van een eenvoudige schroefklem in de posting van 18 juni. Deze afbeelding is tot nu toe 444 keer aangeklikt! Ik sta voor een raadsel.
Dit geldt niet voor het meest uitvergrote plaatje van alllemaal, namelijk dat van een eenvoudige schroefklem in de posting van 18 juni. Deze afbeelding is tot nu toe 444 keer aangeklikt! Ik sta voor een raadsel.
-
RobertD
- Berichten: 4408
- Lid geworden op: di 10 jul 2007, 19:52
- Locatie: Alphen a.d. Rijn
- Contacteer:
Die Beta follower met de D3A en de 27 ga ik denk ik ook eens uitproberen. Het scheelt inderdaad een condensator in de signaalweg.
De SRPP is ook interessant.
Wat is de versterking van deze schakelingen? Is die ongeveer gelijk aan de mu van de 27 ?
Ik gebruik nu een versterker met de 76 en een E180F in mu-stage, maar als ik daar een D3A of een E810F inzet dan begint het spul te brommen, totdat ik de D3A vastpak. Het lijkt met afscherming te maken te hebben.
Heb je ook al een idee over de voeding? Ik zit zelf te denken aan een gestabiliseerde voeding met een ECL82 zoals DHTRob die beschrijft.
De SRPP is ook interessant.
Wat is de versterking van deze schakelingen? Is die ongeveer gelijk aan de mu van de 27 ?
Ik gebruik nu een versterker met de 76 en een E180F in mu-stage, maar als ik daar een D3A of een E810F inzet dan begint het spul te brommen, totdat ik de D3A vastpak. Het lijkt met afscherming te maken te hebben.
Heb je ook al een idee over de voeding? Ik zit zelf te denken aan een gestabiliseerde voeding met een ECL82 zoals DHTRob die beschrijft.
@RobertD
De ’27 ’buis heeft een µ van ca. 9. Dat is ook ongeveer de versterking in deze schakeling.
(het volgende is onder een zwaar voorbehoud, maar misschien heb je er iets aan)
Het brommen in je schakeling heeft misschien iets te maken met oscillaties. Buizen met een hoge steilheid willen hier nog wel eens last van hebben. In een buizenboekje kwam ik de volgende waarden tegen voor S :
Voeding, tja, het is een langlopend project en ik heb dit nog niet voor mijzelf vast gesteld. Omdat ik gebalanceerd ga werken heb ik het voordeel dat de schakeling betrekkelijk ongevoelig is voor brom en ruis uit de voeding, ofwel een hoge Power Supply Rejection Ratio (PSRR).
In de literatuur zijn de PSRR getallen als volgt :
Het voordeel is echter duidelijk. Toch wil ik een zo goed mogelijke voeding, maar de gedachten variëren van een puristische CLCLC (met een hele kleine eerste C) tot een voeding met gyratorschakeling als elektronische spoel, stroombron en shuntregeling. Dit alles uitgevoed in solid state. (M.a.w. ik ben er nog niet uit!)
groetend,
Aat
De ’27 ’buis heeft een µ van ca. 9. Dat is ook ongeveer de versterking in deze schakeling.
(het volgende is onder een zwaar voorbehoud, maar misschien heb je er iets aan)
Het brommen in je schakeling heeft misschien iets te maken met oscillaties. Buizen met een hoge steilheid willen hier nog wel eens last van hebben. In een buizenboekje kwam ik de volgende waarden tegen voor S :
- E180F 16,5 ma/V
D3a 35 mA/V
E810F 50 mA/V
Voeding, tja, het is een langlopend project en ik heb dit nog niet voor mijzelf vast gesteld. Omdat ik gebalanceerd ga werken heb ik het voordeel dat de schakeling betrekkelijk ongevoelig is voor brom en ruis uit de voeding, ofwel een hoge Power Supply Rejection Ratio (PSRR).
In de literatuur zijn de PSRR getallen als volgt :
- Gemeenschappelijke kathode schakeling (GKS) PSRR 20 dB
µ-follower PSRR 44 dB
Differentieel/gebalanceerd PSRR 60 dB
Het voordeel is echter duidelijk. Toch wil ik een zo goed mogelijke voeding, maar de gedachten variëren van een puristische CLCLC (met een hele kleine eerste C) tot een voeding met gyratorschakeling als elektronische spoel, stroombron en shuntregeling. Dit alles uitgevoed in solid state.
(M.a.w. ik ben er nog niet uit!) groetend,
Aat
Laatst gewijzigd door AatV op za 28 jun 2008, 19:46, 1 keer totaal gewijzigd.
Hij bedoelt mijWowly schreef:PM mischa73 eens even over zijn klemmen, hij weet daar erg veel vanaf!
Jan
. Je vergist je snel een jaartje .Een goeie klem hoeft je print niet onnodig te belasten.
Dit is raster 5mm, maar 7,5 of 10mm is ook mogelijk. Indien gewenst met schuine draadinvoer of verticaal op de print. Draaddiameter tot 16mm²
, maar als je die nodig hebt, ben je met een heeeeeeel dikke versterker nodig.Groeten,
Mischa(72)
@Mischa 72, bedankt voor de reactie op Wowly’s opmerking.
Wat ik mij naast de belasting voor de print en met name de soldeerverbindingen afvraag, is of de contactdruk ook voor een langere periode gewaarborgd blijft en of de klemverbinding na verloop van tijd niet gaat oxideren?
Aat
Wat ik mij naast de belasting voor de print en met name de soldeerverbindingen afvraag, is of de contactdruk ook voor een langere periode gewaarborgd blijft en of de klemverbinding na verloop van tijd niet gaat oxideren?
Aat
Laatst gewijzigd door AatV op zo 29 jun 2008, 0:34, 1 keer totaal gewijzigd.
Hallo Aat,
Door de gepatenteerde veer blijft de kontaktdruk constant, ook al heb je het over 20 of 25 jaar. 35 jaar geleden is het begonnen met veerklemtechniek. Deze klemmen zijn nog altijd prima. Door gebruik te maken van Wago (sorry voor de reclame) veerklemtechniek, zorg je voor een gasdichte verbinding tussen de koperen geleider in de klem (die rechtstreeks in de print wordt gesoldeerd) en de draad die ingeklemd wordt.
Doordat het kontaktoppervlak zeer klein is (maar wel heel erg goed), is met een kleinere klemkracht de kontaktdruk optimaal en wordt een optimale verbinding gegarandeerd. De veer heeft een progressief karakter, waardoor een dikkere draad (in deze klem 2,5mm²) met meer kracht wordt ingeklemd dan een dunne draad (minimum voor deze klem is 0,08mm²).
Ik weet dat (hi)er nog altijd misverstanden zijn over de relatie tussen kontaktoppervlak en overgangsweerstand zonder de kontaktdruk te beschouwen. Misschien is het leuk om tijdens Breda2009 een demonstratie te geven wat deze klemmen kunnen hebben.
Mocht het in zakelijk opzicht handig zijn om meer hierover te weten te komen, staat het je vrij om via een PB even kontakt op te nemen .
Groeten,
Mischa
Door de gepatenteerde veer blijft de kontaktdruk constant, ook al heb je het over 20 of 25 jaar. 35 jaar geleden is het begonnen met veerklemtechniek. Deze klemmen zijn nog altijd prima. Door gebruik te maken van Wago (sorry voor de reclame) veerklemtechniek, zorg je voor een gasdichte verbinding tussen de koperen geleider in de klem (die rechtstreeks in de print wordt gesoldeerd) en de draad die ingeklemd wordt.
Doordat het kontaktoppervlak zeer klein is (maar wel heel erg goed), is met een kleinere klemkracht de kontaktdruk optimaal en wordt een optimale verbinding gegarandeerd. De veer heeft een progressief karakter, waardoor een dikkere draad (in deze klem 2,5mm²) met meer kracht wordt ingeklemd dan een dunne draad (minimum voor deze klem is 0,08mm²).
Ik weet dat (hi)er nog altijd misverstanden zijn over de relatie tussen kontaktoppervlak en overgangsweerstand zonder de kontaktdruk te beschouwen. Misschien is het leuk om tijdens Breda2009 een demonstratie te geven wat deze klemmen kunnen hebben.
Mocht het in zakelijk opzicht handig zijn om meer hierover te weten te komen, staat het je vrij om via een PB even kontakt op te nemen
.Groeten,
Mischa