. En zo komen die buizen dingen opeens weer in beeld en heb ik ze onlangs kunnen beluisteren en zo begin ik weer gevoelig te worden voor sex.. 
of zo 
En zoals ik in mijn andere draadje al aangaf, Ik ben gestruikeld over een PPP ontwerp. Voorheen nog nooit van gehoord, maar het is in mijn kop blijven hangen, zo van, as ik ooit nog es een buizending ga bouwen, dan dat. Waarom? Geen flauw idee. Ook nog nooit zo'n ding beluisterd.
Maar toch, ze hebben voordelen tov de PP versterkers.
Dus, Ik siteer even een stukje uit een Elektuur boekje uit 1990, dat heet Audio- en gitaarschakelingen met buizen, geschreven door B zur Linde.
PPP versterker.
Dit interessante koncept is inmiddels al zo'n dertig jaar oud ( nu ruim 40 ) maar is tegenwoordig weer volop in de belangstelling gekomen. Het principe van deze schakeling stamt van een Fins ontwerper, Tapio M. Koykka en werdt halverwege de jaren 50 ook hier bekend. De drie P's staan voor Push Pull Parellel, dit wil zeggen, dat we met een balansversterker te maken hebben, waarvan de eindtrap zo is ontworpen, dat de buizen voor wisselspanning parellelstaan, maar voor de anodespanning in serie.
Dit princiepe biedt twee heel verschillende voordelen:
1 De inwendige weerstand is nog maar een kwart van die van een gewone balansschakeling, dus een uitgangstrafo met minder wikkelingen.
2 Er is geen gelijkspanningskomponent. De voor "klassieke" eindtrappen onmisbare galvanische scheiding kan daarom vervallen, waardoor de uitgangstrafo als autotransformator met één enkele wikkeling kan worden uitgevoerd. Bij een dergelijke trafo zijn de diverse wikkelingen automatisch met elkaar vervlochtenzodat de wikkelkapaciteiten die overdracht nadelig beinvloeden, klein blijven. Extra voordeel, minder koperdraad dus.
Tot zover het citaat.
Hier onder dus links het ppp principe en rechts een bijbehorende uitgangstrafo. Tegenwoordig worden ook trafo's gebruikt met primair-secundair.
En we zijn die mooie klasse A versterker vergeten er op aan te sluiten.
Met de printplaat 1 : 1 afdruk 