asterduc schreef:
Kan het zijn dat een bepaalde combinatie van LRC een zodanig filter crëerd dat je meer dieptebeeld krijgt?
Elders heb ik dat al eens uitgerekend voor de "AntiCable", maar dat ging om speakerkabels, waar m.i. de invloed van kabeleigenschappen L, C en R binnen de normale toleranties, weinig tot niets doen in de audioband.
Exoten als MIT, koolstof e.d. uitgezonderd.
In het domein van de interlinks kan er denk ik meer verschil optreden, e.e.a. is sterk afhankelijk van de opzet van het systeem als zodanig.
Dingen aan de bron als uitgangsimpedantie, uitstuurbereik, dynamische vervorming afhankelijk van de uitsturing, en dingen aan de belastingzijde als ingangsimpedantie, al dan niet frequentie-afhankelijk (meestal wel), soort van ingang (gebalanceerd of niet, verschiltrap of SE, buis, FET, transistor), condensatorgekoppeld enz. enz.
Zelfs dingen als EMC-maatregelen kunnen hun invloed uitoefenen, zoals een dubbeladerig afgeschermde kabel a-symmetrisch gebruiken, waarbij je de mantel slechts aan 1 zijde aan signaal ground legt.
In dat geval kan de richting van de kabel een hoorbaar (en meetbaar!) verschil uitmaken.
Verschillen in R, C en L zullen in dit domein dus meer invloed kunnen uitoefenen dan bij een speakerkabel, maar zoals hierboven gesteld, het zal van de configuratie afhangen.
Daarom zal de een het wel horen op een bepaald systeem, en de ander met een ander systeem niet.
Sterker nog, je meldt dat zelf al, op 1 set wel, op de andere niet.
Wat Wowly zegt over "resolutie", als ik zo vrij mag zijn om dat even te vertalen naar wat ik denk waar dat technisch voor kan staan, dan zijn er denk ik grofweg twee mogelijkheden:
#1. het systeem is ontzettend "schoon", vrij van vervormingen, heeft voldoende vermogen om nergens vast te lopen, ook in de voortrappen, en alle impedanties zijn optimaal aan elkaar aangepast.
Elke "verontreiniging" in dat systeem zal zich uiten in een hoorbaar verschil, maar nu komt het: stel dat de kabel (of voorversterker, of DAC, of split-foil voedingselco, noem maar op) een stukje vervoming introduceert (even, dus 2e, maar ook hogere even ordes en minieme aandelen oneven), dan kan dat de indruk geven dat er meer "resolutie" is, dat er details hoorbaar zijn die er daarvoor niet waren.
#2. het systeem is (al dan niet met opzet) niet "schoon", er zijn vervormingen, van welke aard dan ook, aan het werk, of compressie van een of andere versterkertrap, voedingslijnen die elkaar beinvloeden etc.
Dat kan het (ongeoefend) oor ook interpreteren als "hoge resolutie", want die cymbaal trilt zo lekker na, die klarinet klinkt ook echt naar hout (3e harmonische!) , het slissen van Katie hoor je zo goed enz.
In deze categorie schaar ik ook dingen als "ruimte, lucht om de instrumenten" enzo.
Dat laatste kan ontstaan als je wat 2e (en eventueel meerdere hogere even) harmonischen introduceert.
Dat kan bijvoorbeeld met een Aphex Exciter of Auralizer, dat wordt (werd) in studio's wel gedaan om een stem wat meer "body" te geven.
Daar hebben ze nu software voor.
Ik heb iets dergelijks bewust gedaan in mijn WK-buizenversterker, ik heb daarvan de vervorming, die bij dit soort ontwerpen onmogelijk erg laag is te houden, zo gemodelleerd dat het "prettig in het gehoor ligt".
Commentaren van luisteraars wijzen daar ook op: "ruimte, detail, je hoort meer van de opname".
Feitelijk houd ik dus mijzelf, en de luisteraars, voor de gek, want ik introduceer extra dingen in de opname die er oorspronkelijk niet in zaten.
Nu komen we bij de crux van de zaak: wensen we "HiFi", of wensen we "MyFi"?
M.a.w. willen we wel exact horen wat er op de disk staat, of willen we iets horen waar we ons prettig bij voelen, ook al houdt dat in dat er op punten gemaskeerd wordt, of op andere punten iets geaccentueerd wordt?
Ik ben ervan overtuigd dat als je 100 audiofielen vraagt waar ze voor kiezen, dat er 99 zeggen "hifi natuurlijk, zo natuurgetrouw mogelijk weergeven wat er op de bron staat".
Maar in de practijk zie ik, zelfs bij onze meest fanatieke meetvrienden, dat er toch wel een voorkeur bestaat voor een bepaald geluid, zelfs al is dat met 0.0005% THD vervorming.
Anders zouden mensen als Bruno, Sander, Jacco, Guido, Jeroen, Gerard en nog enkele anderen, om me maar even tot de electronici en dit forum te beperken, niet zo naarstig op zoek zijn naar de ideale schakeling, versterker, DAC, voedingscondensatoren, uitgangstrappen enz.
Dan namen we allemaal een "blameless amplifier" ontwerp van Douglas Self of Randy Slone, en was iedereen gelukkig.
Blijkbaar speelt er meer dan dat alleen (uiteraard, dat weten we allemaal wel).
Hoe komen mensen als John Curl, Mark Levinson, Tim de Paravicini, Jean Hiraga, John Linsley Hood, Peter Walker, Ken Ishiwata, Andrew Michaelson en noem ze maar op, anders aan hun gekendheid?
Doordat ze hun ontwerpen allemaal iets van zichzelf meegeven, noem het een ziel als je wilt, meer technisch ingestelde naturen zullen het een kleuring noemen.
Alleen, niemand durft daarvoor uit te komen (nuja, nagenoeg niemand).
Zelfs in de buizenhoek heeft men het nog altijd over het superieure lineaire gedrag van trioden, Triode Dick, DHT Rob, Andre Jute, de jongens van de Amerikaanse "Triode Maffia" als Reichert enzo, noem ze maar op.
En dat terwijl die SE versterkers rustig een half procent of meer staan te vervormen..........
Daarom zeg ik er altijd heel bewust bij dat mijn versterkers vervormen, kleuren, een sausje erover gieten, maskeren, accentueren, enz.
Want het blijkt dat veel mensen dat gewoon willen.
Immers, zet twee luidsprekers naast elkaar en ze klinken zo absurd verschillend, terwijl ze allebei toch als "goed" kunnen gequalificeerd worden, zelfs door 1 en dezelfde luisteraar.
Een Maggie naast een Quad naast een Kwadrant naast een Klipsch horn, veel groter kun je de verschillen niet krijgen.
En toch hebben alle speakers hun kwaliteiten, en geen van alle is slecht.
Maar elke speaker vervormt, kleurt, maskeert of accentueert dus ook.
Waarom accepteren we dat dan wel als gegeven, en pikken we dat niet van een versterker, DAC of ander stuk electronica, of (Godbetert! ) een kabel?
Omdat we zo geindoctrineerd zijn.
Hifi is "wire with gain", volgens Peter Walker.
Dank U, heer Walker (en voor U de heren Hafler en Keroes, Williamson, ja zelfs helemaal terug tot Olson, Sabine en Black), voor het op het verkeerde been zetten van generaties ontwerpers en luisteraars.
Mensen willen horen wat ze prettig vinden, en als die schelle CD nu wat wordt afgerond door die Wadia DAC of die Lua versterker, dan is dat toch prima?
Wat een verhaal, en het is in genen dele een antwoord op jouw vraag.
Ik kan op dit moment niet verklaren uit simpelweg L, R en C van een normale koper- of zelfs zilverkabel, waar die verschillen vandaan komen.
Verschillen door koolstof, of een "terminator" kastje (MIT, Transparent) kan ik me voorstellen, en in het geval van die terminators is het ook nog meetbaar, maar de ene koperkabel of de andere?
Maar de rapporten van luisteraars die verschillen melden als ze hun isolatie van de kabel afstropen dan?
Ik weet het niet.
Net als "inspelen" van een kabel of condensator.
Wat is dat, wat doet dat, houdt dat ineens op na 3 maanden, of na de garantietermijn, of gaat dat levenslang door?
Blijft het maar beter worden, of blijft het ergens op een niveau hangen, of wordt het daarna slechter?
Dat zijn de dingen die ik niet begrijp, althans technisch niet.
Maat laat het alleen psychisch zijn, wat dan nog?
Het resultaat is gewoon dat iemand verschillen waarneemt, of gelukkiger is met zijn geluid, of lekker aan het hobbyen is.
Waarmee je nog steeds geen antwoord hebt op je vragen.......excuus.
Maar misschien is het bovenstaande verhaaltje toch leerzaam geweest op de een of andere manier.