De simulatie van de dwarsdoorsnede ziet er zo uit: In vergelijking met de staalframe ontwerpen is het veld iets zwakker: Zonder het frame zakt het veld in het midden iets meer door, de gemiddelde flux is met 0,24T ongeveer 20% lager dan met het frame. De praktijk zal uitwijzen of dit voldoende is.
De aansturing geschiedt met een NCore 400 via een 2Ω serieweerstand, meten van de daadwerkelijke stroom door het bandje is dus een eitje. De grote vraag is nu of het bandje voldoende hoog kan produceren zonder dat de serieweerstanden als straalkachel gaan werken. Dat wordt best wel spannend
Om de magneten netjes parallel te krijgen gebruik ik een 2cm brede staalstrip, net zo dik als de magneten, als afstandhouder. De eerste zes magneten laten zich zo makkelijk verlijmen, daarna wordt het lastig. Nummer zeven moet met geweld op zijn plaats gehouden worden, die is nu aan het uitharden.
Gerrit
