Re: een lullig vraagje
Geplaatst: vr 14 apr 2023, 13:26
Nou, volgens mij was het erom te doen om reflecties binnen de 6ms te dempen/tegen te gaan.
Praktisch gezien is de vloerreflectie een gegeven. Of je moet een zitkuil gaan graven in de woonkamer. Die vloerreflectie wordt volgens algemeen gangbare perceptieleer netjes gesommeerd met het bronsignaal en ook zo ervaren (inclusief kamfilter). Omdat hij in het verticale vlak zit, is de richting-informatie die we ontlenen aan het somsignaal vrijwel gelijk aan die van alleen het bronsignaal. Inderdaad geldt dat ook voor de plafondreflectie.
Er lopen verschillende zaken door elkaar. Het precedence effect, ofwel de wet van het eerste golffront, beschrijft dat we een signaal, gevolgd door een ander signaal uit een andere richting, ervaren als één signaal en wel uit de richting van het eerste signaal. Helmut Haas was één van de onderzoekers die dit fenomeen in een bijzondere vorm onderzocht.
Dit precedence effect, of liever de tijd tussen de twee signalen die nodig is voordat we twee aparte signalen ervaren uit verschillende richtingen (ofwel, we horen een echo), is nogal afhankelijk van de omstandigheden. De diverse onderzoeken door de decennia noemen tijden tussen de 1,5ms en 40ms, afhankelijk van ondermeer wélk signaal je gebruikt (Haas gebruikte menselijke spraak).
Uit het voorgaande kun je omgekeerd redeneren (en dat is in elk geval zo voor signalen met een tussentijd van minder dan 2ms) dat we zeer waarschijnlijk niet zo goed in staat zijn om twee signalen, die zeer kort op elkaar volgen, qua richting te discrimineren. Ofwel het somsignaal van een bron plus dat van een reflectie binnen -zeg- 10ms ervaren we als een nieuw signaal uit een richting tussen de twee oorspronkelijke signalen in. Afhankelijk van het soort signaal, de precieze vertraging, de onderlinge afstand en de niveauverschillen zal die richting verschuiven. Dit alles geldt natuurlijk in het laterale vlak. Gelukkig maar, want daarom kunnen we genieten van stereo.
Daarnaast is bekend dat ons gehoor enige integratietijd nodig heeft als het gaat om een spectrumanalyse te maken. Oftewel: we beseffen pas na enige tijd dat de som van een bron en van een reflectie kleuring van het geluid geeft. Die kleuring ontstaat door kamfiltereffecten en door absorptiekarakteristieken van het reflecterende materiaal. De beroemde vloerreflectie ervaren we ook vooral als dat kamfilter door de weglengteverschillen. Mijn afdronk is dat je daaraan nauwelijks ontkomt, tenzij je de directivity van de bron aanpast (denk ook aan de CBT-arrays van Keele), dan wel de plek van de bron optimaal maakt (bijvoorbeeld vlak boven de vloer).
Praktisch gezien is de vloerreflectie een gegeven. Of je moet een zitkuil gaan graven in de woonkamer. Die vloerreflectie wordt volgens algemeen gangbare perceptieleer netjes gesommeerd met het bronsignaal en ook zo ervaren (inclusief kamfilter). Omdat hij in het verticale vlak zit, is de richting-informatie die we ontlenen aan het somsignaal vrijwel gelijk aan die van alleen het bronsignaal. Inderdaad geldt dat ook voor de plafondreflectie.
Er lopen verschillende zaken door elkaar. Het precedence effect, ofwel de wet van het eerste golffront, beschrijft dat we een signaal, gevolgd door een ander signaal uit een andere richting, ervaren als één signaal en wel uit de richting van het eerste signaal. Helmut Haas was één van de onderzoekers die dit fenomeen in een bijzondere vorm onderzocht.
Dit precedence effect, of liever de tijd tussen de twee signalen die nodig is voordat we twee aparte signalen ervaren uit verschillende richtingen (ofwel, we horen een echo), is nogal afhankelijk van de omstandigheden. De diverse onderzoeken door de decennia noemen tijden tussen de 1,5ms en 40ms, afhankelijk van ondermeer wélk signaal je gebruikt (Haas gebruikte menselijke spraak).
Uit het voorgaande kun je omgekeerd redeneren (en dat is in elk geval zo voor signalen met een tussentijd van minder dan 2ms) dat we zeer waarschijnlijk niet zo goed in staat zijn om twee signalen, die zeer kort op elkaar volgen, qua richting te discrimineren. Ofwel het somsignaal van een bron plus dat van een reflectie binnen -zeg- 10ms ervaren we als een nieuw signaal uit een richting tussen de twee oorspronkelijke signalen in. Afhankelijk van het soort signaal, de precieze vertraging, de onderlinge afstand en de niveauverschillen zal die richting verschuiven. Dit alles geldt natuurlijk in het laterale vlak. Gelukkig maar, want daarom kunnen we genieten van stereo.
Daarnaast is bekend dat ons gehoor enige integratietijd nodig heeft als het gaat om een spectrumanalyse te maken. Oftewel: we beseffen pas na enige tijd dat de som van een bron en van een reflectie kleuring van het geluid geeft. Die kleuring ontstaat door kamfiltereffecten en door absorptiekarakteristieken van het reflecterende materiaal. De beroemde vloerreflectie ervaren we ook vooral als dat kamfilter door de weglengteverschillen. Mijn afdronk is dat je daaraan nauwelijks ontkomt, tenzij je de directivity van de bron aanpast (denk ook aan de CBT-arrays van Keele), dan wel de plek van de bron optimaal maakt (bijvoorbeeld vlak boven de vloer).
Wellicht ben je gewoon tevreden? Hoe lullig hij ook mag zijn, wat de vraag in dit topic nu eigenlijk is wordt steeds mistiger.