forum.zelfbouwaudio.nl

Pjotr schreef: ↑di 30 nov 2021, 12:07
Ok, als indicatie voor de kwaliteit kan het zeker nuttig zijn. Voor het bepalen van de grootte van de kast lijkt mij een meting op gemiddeld gebruiksniveau het beste.

Ik niet weet waar jij naar luistert, maar ik luister naar muziek, geen sinussen.

Gemiddeld niveau van muziek is niet heel erg representatief.
Een uitschieter in de bas ofzo, ligt makkelijk 12-18dB of zelfs meer boven het gemiddelde niveau.

Laat dat nu juist net het gebied zijn waar de speaker het gevoeligste is voor deze veranderingen.
Wat dat betreft is de Cms sowieso al een dubbel doorn in het oog.

De compliance is namelijk van zich zelf al veel minder lineair, maar daarnaast is het ook nog eens omgekeerd evenredig met de stijfheid.
Het is dus een 1/x functie, daar wordt je sowieso niet heel blij van

OWC schreef: ↑di 30 nov 2021, 12:15

Ik niet weet waar jij naar luistert, maar ik luister naar muziek, geen sinussen.

Dan snap ik überhaupt niet waarom je over meten discussieert......

Als mede engineer moet jij wel begrijpen dat je toch ERGENS je aanpak, bevindingen en oplossingen op moet baseren?

Iets is beter dan niets.
Lukraak speakers in kastje proppen en bidden dat het maar goed komt is ook een manier, dat klopt.

Ik ken iemand die vroeger pa kasten bouwde en de poort afstemde met een toonfiets en db meter.....

Het probleem van de verschillende niveaus om bij te meten komt ook steeds terug. Kennelijk is niet-lineariteit een kenmerkende eigenschap van luidsprekers, anders maakte het niets uit.
De hele Thiele-Small theorie is gebaseerd op het rekenen aan vervangingsschema's, alsof het elektrische (of elektronische zo je wilt) netwerken zijn. Die rekenmethodes zijn fundamenteel lineaire methodes ( er wordt gebruik gemaakt van allerlei algebraische methodes zoals optellen en superpositie die in een niet-lineair systeem niet geldig zijn. Daarom zou ik denken dat je in het lineaire gebied moet blijven. Je kunt 1V of meer best als "small signal" beschouwen als het systeem voldoende lineair is. Maar als je reden hebt om te denken dat het resultaat bij zeg 3V anders zal zijn dan bij 0.1 V dan zou ik denken dat je de parameters bij 0.1 V moet opgeven, en misschien iets moet gaan doen aan de lineariteit.
Wat betreft het meten van Re met wisselstroom; dat is fundamenteel fout. Als je naar het vervangingsschema van een driver kijkt, zitten daar twee weerstanden in, Re aan de elektrische kant, en Rms aan de mechanische kant. Met AC meet je die Rms mee. De conus beweegt dan, er zullen dus wrijvingsverliezen zijn, dus Rms doet mee. En dat is niet de bedoeling want Rms wordt vertolkt door de grootheid Qms, terwijl de rol van Re wordt vertolkt door Qes. Die meet je gewoon met een ohmmeter.
Het blijft lastig, die luidsprekers.
Tom.

Wie zegt ons dan dat het systeem bij 0,1V meer lineair is dan bij 3V? Het omgekeerde lijkt mij wel eens eerder het geval. Zeker in geval van mechanische verliezen. Als je tegen een houten blokje wat los op tafel ligt duwt, heb je ook een minimale kracht nodig om het überhaupt in beweging te krijgen, anders gebeurt er niks. Aan de factor demping heb je dan niks. Daar kun je pas een nauwkeurig resultaat van verwachten bij voldoende beweging. M.i. geldt hetzelfde voor de mechanische verliezen in de ophanging van de conus. Menigeen kent het fenomeen dat sommige speakers pas "los" komen op enig volume. Op laag volume is het dan flut met vrijwel geen resolutie. Dat heeft m.i. te maken met dergelijke mechanische effecten. De betere kwaliteit speaker presteert ook op lage volumes goed met veel resolutie.

Nou Tom, dan kan ik je helaas mededelen dat bijna alle merken tegenwoordig zich hier flink vuil aan maken.

Wat betreft Re met wisselstroom, beschreef ik het iets versimpelt.

Wat men doet is een curve fitting middels een dubbele added mass methode.
Dus ipv daadwerkelijk de Re te meten, haalt men de Re waarde (en andere parameters) uit curve fitting.
Onder best wel veel "slimmeriken" wordt dit als de nieuwe "waarheid" gezien, omdat dan de berekende T/S beter zouden kloppen met "de werkelijkheid". (ik versimpel het hier even, zodat anderen het ook enigszins begrijpen)

Ik moet even op zoek naar dat artikel, maar oa in VituixCAD wordt dit nu ook voorgesteld.
In dat artikel is een Seas speaker op die manier gemeten en zover ik weet past Seas dit nu ook toe.
edit; zie onderaan.

Buiten de discussie of deze fittings methode beter zou werken, ben ik persoonlijk het er gewoon niet mee eens om Re op dezelfde manier te gebruiken. Dat is namelijk extreem verwarrend.
Het resultaat is namelijk dat je niet weet welke methode is toegepast om de Re te bepalen.
Ze wijken namelijk per definitie af. Noem het dan Re(AC), of Re(f) of iets anders.
Ik ben het dan ook met je eens dat zoiets fundamenteel fout is, inderdaad doordat de Rms een rol speelt, zelfs al bij vrij kleine signalen.
Het is dan bv ook heel vreemd dat je ineens een significant verschil krijgt in de Re die je meet tov de Re die in de datasheets te vinden is.
Terwijl Re toch een parameter is die rond dezelfde (kamer)temperatuur redelijk constant blijft.
Zeker bij nieuwe speakers.

Helaas krijg ik dat bij deze "slimmeriken" maar niet aan het verstand, meer het lijkt zo langzaam wel de nieuwer standaard te worden

Het proeft soms een beetje naar de bekende FEM/BEM discussies, waarbij men soms ook niet meer inziet dat fundamentele fysica nog steeds stand houdt.

edit; artikel gevonden;
http://pietra-audio.com/images/jaes_pre ... tamass.pdf

En ook een website;
https://speakerbench.com/manual/index.html

Het gaat natuurlijk wel om het T/S model Bart. En daarin is Re puur de elektrische weerstand van de spoel. De mechanische verliezen en wervelstroomverliezen zijn ook een pure reële weerstand maar dat is in het T/S model los van Re. T/S nemen de wervelstroomverliezen niet eens mee in hun model. Maar met wisselstroom en wapperende conus meet je wel de combinatie van alle verliesweerstanden. Zelfde gaat op voor de zelfinductie. Vandaar de deviatie van het T/S model van sommige fabrikanten omdat wat nauwkeuriger te modelleren.

Pjotr schreef: ↑di 30 nov 2021, 21:40
Wie zegt ons dan dat het systeem bij 0,1V meer lineair is dan bij 3V? Het omgekeerde lijkt mij wel eens eerder het geval. Zeker in geval van mechanische verliezen. Als je tegen een houten blokje wat los op tafel ligt duwt, heb je ook een minimale kracht nodig om het überhaupt in beweging te krijgen, anders gebeurt er niks. Aan de factor demping heb je dan niks. Daar kun je pas een nauwkeurig resultaat van verwachten bij voldoende beweging. M.i. geldt hetzelfde voor de mechanische verliezen in de ophanging van de conus. Menigeen kent het fenomeen dat sommige speakers pas "los" komen op enig volume. Op laag volume is het dan flut met vrijwel geen resolutie. Dat heeft m.i. te maken met dergelijke mechanische effecten. De betere kwaliteit speaker presteert ook op lage volumes goed met veel resolutie.

Helaas gaan de vergelijking niet op, wrijving op een oppervlak gedraagt zich wel echt heel anders dan de stijfheid van een massa-veer-demper systeem.

Het probleem is dat de statische stijfheid totaal anders is dan de dynamische stijfheid.
Om het dan NOG lastiger te maken is de stijfheid onder de Fs al helemaal een grote puinhoop.
Afhankelijk van de soort ophanging kan die ineens zomaar bij bepaalde frequenties (onder de Fs) soepeler gaan worden, of ineens stijver.

Afgelopen paar jaar toevallig heel erg veel ingedoken omdat het idee was om een apparaat te ontwikkelen om onder oa passive radiators (maar ook speakers) op een wat andere manier te meten.
In die zoektocht kwam ik dit artikelen tegen (zie bijlage).
Belangrijkste is eigenlijk figuur 8 en 9 op blz 7.

Dit artikel geeft het hele probleem extreem duidelijk weer.
Zeker als je de Cms uit de grafieken zelf probeert te halen, zul je zien dat je op iets totaal anders uitkomt dan wat je op de Fs zou meten.

Hoe voor de rest een speaker zich gedraagt is totaal afhankelijk van het type ophanging dat is gebruikt.
Sommige ophangingen worden ineens een stuk soepeler met een beetje beweging op lage(re) frequenties, maar blijven vrij stijf bij hogere frequenties en lagere signalen (ruis). Exact zoals dat bij een elastiekje gebeurt (de stijfheid gaat daarvan drastisch omhoog bij hoge frequenties)
Andere ophangingen hebben dat probleem niet.

Om het probleem nog erger te maken, vraag ik mij zelfs af of je dat bij een Klippel meting zult zien.
Ik denk Leo z'n voorbeeld boekdelen spreekt, onder de 1V ofzo, vooral met een ruis schuift de Fs dramatische op.
Kom je boven een bepaalde punt, dan is die verandering ineens niet zo groot meer en blijft het relatief constant.
Dat lijkt misschien niet zo erg, maar praktisch gezien is dit ZEER hoorbaar, zeker wanneer je op relatief lage volumes luistert.
Ten eerste klopt dan de BR afstelling niet meer -> resultaat boombox
Ten tweede hoor je vrij duidelijk de overgang wanneer signaal ineens veel groter wordt.

Dat gezegd hebbende, een vervangingsschema is leuk, het houdt alleen weinig rekening met de de praktijk.
Of nog beter gezegd, niet alle verliezen worden er in opgenomen, met name de Cms.
De Mms is namelijk constant, de Rms is enigszins constant.

Het is in feite net als een echte condensator.
Dat is namelijk ook niet enkel een C, maar hoort op z'n minst een weerstand en spoel in serie te hebben (ESR en ESL).
Dat is natuurlijk met een stijfheid exact zo.

Dus ja, als je een geïdealiseerd vervangingsschema gaat gebruiken voor dingen die niet ideaal zijn, dan krijg je vanzelf fouten.
Gooi daar nog eens een sausje van geen verplichte standaarden overheen en het wordt een grote puinhoop.

Pjotr schreef: ↑di 30 nov 2021, 22:14
Het gaat natuurlijk wel om het T/S model Bart. En daarin is Re puur de elektrische weerstand van de spoel. De mechanische verliezen en wervelstroomverliezen zijn ook een pure reële weerstand maar dat is in het T/S model los van Re. T/S nemen de wervelstroomverliezen niet eens mee in hun model. Maar met wisselstroom en wapperende conus meet je wel de combinatie van alle verliesweerstanden. Zelfde gaat op voor de zelfinductie. Vandaar de deviatie van het T/S model van sommige fabrikanten omdat wat nauwkeuriger te modelleren.

Klopt, ben het ook met je eens hoor

Mijn conclusie is dat T/S model simpelweg incompleet is.
Veel te ideaal, net zoals ik hierboven uitleg met een ideale condensator dat eigenlijk een ESR en ESL heeft (en ook nog een weerstand parallel als je het echt goed wilt doen)

Tja Bart we zullen het er mee moeten doen

Maar vooralsnog vind ik het T/S model prima werkbaar als basis om een speakerkast te modelleren en uit te rekenen. Al gebruik ik zelf meestal het directe elektromechanisch model uit de regeltechniek voor simulaties.

Het is werkbaar zolang fabrikanten niet allerlei manieren vinden om het er mooier uit te laten zien dan dat het is.
En je appels met peren aan het vergelijken bent.
Anders krijg je van die verhalen zoals bij SB Acoustics of Seas (en anderen!)

Overigens ben ik het in het verleden wel vaker tegenkomen, maar dat was wel van merken waarvan je het zou verwachten.
Die hadden overigens daar dan ook geen goed antwoord op.

Pjotr schreef: ↑di 30 nov 2021, 21:40
Wie zegt ons dan dat het systeem bij 0,1V meer lineair is dan bij 3V? Het omgekeerde lijkt mij wel eens eerder het geval. Zeker in geval van mechanische verliezen. Als je tegen een houten blokje wat los op tafel ligt duwt, heb je ook een minimale kracht nodig om het überhaupt in beweging te krijgen, anders gebeurt er niks. Aan de factor demping heb je dan niks. Daar kun je pas een nauwkeurig resultaat van verwachten bij voldoende beweging. M.i. geldt hetzelfde voor de mechanische verliezen in de ophanging van de conus. Menigeen kent het fenomeen dat sommige speakers pas "los" komen op enig volume. Op laag volume is het dan flut met vrijwel geen resolutie. Dat heeft m.i. te maken met dergelijke mechanische effecten. De betere kwaliteit speaker presteert ook op lage volumes goed met veel resolutie.

Dat verschijnsel staat bekend als " stick-slip" en is typisch voor systemen die gedomineerd worden door wrijving. In hoeverre daar in een spider ook sprake van is, weet ik niet. Maar daar gaat het niet om de wrijving op een vlak, maar tussen allerlei vezels in het materiaal. Wie het weet mag het zeggen..

OWC schreef: ↑di 30 nov 2021, 22:16

Pjotr schreef: ↑di 30 nov 2021, 21:40
Wie zegt ons dan dat het systeem bij 0,1V meer lineair is dan bij 3V? Het omgekeerde lijkt mij wel eens eerder het geval. Zeker in geval van mechanische verliezen. Als je tegen een houten blokje wat los op tafel ligt duwt, heb je ook een minimale kracht nodig om het überhaupt in beweging te krijgen, anders gebeurt er niks. Aan de factor demping heb je dan niks. Daar kun je pas een nauwkeurig resultaat van verwachten bij voldoende beweging. M.i. geldt hetzelfde voor de mechanische verliezen in de ophanging van de conus. Menigeen kent het fenomeen dat sommige speakers pas "los" komen op enig volume. Op laag volume is het dan flut met vrijwel geen resolutie. Dat heeft m.i. te maken met dergelijke mechanische effecten. De betere kwaliteit speaker presteert ook op lage volumes goed met veel resolutie.
Helaas gaan de vergelijking niet op, wrijving op een oppervlak gedraagt zich wel echt heel anders dan de stijfheid van een massa-veer-demper systeem.

Het probleem is dat de statische stijfheid totaal anders is dan de dynamische stijfheid.
Om het dan NOG lastiger te maken is de stijfheid onder de Fs al helemaal een grote puinhoop.
Afhankelijk van de soort ophanging kan die ineens zomaar bij bepaalde frequenties (onder de Fs) soepeler gaan worden, of ineens stijver.

Afgelopen paar jaar toevallig heel erg veel ingedoken omdat het idee was om een apparaat te ontwikkelen om onder oa passive radiators (maar ook speakers) op een wat andere manier te meten.
In die zoektocht kwam ik dit artikelen tegen (zie bijlage).
Belangrijkste is eigenlijk figuur 8 en 9 op blz 7.

Dit artikel geeft het hele probleem extreem duidelijk weer.
Zeker als je de Cms uit de grafieken zelf probeert te halen, zul je zien dat je op iets totaal anders uitkomt dan wat je op de Fs zou meten.

Hoe voor de rest een speaker zich gedraagt is totaal afhankelijk van het type ophanging dat is gebruikt.
Sommige ophangingen worden ineens een stuk soepeler met een beetje beweging op lage(re) frequenties, maar blijven vrij stijf bij hogere frequenties en lagere signalen (ruis). Exact zoals dat bij een elastiekje gebeurt (de stijfheid gaat daarvan drastisch omhoog bij hoge frequenties)
Andere ophangingen hebben dat probleem niet.

Om het probleem nog erger te maken, vraag ik mij zelfs af of je dat bij een Klippel meting zult zien.
Ik denk Leo z'n voorbeeld boekdelen spreekt, onder de 1V ofzo, vooral met een ruis schuift de Fs dramatische op.
Kom je boven een bepaalde punt, dan is die verandering ineens niet zo groot meer en blijft het relatief constant.
Dat lijkt misschien niet zo erg, maar praktisch gezien is dit ZEER hoorbaar, zeker wanneer je op relatief lage volumes luistert.
Ten eerste klopt dan de BR afstelling niet meer -> resultaat boombox
Ten tweede hoor je vrij duidelijk de overgang wanneer signaal ineens veel groter wordt.

Dat gezegd hebbende, een vervangingsschema is leuk, het houdt alleen weinig rekening met de de praktijk.
Of nog beter gezegd, niet alle verliezen worden er in opgenomen, met name de Cms.
De Mms is namelijk constant, de Rms is enigszins constant.

Het is in feite net als een echte condensator.
Dat is namelijk ook niet enkel een C, maar hoort op z'n minst een weerstand en spoel in serie te hebben (ESR en ESL).
Dat is natuurlijk met een stijfheid exact zo.

Dus ja, als je een geïdealiseerd vervangingsschema gaat gebruiken voor dingen die niet ideaal zijn, dan krijg je vanzelf fouten.
Gooi daar nog eens een sausje van geen verplichte standaarden overheen en het wordt een grote puinhoop.

Om een ophanging te krijgen die zo sterk varieert met het signaal is wel een sterk staaltje foute engineering. Muziek heeft helaas ook niet de neiging constant boven de 2.83 V te blijven.. Je moet er niet aan denken hoe dit met echte muziek zal klinken.

OWC schreef: ↑di 30 nov 2021, 22:21

Pjotr schreef: ↑di 30 nov 2021, 22:14
Het gaat natuurlijk wel om het T/S model Bart. En daarin is Re puur de elektrische weerstand van de spoel. De mechanische verliezen en wervelstroomverliezen zijn ook een pure reële weerstand maar dat is in het T/S model los van Re. T/S nemen de wervelstroomverliezen niet eens mee in hun model. Maar met wisselstroom en wapperende conus meet je wel de combinatie van alle verliesweerstanden. Zelfde gaat op voor de zelfinductie. Vandaar de deviatie van het T/S model van sommige fabrikanten omdat wat nauwkeuriger te modelleren.
Klopt, ben het ook met je eens hoor
Mijn conclusie is dat T/S model simpelweg incompleet is.
Veel te ideaal, net zoals ik hierboven uitleg met een ideale condensator dat eigenlijk een ESR en ESL heeft (en ook nog een weerstand parallel als je het echt goed wilt doen)

Het Thiele-Small model is een lineair model van een driver. Als je zo gaat redeneren is de steilheid van een buis ook gaan bruikbare grootheid, want de echte S is niet-lineair. De ladings-opslag rond het rooster zit er ook niet in. Zo lust ik er nog wel een.

Maar nu is het voor mij tijd om te stoppen, anders wordt het weer zo'n steekspel van opinies waar dit forum zo onplezierig door is geworden.
Tom

Maakt verder niet uit als je je maar bewust bent dat de werkelijkheid niet zo ideaal is als de modellen je voorspiegelen en dat die slechts een benadering zijn.

ja, daarom is het zo goed dat Tom hier de achtergrond goed uitlegt, dat vind je niet in de helpfile van je simulatie programma

Tom Magchielse schreef: ↑wo 01 dec 2021, 0:08

OWC schreef: ↑di 30 nov 2021, 22:21

Pjotr schreef: ↑di 30 nov 2021, 22:14
Het gaat natuurlijk wel om het T/S model Bart. En daarin is Re puur de elektrische weerstand van de spoel. De mechanische verliezen en wervelstroomverliezen zijn ook een pure reële weerstand maar dat is in het T/S model los van Re. T/S nemen de wervelstroomverliezen niet eens mee in hun model. Maar met wisselstroom en wapperende conus meet je wel de combinatie van alle verliesweerstanden. Zelfde gaat op voor de zelfinductie. Vandaar de deviatie van het T/S model van sommige fabrikanten omdat wat nauwkeuriger te modelleren.
Klopt, ben het ook met je eens hoor
Mijn conclusie is dat T/S model simpelweg incompleet is.
Veel te ideaal, net zoals ik hierboven uitleg met een ideale condensator dat eigenlijk een ESR en ESL heeft (en ook nog een weerstand parallel als je het echt goed wilt doen)
Het Thiele-Small model is een lineair model van een driver. Als je zo gaat redeneren is de steilheid van een buis ook gaan bruikbare grootheid, want de echte S is niet-lineair. De ladings-opslag rond het rooster zit er ook niet in. Zo lust ik er nog wel een.

Is dat zo vreemd dan?

Men wil toch het liefst zo goed mogelijk een systeem modelleren?
Of simpel gezegd, zo goed mogelijk voorspellen wat men in werkelijkheid kan verwachten.
Sterker nog, dat is de hele essentie van simuleren en calculeren.

Daarvoor zijn tegenwoordig BEM/FEM methodes zo populair.

Maar goed, om het nogmaals te herhalen is dat niet mijn voornaamste punt van kritiek.
Mijn punt van kritiek is dat fabrikanten er een puinhoop van maken en iedereen maar wat doet, net wat goed voor hem uitkomt.
Ik zal je nogmaals verwijzen naar het eerdere topic van Leo
https://~~forum.~~zelfbouwaudio.nl/forum/vi ... 5#p2009155

En sja "foute engineering" ?
Ik ben het met je eens, maar de fabrikant schuilt makkelijk achter het verhaal van, sja als er geen standaarden zijn.
"Volgens onze methode klopt het"

Het lijkt alleen of dit nog niet helemaal doordringt Tom?

Wij zijn het technisch namelijk gewoon met elkaar eens, dat is het punt niet.
Het punt is dat er geen (wettelijke) standaarden zijn.
Dus technisch gezien kun je "onze methode" niet bekritiseren met "slechte engineering", omdat daarvan er geen hard afgesproken definitie is.
(waar bedrijven aan MOETEN voldoen)

Dat het een slechte zaak is lijkt mij duidelijk.

Henkjan schreef: ↑wo 01 dec 2021, 0:27
ja, daarom is het zo goed dat Tom hier de achtergrond goed uitlegt, dat vind je niet in de helpfile van je simulatie programma

Volgens mij hebben nu juist meerdere mensen nu precies hetzelfde uitgelegd

Ik heb nog eens even gekeken hoe het verschil in sets TSparameters uitpakt voor Fc en Qc in een CB van 7 L.
Als voorbeeld maar even gedaan voor de Wavecor SW-146.

Ondanks het erg grote verschil in Vas, maar ook in Fs en in Qt is het verschil in resulterende Fc en Qc toch niet zo erg groot.
De hogere Vas wodt weer iets gecompenseerd door de lagere Fs.
Die verschillen in TSparameterwaarden werken uiteindelijk toch niet zo sterk door.
Grappig om te zien.

Bij 2 andere woofertjes zie ik ongeveer hetezlfde.

Da’s logisch Hans, e.e.a. is geboren uit de wens om met een kleine woofer toch laagfrequent signalen te willen weergeven met voldoende geluidsdruk, met die ontwerpeis heb je niet veel speelruimte en zullen alle woofers met een vergelijkbaar rendement en Fs elkaar niet veel ontlopen. Doe je consessies aan het rendement dan wordt je Fs lager en vice versa.

Hans Nootdorp schreef: ↑wo 01 dec 2021, 21:31
Ik heb nog eens even gekeken hoe het verschil in sets TSparameters uitpakt voor Fc en Qc in een CB van 7 L.
Als voorbeeld maar even gedaan voor de Wavecor SW-146.

TS parameters datasheet Hobby Hifi Wavecor SW-146.JPG

Ondanks het erg grote verschil in Vas, maar ook in Fs en in Qt is het verschil in resulterende Fc en Qc toch niet zo erg groot.
De hogere Vas wodt weer iets gecompenseerd door de lagere Fs.
Die verschillen in TSparameterwaarden werken uiteindelijk toch niet zo sterk door.
Grappig om te zien.

Bij 2 andere woofertjes zie ik ongeveer hetezlfde.

Eigenlijk is dit wel een beetje verklaarbaar: stel nu eens dat HHF de stijfheid van de ophanging verkeerd heeft bepaald, of dat hun exemplaar ( ze meten er altijd maar 'een ) een aanzienlijk soepeler ophanging had, ( Juist daarin zit vaak veel spreiding). Dan krijg je een lagere Fs en een grotere Vas. In een betrekkelijk klein kastje moet de conusmassa resoneren met de totale stijfheid. De stijfheid van het ingesloten kastvolume domineert dan, zodat het uiteindelijk niet meer veel uitmaakt. Zo gaat het heel vaak, zolang de conus massa maar de juiste waarde heeft ( en dat lukt meestal wel), ligt de resonantie in een kastje waarvan het volume kleiner of gelijk is aan Vas, toch ongeveer op de juiste waarde. Zo komt alles op zijn pootjes terecht, zonder strenge kwaliteitscontrole. Mooi toch?
Bij grotere kastvolumes ( afstemmingen voorbij B4, richting Chebishev) gaat deze vlieger niet meer op.
Tom

Had de discussie hier even gemist. Bart had al gehint naar Speakerbench. Er is ook nog een ander groepje bezig met het modelleren van het niet-lineaire gedrag van de ophanging, kwam laatst voorbij op Diyaudio. Misschien komt het ooit goed. En: fijn dat je er weer bent, Tom.

Dat is natuurlijk leuk allemaal maar wat heb je er aan meerwaarde aan? Vervorming simuleren?

Misschien dat je met FEM er als ontwikkelaar wat mee kan on de geometrie te optimaliseren.

forum.zelfbouwaudio.nl

simulatie - met welke TSparameters ?

Re: simulatie - met welke TSparameters ?

Re: simulatie - met welke TSparameters ?

Re: simulatie - met welke TSparameters ?

Re: simulatie - met welke TSparameters ?

Re: simulatie - met welke TSparameters ?

Re: simulatie - met welke TSparameters ?

Re: simulatie - met welke TSparameters ?

Re: simulatie - met welke TSparameters ?

Re: simulatie - met welke TSparameters ?

Re: simulatie - met welke TSparameters ?

Re: simulatie - met welke TSparameters ?

Re: simulatie - met welke TSparameters ?

Re: simulatie - met welke TSparameters ?

Re: simulatie - met welke TSparameters ?

Re: simulatie - met welke TSparameters ?

Re: simulatie - met welke TSparameters ?

Re: simulatie - met welke TSparameters ?

Re: simulatie - met welke TSparameters ?

Re: simulatie - met welke TSparameters ?

Re: simulatie - met welke TSparameters ?

Re: simulatie - met welke TSparameters ?

Re: simulatie - met welke TSparameters ?

Re: simulatie - met welke TSparameters ?

Re: simulatie - met welke TSparameters ?

Re: simulatie - met welke TSparameters ?