Bij een enkele serie-weerstand zou de frequentie-curve inderdaad totaal anders eruit zien. Het grote voordeel van een L-pad is dat je alleen verzwakt zonder in te grijpen in de characteristiek van de curve. Alleen de impedantie wordt vlak getrokken.fgroen schreef:Ik heb hier nog eens over na zitten denken.Geenius schreef:Volgens mij is het enige effect dat ie minder hard is.
Zolang je geen 3-watt SET als versterker hebt zie ik geen probleem, zoiezo lijkt me 95dB ruim voldoende voor normale huiskamer nivo's. Een flinke L-pad voor het hoog heeft zelfs als voordeel dat de impedantie van de driver/hoorncombinatie volledig vlak is waardoor je met een relatief eenvoudige filter uit de voeten kunt.
Er zit volgens mijn wel een addertje onder het gras.
Stel je hebt de volgende situatie: een hoog-driver heeft een impedantie van 5 Ohm bij 1kHz en 20 Ohm bij 20kHz.
Als je deze driver direkt aan de eindversterker hangt (zonder enkele demping) met een spanning van 1V op de klemmen dan gebeurt er het volgende:
bij 1kHz wordt er 0,2W in de driver gepompt, bij 20 kHz nog maar 0,05W. Dit is ahw een soort uitgangssituatie, zo is de driver ook gespecificeerd. In vermogen wordt er op 20kHz echter -6dB aan vermogen verstookt t.o.v. 1kHz.
Nu gaan we middels een L-pad (op 8Ohm uitgelegd) de boel 12 dB verzwakken (serieweerstand is dan 6 Ohm, parallel weerstand 2,7 Ohm) dan gebeurt er het volgende: bij 1kHz wordt er 0,029W in de speaker gestopt, en bij 20kHz 0,034W. In vermogen wordt en bij 20kHz +0,6dB vermogen gestookt t.o.v. het vermogen bij 1kHz.
In vergelijking met geen L-pad is de tonaliteit grondig veranderd.
Bijgaand voorbeeld aan de hand van een 18-Sound ND-1480 driver met 18-Sound XT-1464 cd-hoorn (omdat ik die toevallig nog had liggen). Zoals je ziet wordt de impedantie zo vlak als een liniaal, de frequentie-curve wordt alleen in nivo teruggebracht, circa 12dB in dit voorbeeld.
en als Bi-amping
mmm
.. 