iemand ervaring met: http://www.41hz.com
die amp 2 lijkt me wel iets
Een stereoversterker bouwen
Moderator: Beheerdersteam
-
nickskethisnikske
- Berichten: 57
- Lid geworden op: za 30 dec 2006, 18:02
- Locatie: Mechelen (hombeek)
Yep, ik heb zo'n mini ampje, een amp3. Geweldig spul maar als je geen ervaring hebt met smd solderen is het een behoorlijke uitdaging. Uiteindelijk heb ik er hulp bij gehad. Vooral de pootjes van de chip zitten vreselijk dicht op elkaar.
Er zijn ook modellen met nauwelijks smd componenten.
Geen soldeerervaring. Dan beter aan de ucd
Er zijn ook modellen met nauwelijks smd componenten.
Geen soldeerervaring. Dan beter aan de ucd
-
nickskethisnikske
- Berichten: 57
- Lid geworden op: za 30 dec 2006, 18:02
- Locatie: Mechelen (hombeek)
Ik heb 'm nog niet zwaar kunnen testen. Na de eerste uurtjes spelen is ie weer uit elkaar gehaald om er een doosje rond te bouwen ... en verder zijn we nog niet geraakt ... maar daar maken we nog werk van. 
Ruis heb ik niet opgemerkt. Dat stoort me normaal redelijk fel, dus lijkt me dat wel in orde te zijn.
Ruis heb ik niet opgemerkt. Dat stoort me normaal redelijk fel, dus lijkt me dat wel in orde te zijn.
-
nickskethisnikske
- Berichten: 57
- Lid geworden op: za 30 dec 2006, 18:02
- Locatie: Mechelen (hombeek)
-
nickskethisnikske
- Berichten: 57
- Lid geworden op: za 30 dec 2006, 18:02
- Locatie: Mechelen (hombeek)
-
voodooless
- Berichten: 4775
- Lid geworden op: di 02 nov 2004, 23:23
- Locatie: Arnhem
- Contacteer:
-
nickskethisnikske
- Berichten: 57
- Lid geworden op: za 30 dec 2006, 18:02
- Locatie: Mechelen (hombeek)
aangezien ik geen visa/mastercard heb,
heb ik dus een mailtje gestuurd( naar 41Hz), hoe ik anders kan betalen.
aangezien ik nog geen reactie gekregen heb, heb ik een beetje verder gezocht naar andere site's, zo kwam ik chipamp tegen.
ook een mailtje naar gestuurd maar ook geen reactie
De grootste motivering
waarom ik naar deze kitjes uitzie is:
Ik kan helaas niet etsen (of wil er geen tijd en geld instoppen
)
Nu, Is er soms iemand op het forum aanwezig die af en toe dingen etst tegen betaling?
Kzou dus 2 mono versterkers willen bouwen met elk 2 of 3lm3886 chipjes
kga ook nog eens prijsvragen bij verschillende firma's
heb ik dus een mailtje gestuurd( naar 41Hz), hoe ik anders kan betalen.
aangezien ik nog geen reactie gekregen heb, heb ik een beetje verder gezocht naar andere site's, zo kwam ik chipamp tegen.
ook een mailtje naar gestuurd maar ook geen reactie
De grootste motivering
waarom ik naar deze kitjes uitzie is:Ik kan helaas niet etsen (of wil er geen tijd en geld instoppen
)Nu, Is er soms iemand op het forum aanwezig die af en toe dingen etst tegen betaling?
Kzou dus 2 mono versterkers willen bouwen met elk 2 of 3lm3886 chipjes
kga ook nog eens prijsvragen bij verschillende firma's
UCD werkt met pulsbreedte modulatie, Tripath werkt met sigma-delta modulatie. Sigma-delta modulatie is moeilijker te ontwerpen met lage vervormingscijfers dan pulsbreedte modulatie. Sigma-delta modulatie heeft echter het voordeel dat hogere frequenties beter worden weergegeven.
Naar mijn mening is zelfs een lullig AMP32je van 41hz beter van klank dan welke UCD dan ook. Bovendien vind ik UCD nauwelijks zelfbouw te noemen....
Ben nu bezig met een Truepath van 41hz, mijn eerste echt hoogvermogens 'klasse T' project. Wel al ervaring met AMP9, AMP1-B, AMP5, AMP4 en dus AMP32....
Mijn altijd goed gehumeurde John van der SLuys klasse A monoblokken hebben in ieder geval klankmatig plaats moeten maken voor alle 41hz kits. Zelfs dat 'lullige' hele kleintje....
Naar mijn mening is zelfs een lullig AMP32je van 41hz beter van klank dan welke UCD dan ook. Bovendien vind ik UCD nauwelijks zelfbouw te noemen....
Ben nu bezig met een Truepath van 41hz, mijn eerste echt hoogvermogens 'klasse T' project. Wel al ervaring met AMP9, AMP1-B, AMP5, AMP4 en dus AMP32....
Mijn altijd goed gehumeurde John van der SLuys klasse A monoblokken hebben in ieder geval klankmatig plaats moeten maken voor alle 41hz kits. Zelfs dat 'lullige' hele kleintje....
-
Bruno
- LET OP: deze gebruiker heeft geen werkend emailadres, dus ontvangt ook geen notificaties.
- Berichten: 130
- Lid geworden op: za 12 nov 2005, 20:23
- Locatie: Rotselaar, België
Het is misschien nuttig om in te zien dat sigmadelta modulatoren een speciaal geval van een regellus zijn, met name een bemonsterde regellus met een quantisator erin. We gebruiken aparte benamingen voor regellussen, noise shapers en sigmadelta modulatoren omwille van het feit dat de wiskunde erachter in de details niet helemaal dezelfde is (en bij optimale implementatie soms erg anders wordt). Voor het vogelperspectief komen we echter een heel end door ze te beschouwen als vergelijkbare technieken.
De reden waarom we regellussen in klasse D versterkers aantreffen is om de vervorming van de eindtrap weg te werken. Daarom zal een rationele ontwerper, of hij nu een bemonsterde of niet-bemonsterde regellus gebruikt, dat doen met als doel het signaal ergens na de eindtrap terug te koppelen. Als de regellus bemonsterd is, is hij in het geval van klasse D meteen ook gequantiseerd (daarover meer later)
In dit geval van Tripath is de regelkring dus bemonsterd. Meerbepaald, de regelkring is een derde orde state-variable lus, waarvan de twee achterste met switched capacitor techniek zijn uitgevoerd en de eerste een gewone continutijdintegrator. De reden voor de keuze voor S/C is omdat het daarmee gemakkelijker is betrouwbaar lange tijdsconstantes op een chip te realiseren. Ook kwam Adya Tripathi oorspronkelijk uit de converterhoek dus het is begrijpelijk dat hij die kennis hergebruikt wanneer hij een IC-gebaseerd produkt wil maken.
De uitgang van de regelkring is dus een bemonsterd signaal (fs=ongeveer 40MHz). Dmv hystereseterugkoppeling wordt ervoor gezorgd dat de uitgang niet sigmadeltagewijs op 20MHz "10101010" gaat staan klapperen maar lange rijen 1 en 0 gaat maken die effectief op een 700kHz schakelen.
Nu, zonder die hystereseregeling (of éénder welke andere truc om de uitgang trager te laten schakelen) zou je inderdaad kunnen stellen dat een sigmadelta lus zich beduidend anders gedraagt dan een continue tijd lus, omdat de uitgangstoestand zich maar op gezette tijden kan wijzigen. Door de hystereseregeling wordt de effectieve schakelfrequentie zoveel lager dan de klokfrequentie, dat je de hele lus op de meest naïeve manier zou mogen terugtransformeren (s=fs*ln(z)) en de lusrespons zou niet merkbaar wijzigen. Je kan dus de Tripath lus nemen, de switched-cap stukken als gewone opamp integratoren bouwen en dezelfde hystereseregeling toevoegen en je krijgt dezelfde winst/frequentie karakteristiek.
Het is dus precies dank zij de hystereseregeling dat de loop gain al ver, ver beneden fs/2 onder 1 gezakt is, dat het ding ook implementeerbaar is zonder bemonstering.
De waardes 700kHz (zelfs hoger voor de kleinere chips) en 40MHz zijn niet uit de lucht komen vallen. Het bemonsteren van een signaal met twee toestanden is ook te beschouwen als een vorm van quantisatie. Een "analoog" PWM signaal heeft een oneindig fijne tijdsverdeling, en de laagfrequentinhoud is dus niet gequantiseerd. Van zodra we het PWM signaal bemonsteren, zijn we dat voordeel kwijt. De amplitude was al beperkt tot 2 toestanden, nu is de lengte ook al gequantiseerd. De impulslengte kan namelijk maar met één klokperiode varieren. Die quantisatiefout moet in de audioband zo laag mogelijk gemaakt worden. Naast het onderdrukken van vervorming in de eindtrap wordt de lus nu ook verantwoordelijk voor het onderdrukken van zijn eigen quantisatieruis (zoals dat voor sigmadelta omzetters het hoofddoel is).
Dit is het moment waarop we ons realiseren dat in een modulator met maar twee toestanden, rijen opeenvolgende identieke samples niet bijdragen bij de regeling. In tegendeel, als we met één of andere truc (een teller en een vergelijker, of een hystereseterugkoppeling) het aantal 1/0 wisselingen proberen te beperken, snijden we de lus tijdelijk de pas af. De informatietheorie leert ons dat een 1 na een lange reeks 1'en quasi geen informatie toevoegt. Alleen de overgangen van 1 naar 0 en vice versa dragen dus informatie (grof gesteld). Als we die geforceerd zeldzamer maken (onze arme eindtrap ter wille!) verminderen we dus de effectieve bandbreedte waarover de lus kan werken, en wel tot de helft van de herhalingsfrequentie. Als je een deltasigma modulator ontwerpt, moet je de lusfunctie bepalen aan de hand van het aantal informatiedragende samples, niet aan de hand van de klokfrequentie.
We kunnen dus, in niet al te grove vereenvoudiging, stellen dat de lusbandbreedte van de lus bepaald wordt door de schakelfrequentie en de quantisatiefout door de klokfrequentie.
Stel dat je begint met een lage klokfrequentie, b.v. 3MHz. Je kan daarmee perfect 120dB in de audioband halen, maar je moet minstens met een zesde orde regelaar komen aanzetten, en je mag de 1/0 wisselingen niet kunstmatig inperken. Zoals iedereen die in zijn vrije tijd wel eens een deltasigma modulator in elkaar knutselt, zie je zo dat hij twee dominante limit cycles heeft, met name "010101..." en "11001100...", waartussen hij vrijelijk alterneert. De gemiddelde schakelfrequentie zal dus ergens halverwege tussen de 750kHz en de 1.5MHz liggen. Dat is vrij veel. Bovendien moet je je inbeelden wat er gebeurt als je zo'n modulator probeert voluit te sturen. 90% modulatie is dan "10000000001000000..." of "01111111101111111...". Jamaar dan is het aantal informatiedragende samples gezakt tot 10%? Inderdaad, de lus bandbreedte stort in elkaar en de modulator wordt onstabiel. Als je een modulator gemaakt hebt die tot 70% modulatie nog netjes werkt, heb je je huiswerk goed gedaan. Dat wil dus zeggen dat je eindtrap die theoretisch 100W kan leveren door de modulator tot 50W beperkt wordt, en bovendien zo vaak schakelt dat het rendement nog eens zoveel slechter is.
Niet dus.
Als we nu de samplefrequentie 2x verhogen, en we beperken de bitwisselsnelheid (schakelfrequentie) wel expliciet, kan de rest gelijk blijven en is de quantisatiefout toch gezakt. Wacht, dan houden we de rest natuurlijk niet gelijk. Voor dezelfde SNR komen we toe met een lagere schakelfrequentie, een lagere lusorde of een combinatie van de twee. Kijkkijk. Zouden we de samplefrequentie dan niet nóg verder opdrijven?
Als je je lus op een IC wil blijven bouwen, of tenminste op normale goedkope processen, hang je toch wel aan een switched cap filter vast. En die dingen hebben zo hun grenzen qua sample frequentie. Je gaat de sample frequentie dus leggen op de hoogst mogelijke snelheid die nog mogelijk is zonder dat de versterkers in het filter tegen settling time problemen aanlopen. Voor een standaardproces is 40MHz voorwaar niet slecht. De enige variabelen die nog overblijven zijn de lusorde en de schakelfrequentie. Uit verdere praktische overwegingen ga je dan al snel naar een eerder normale orde (3) denken en de schakelfrequentie rolt er uit in functie van de gewenste SNR.
Maar OK, stel nou dat er geen grens was aan de sample frequentie? Nou, simpel. Dan schuif je die op richting oneindig, en de lusorde/schakelfrequentie worden dan enkel nog een functie van hoeveel vervormingsonderdrukking je hebben wil, want van quantisatieruis heb je geen last meer. Het op oneindig leggen van de samplefrequentie verwijdert dus een niet-essentiele overweging uit het ontwerp, en laat je vrij te concentreren op enkel de vervorming.
Uiteraard is een oneindige samplefrequentie gelijk aan een continu-tijdssysteem. Als we bereid zijn ons IP niet in een IC te gieten maar gewoon in discrete componenten op een print te zetten, kunnen we afscheid nemen van het hele quantisatieruisprobleem. Het toevoegen van bemonstering biedt geen voordeel vanuit "black box" perspectief, maar is een gevolg van de keuze om de regellus op een chip te integreren, en brengt zijn eigen problemen mee. Uiteraard zijn er duidelijk praktische voordelen aan een IC oplossing: je kan je klant een hoop werk uit handen nemen en de kans dat-ie het verknoeit wordt meteen een hoop kleiner. Daar staat b.v. tegenover dat Philips nooit het UcD IP te gelde heeft kunnen maken bij een externe klant (ondanks herhaalde pogingen, maar de klant kreeg het technisch nooit voor elkaar), behalve die ene keer dat ze meteen ook de ontwerper ervan hebben mee uitverkocht.
Maar vanuit gebruikersperspectief is het natuurlijk to-taal onbelangrijk of er technische problemen aan een apparaat zijn toegevoegd en vervolgens opgelost om zo de verkoop van IC's toe te laten. Extra quantisatie is zo'n ding. Als je twee versterkers hebt die op een bepaald punt anders klinken, moet je niet meteen op het meest opvallende verschil gokken, zelfs al is dat het verschil dat door de fabrikant het meest in de verf gezet wordt.
De reden waarom we regellussen in klasse D versterkers aantreffen is om de vervorming van de eindtrap weg te werken. Daarom zal een rationele ontwerper, of hij nu een bemonsterde of niet-bemonsterde regellus gebruikt, dat doen met als doel het signaal ergens na de eindtrap terug te koppelen. Als de regellus bemonsterd is, is hij in het geval van klasse D meteen ook gequantiseerd (daarover meer later)
In dit geval van Tripath is de regelkring dus bemonsterd. Meerbepaald, de regelkring is een derde orde state-variable lus, waarvan de twee achterste met switched capacitor techniek zijn uitgevoerd en de eerste een gewone continutijdintegrator. De reden voor de keuze voor S/C is omdat het daarmee gemakkelijker is betrouwbaar lange tijdsconstantes op een chip te realiseren. Ook kwam Adya Tripathi oorspronkelijk uit de converterhoek dus het is begrijpelijk dat hij die kennis hergebruikt wanneer hij een IC-gebaseerd produkt wil maken.
De uitgang van de regelkring is dus een bemonsterd signaal (fs=ongeveer 40MHz). Dmv hystereseterugkoppeling wordt ervoor gezorgd dat de uitgang niet sigmadeltagewijs op 20MHz "10101010" gaat staan klapperen maar lange rijen 1 en 0 gaat maken die effectief op een 700kHz schakelen.
Nu, zonder die hystereseregeling (of éénder welke andere truc om de uitgang trager te laten schakelen) zou je inderdaad kunnen stellen dat een sigmadelta lus zich beduidend anders gedraagt dan een continue tijd lus, omdat de uitgangstoestand zich maar op gezette tijden kan wijzigen. Door de hystereseregeling wordt de effectieve schakelfrequentie zoveel lager dan de klokfrequentie, dat je de hele lus op de meest naïeve manier zou mogen terugtransformeren (s=fs*ln(z)) en de lusrespons zou niet merkbaar wijzigen. Je kan dus de Tripath lus nemen, de switched-cap stukken als gewone opamp integratoren bouwen en dezelfde hystereseregeling toevoegen en je krijgt dezelfde winst/frequentie karakteristiek.
Het is dus precies dank zij de hystereseregeling dat de loop gain al ver, ver beneden fs/2 onder 1 gezakt is, dat het ding ook implementeerbaar is zonder bemonstering.
De waardes 700kHz (zelfs hoger voor de kleinere chips) en 40MHz zijn niet uit de lucht komen vallen. Het bemonsteren van een signaal met twee toestanden is ook te beschouwen als een vorm van quantisatie. Een "analoog" PWM signaal heeft een oneindig fijne tijdsverdeling, en de laagfrequentinhoud is dus niet gequantiseerd. Van zodra we het PWM signaal bemonsteren, zijn we dat voordeel kwijt. De amplitude was al beperkt tot 2 toestanden, nu is de lengte ook al gequantiseerd. De impulslengte kan namelijk maar met één klokperiode varieren. Die quantisatiefout moet in de audioband zo laag mogelijk gemaakt worden. Naast het onderdrukken van vervorming in de eindtrap wordt de lus nu ook verantwoordelijk voor het onderdrukken van zijn eigen quantisatieruis (zoals dat voor sigmadelta omzetters het hoofddoel is).
Dit is het moment waarop we ons realiseren dat in een modulator met maar twee toestanden, rijen opeenvolgende identieke samples niet bijdragen bij de regeling. In tegendeel, als we met één of andere truc (een teller en een vergelijker, of een hystereseterugkoppeling) het aantal 1/0 wisselingen proberen te beperken, snijden we de lus tijdelijk de pas af. De informatietheorie leert ons dat een 1 na een lange reeks 1'en quasi geen informatie toevoegt. Alleen de overgangen van 1 naar 0 en vice versa dragen dus informatie (grof gesteld). Als we die geforceerd zeldzamer maken (onze arme eindtrap ter wille!) verminderen we dus de effectieve bandbreedte waarover de lus kan werken, en wel tot de helft van de herhalingsfrequentie. Als je een deltasigma modulator ontwerpt, moet je de lusfunctie bepalen aan de hand van het aantal informatiedragende samples, niet aan de hand van de klokfrequentie.
We kunnen dus, in niet al te grove vereenvoudiging, stellen dat de lusbandbreedte van de lus bepaald wordt door de schakelfrequentie en de quantisatiefout door de klokfrequentie.
Stel dat je begint met een lage klokfrequentie, b.v. 3MHz. Je kan daarmee perfect 120dB in de audioband halen, maar je moet minstens met een zesde orde regelaar komen aanzetten, en je mag de 1/0 wisselingen niet kunstmatig inperken. Zoals iedereen die in zijn vrije tijd wel eens een deltasigma modulator in elkaar knutselt, zie je zo dat hij twee dominante limit cycles heeft, met name "010101..." en "11001100...", waartussen hij vrijelijk alterneert. De gemiddelde schakelfrequentie zal dus ergens halverwege tussen de 750kHz en de 1.5MHz liggen. Dat is vrij veel. Bovendien moet je je inbeelden wat er gebeurt als je zo'n modulator probeert voluit te sturen. 90% modulatie is dan "10000000001000000..." of "01111111101111111...". Jamaar dan is het aantal informatiedragende samples gezakt tot 10%? Inderdaad, de lus bandbreedte stort in elkaar en de modulator wordt onstabiel. Als je een modulator gemaakt hebt die tot 70% modulatie nog netjes werkt, heb je je huiswerk goed gedaan. Dat wil dus zeggen dat je eindtrap die theoretisch 100W kan leveren door de modulator tot 50W beperkt wordt, en bovendien zo vaak schakelt dat het rendement nog eens zoveel slechter is.
Niet dus.
Als we nu de samplefrequentie 2x verhogen, en we beperken de bitwisselsnelheid (schakelfrequentie) wel expliciet, kan de rest gelijk blijven en is de quantisatiefout toch gezakt. Wacht, dan houden we de rest natuurlijk niet gelijk. Voor dezelfde SNR komen we toe met een lagere schakelfrequentie, een lagere lusorde of een combinatie van de twee. Kijkkijk. Zouden we de samplefrequentie dan niet nóg verder opdrijven?
Als je je lus op een IC wil blijven bouwen, of tenminste op normale goedkope processen, hang je toch wel aan een switched cap filter vast. En die dingen hebben zo hun grenzen qua sample frequentie. Je gaat de sample frequentie dus leggen op de hoogst mogelijke snelheid die nog mogelijk is zonder dat de versterkers in het filter tegen settling time problemen aanlopen. Voor een standaardproces is 40MHz voorwaar niet slecht. De enige variabelen die nog overblijven zijn de lusorde en de schakelfrequentie. Uit verdere praktische overwegingen ga je dan al snel naar een eerder normale orde (3) denken en de schakelfrequentie rolt er uit in functie van de gewenste SNR.
Maar OK, stel nou dat er geen grens was aan de sample frequentie? Nou, simpel. Dan schuif je die op richting oneindig, en de lusorde/schakelfrequentie worden dan enkel nog een functie van hoeveel vervormingsonderdrukking je hebben wil, want van quantisatieruis heb je geen last meer. Het op oneindig leggen van de samplefrequentie verwijdert dus een niet-essentiele overweging uit het ontwerp, en laat je vrij te concentreren op enkel de vervorming.
Uiteraard is een oneindige samplefrequentie gelijk aan een continu-tijdssysteem. Als we bereid zijn ons IP niet in een IC te gieten maar gewoon in discrete componenten op een print te zetten, kunnen we afscheid nemen van het hele quantisatieruisprobleem. Het toevoegen van bemonstering biedt geen voordeel vanuit "black box" perspectief, maar is een gevolg van de keuze om de regellus op een chip te integreren, en brengt zijn eigen problemen mee. Uiteraard zijn er duidelijk praktische voordelen aan een IC oplossing: je kan je klant een hoop werk uit handen nemen en de kans dat-ie het verknoeit wordt meteen een hoop kleiner. Daar staat b.v. tegenover dat Philips nooit het UcD IP te gelde heeft kunnen maken bij een externe klant (ondanks herhaalde pogingen, maar de klant kreeg het technisch nooit voor elkaar), behalve die ene keer dat ze meteen ook de ontwerper ervan hebben mee uitverkocht.
Maar vanuit gebruikersperspectief is het natuurlijk to-taal onbelangrijk of er technische problemen aan een apparaat zijn toegevoegd en vervolgens opgelost om zo de verkoop van IC's toe te laten. Extra quantisatie is zo'n ding. Als je twee versterkers hebt die op een bepaald punt anders klinken, moet je niet meteen op het meest opvallende verschil gokken, zelfs al is dat het verschil dat door de fabrikant het meest in de verf gezet wordt.
Is dit misschien iets......
Is dit misschien iets......
http://electronics.dantimax.dk/Kits/Pre ... index.html
En dan kijken bij LM3875.........
Werkt bij mij prima (met eenzelfde trafo waar je het in het begin over had !)
http://electronics.dantimax.dk/Kits/Pre ... index.html
En dan kijken bij LM3875.........
Werkt bij mij prima (met eenzelfde trafo waar je het in het begin over had !)
Hey Bruno, begrijp ik hier goed dat U de UCD (mede) ontworpen hebt? Vele klasse D liefhebbers zien u als een ware goeroe. Ik voel mij vereerd antwoord van U te hebben gekregen op een van mijn eerste posts op dit forum.
Het mag vanzelf spreken dat mijn wiskundige kennis op menig vlak door U bijgeslepen zou kunnen worden. Waar het dan ook aan ligt dat (in mijn heilige opinie
) de klank van een op Tripath IC gebaseerde versterker beter uit de bus komt dan UCD is door mij niet verder te ontrafelen dan de modulatiemethode of de circuitopbouw/componentkeuze op zich. Mijn kennis schiet hierbij dan ook wellicht wat tekort.
Een kennis van mij heeft een UCD 400 versterker en een Audio Research 300.1 (met Tripath TA0105), daar heb ik menig maal in een blinde test de AR geprefereerd. De Tripath versterkers scoren naar mijn mening wat beter in de ruimtelijkheid en informatierijkdom.
Aangezien het om een betrekkelijk klein verschil gaat kan een anders gevoedde of met betere componenten uitgerustte UCD wellicht beter presteren dan ik ervaren heb.
Ik zou hier dan ook graag meer ervaring mee opdoen
In elk geval ben ik zeer tevreden over de kwaliteit van de 41hz versterkers die ik heb gebouwd, beluisterd en getest. De PCB's zijn van topkwaliteit, een leuke componentensamenstelling, duidelijke (engelse) bouwbeschrijving (met plaatjes en foto's), ook alle opties van de IC's worden benut (in tegenstelling tot Audiodigit, die het presteerden om een TAA4100A versterker te ontwerpen waarbij maar twee van de vier kanalen gebruikt waren. Ook de 4-kanaals versie heeft geen 'error' of 'protection'-LED aansluitingen
) en de service is uitstekend!
Ook een leuk forum daar trouwens....
Het mag vanzelf spreken dat mijn wiskundige kennis op menig vlak door U bijgeslepen zou kunnen worden. Waar het dan ook aan ligt dat (in mijn heilige opinie
) de klank van een op Tripath IC gebaseerde versterker beter uit de bus komt dan UCD is door mij niet verder te ontrafelen dan de modulatiemethode of de circuitopbouw/componentkeuze op zich. Mijn kennis schiet hierbij dan ook wellicht wat tekort. Een kennis van mij heeft een UCD 400 versterker en een Audio Research 300.1 (met Tripath TA0105), daar heb ik menig maal in een blinde test de AR geprefereerd. De Tripath versterkers scoren naar mijn mening wat beter in de ruimtelijkheid en informatierijkdom.
Aangezien het om een betrekkelijk klein verschil gaat kan een anders gevoedde of met betere componenten uitgerustte UCD wellicht beter presteren dan ik ervaren heb.
Ik zou hier dan ook graag meer ervaring mee opdoen
In elk geval ben ik zeer tevreden over de kwaliteit van de 41hz versterkers die ik heb gebouwd, beluisterd en getest. De PCB's zijn van topkwaliteit, een leuke componentensamenstelling, duidelijke (engelse) bouwbeschrijving (met plaatjes en foto's), ook alle opties van de IC's worden benut (in tegenstelling tot Audiodigit, die het presteerden om een TAA4100A versterker te ontwerpen waarbij maar twee van de vier kanalen gebruikt waren. Ook de 4-kanaals versie heeft geen 'error' of 'protection'-LED aansluitingen
) en de service is uitstekend!Ook een leuk forum daar trouwens....
Helemaal gelijk in, met zo'n beest moet je inderdaad goede kennis van soldeertechniek en minstens basiskennis van electronica hebben.JuuL schreef:Ik heb ervaring met die amp2 kit. Deze is erg fout gevoelig, een foutje en je blaast alles op. Enige ervaring met solderen en testen van amps is zeker wel vereist.
Toevallig heb ik ook een stereoversterker met 2x LM3886, dit werkte meteen goed. Een leuke versterker met potentie.
Mooi voorbeeld:
http://41hz.com/Forums/topic.asp?TOPIC_ID=1082
Nog een (zelfde bouwer....):
http://41hz.com/Forums/topic.asp?TOPIC_ID=1116
Een LM3886 versterker is leuk, maar heeft mij klankmatig toch nooit zo kunnen boeien als een klasse D (welke dan ook...)
-
Bruno
- LET OP: deze gebruiker heeft geen werkend emailadres, dus ontvangt ook geen notificaties.
- Berichten: 130
- Lid geworden op: za 12 nov 2005, 20:23
- Locatie: Rotselaar, België
Hoi V-bro
Ik hang niet zovaak rond op fora maar je opmerking rond sigmadelta had de aandacht van Jan-Peter getrokken
en dan stuurt-ie een link.
Een hypothese die al vrij lang stand houdt is dat Tripath versterkers geen terugkoppeling rond het uitgangsfilter hebben. Daardoor is de uitgangsimpedantie bij hoge frequenties eerder aan de hoge kant. De meeste speakers hebben ook een vrij hoge impedantie in het hoog, en die combinatie leidt tot een gevoelige toename in het hoog (enkele dB bij 20kHz). 't Is een truc die ik zelf nogal eens durf toepassen bij CD mastering (durfde, 't is een hele tijd geleden dat ik dat soort werk deed): het hoog 2dB opkrikken bij 20kHz met een matige Q (2). Dit leverde een duidelijk betere voor/achter scheiding op en een scherper stereobeeld met meer ruimte. Het gekke is dat je helemaal niet hoort dat er meer hoog is. Je moet al meer dan 3dB bijdoen wil dat opvallen. Met een shelving filter werkt het trucje niet, 't moet een peaking filter zijn. Dat is dus typisch het gedrag van een ondergedempt LC filter.
Hypotheses moeten natuurlijk ook nieuwe voorspellingen maken om hun geldigheid te bewijzen. Uitgaande van het bovenstaande zou je b.v. kunnen verwachten dat de voorkeur sterk wisselt met de aangesloten speaker. Op speakers waarvan de impedantie helemaal gecorrigeerd is, zou het verschil kleiner moeten zijn (of helemaal weg of zelfs omkeren). Ook zou je verwachten dat een versterker met lage HF uitgangsimpedantie meer als een traditionele versterker gaat klinken, en minder als veel andere klasse D versterkers.
In dat opzicht was de klasse D groepsreview die enige tijd terug in The Absolute Sound stond wel leerzaam. Sommige versterkers polariseerden de meningen enorm (nuforce 9 werd door sommigen geliefd en door anderen gehaat), en maar één werd consistent goed gevonden. Niet bij iedereen favoriet maar altijd in de top 2. Daarbij werd opgemerkt dat die versterker (Kharma MP150, een UcD gebaseerd apparaat) van alle deelnemers klankmatig het meeste weg had van een klasse AB versterker. 't is dus soms nuttig om een "klassieke" versterker bij de hand te nemen als indicatie van wat tot dan toe als goed geluid beschouwd werd. Uiteraard wil dat niet zeggen dat je na zo'n onderzoek je gevoelsmatige voorkeur moet bijstellen (je moet er tenslotte mee leven!), maar wel dat je dan weet waar die vandaan komt.
Ik hang niet zovaak rond op fora maar je opmerking rond sigmadelta had de aandacht van Jan-Peter getrokken
en dan stuurt-ie een link.Een hypothese die al vrij lang stand houdt is dat Tripath versterkers geen terugkoppeling rond het uitgangsfilter hebben. Daardoor is de uitgangsimpedantie bij hoge frequenties eerder aan de hoge kant. De meeste speakers hebben ook een vrij hoge impedantie in het hoog, en die combinatie leidt tot een gevoelige toename in het hoog (enkele dB bij 20kHz). 't Is een truc die ik zelf nogal eens durf toepassen bij CD mastering (durfde, 't is een hele tijd geleden dat ik dat soort werk deed): het hoog 2dB opkrikken bij 20kHz met een matige Q (2). Dit leverde een duidelijk betere voor/achter scheiding op en een scherper stereobeeld met meer ruimte. Het gekke is dat je helemaal niet hoort dat er meer hoog is. Je moet al meer dan 3dB bijdoen wil dat opvallen. Met een shelving filter werkt het trucje niet, 't moet een peaking filter zijn. Dat is dus typisch het gedrag van een ondergedempt LC filter.
Hypotheses moeten natuurlijk ook nieuwe voorspellingen maken om hun geldigheid te bewijzen. Uitgaande van het bovenstaande zou je b.v. kunnen verwachten dat de voorkeur sterk wisselt met de aangesloten speaker. Op speakers waarvan de impedantie helemaal gecorrigeerd is, zou het verschil kleiner moeten zijn (of helemaal weg of zelfs omkeren). Ook zou je verwachten dat een versterker met lage HF uitgangsimpedantie meer als een traditionele versterker gaat klinken, en minder als veel andere klasse D versterkers.
In dat opzicht was de klasse D groepsreview die enige tijd terug in The Absolute Sound stond wel leerzaam. Sommige versterkers polariseerden de meningen enorm (nuforce 9 werd door sommigen geliefd en door anderen gehaat), en maar één werd consistent goed gevonden. Niet bij iedereen favoriet maar altijd in de top 2. Daarbij werd opgemerkt dat die versterker (Kharma MP150, een UcD gebaseerd apparaat) van alle deelnemers klankmatig het meeste weg had van een klasse AB versterker. 't is dus soms nuttig om een "klassieke" versterker bij de hand te nemen als indicatie van wat tot dan toe als goed geluid beschouwd werd. Uiteraard wil dat niet zeggen dat je na zo'n onderzoek je gevoelsmatige voorkeur moet bijstellen (je moet er tenslotte mee leven!), maar wel dat je dan weet waar die vandaan komt.
Nick,
Als je geen electronica expert bent zijn de UcD's een uikomst. Je krijgt het lastigste deel als module (de eindtrap) en de rest er omheen (voeding, 220V gedeelte, behuizing, speakerbeveiliging) kun je zelf maken.
Mijn UcD's zijn ook al aardig wat veranders tov het begin; ik ben begonnen met trafo, brugcel, elco, eindtrap, speaker. Inmiddels zitten er 8 diodes in met schnubbers, speakerbeveiliging en een stukje electronica voor de standby dat ik eindeloos kan herhalen.
Je hoeft dus geen expert te zijn om toch een werkende versterker te kunnen bouwen.
Groeten Mark
Als je geen electronica expert bent zijn de UcD's een uikomst. Je krijgt het lastigste deel als module (de eindtrap) en de rest er omheen (voeding, 220V gedeelte, behuizing, speakerbeveiliging) kun je zelf maken.
Mijn UcD's zijn ook al aardig wat veranders tov het begin; ik ben begonnen met trafo, brugcel, elco, eindtrap, speaker. Inmiddels zitten er 8 diodes in met schnubbers, speakerbeveiliging en een stukje electronica voor de standby dat ik eindeloos kan herhalen.
Je hoeft dus geen expert te zijn om toch een werkende versterker te kunnen bouwen.
Groeten Mark