De titel zegt het al, welke effecten heeft het breder maken van de baffle op de uiteindelijke weergave.
Een paar effecten zijn duidelijk, zoals de baffle-step die lager komt te liggen en de diffractie die verandert, wat voor effect heeft dat dan weer op de afstraling en wat is gewenst? Hoe kleiner hoe beter doordat er meer in 4pi wordt rondgestraalt? Hoe breder hoe beter doordat de baffle-step lager ligt en de afstraling waarschijnlijk gelijkmatiger is (4pi -> 2pi -> bundelend)?
Verschillende benaderingen hebben natuurlijk verschillende eisen. Bij een open baffle kan je gaan voor maximaal OB-effect dus een smalle baffle of je kan proberen nog iets van het rendement in het laag te behouden door de baffle juist extreem breed te maken. Weer twee tegenovergestelde dingen die beide gewenst kunnen zijn.
Kortom, hoe denken de experts hier over? Hoe zou de ultime baffle er uit zien volgens jou?
Een groot baffle heeft als voordeel dat de diffractie minder sterk is, simpelweg omdat het later optreedt en het geluid dus meer afgezwakt is. Het ligt bovendien aan het crossoverpunt of je daar profijt van hebt: als de ergste diffractie rond 2khz zit, zou je daar iets boven kunnen crossen, zodat het bundelen van de mid er voor zorgt dat de diffractie niet zo sterk is.
Het ideale baffle is m.i. óf een infinite baffle, of géén baffle. Die eerste kun je benaderen door je drivers in een muur te bouwen. Het tweede ideaal kun je benaderen door de drivers in een bol te bouwen.
Met een infinite baffle omzeil je de baffle-effecten in z'n geheel. Met een heel smal baffle druk je het naar hogere frequenties, maar gezien de afmetingen van eenheden en de golflengtes van het geluid dat ze weergeven kun je het nooit boven het hoorbare gebied leggen.
Bij dipool spelen inderdaad nog weer hele andere zaken.
Als je alle drivers in zo klein mogelijke bollen zou plaatsen (model sneeuwpop) heb je dus een luidspreker die enorm rondstraalt, stop je alle drivers in je muur krijg je een luidspreker die vooral in 2pi rondstraalt.
Maar wat zou het verschil in klank zijn? Ik gok dat de muurspeaker preciezer is qua plaatsing van instrumenten omdat er weinig reflecties zijn maar dat de rondstralende luidspreker een "dieper" geluidsbeeld neerzet en misschien ook erg "open" klinkt juist door die reflecties?
Nog iets anders, is er een formulie o.i.d. om te bereken hoe veel een driver van een bepaalde diameter bundeld op een bepaalde frequentie?
ps. Ik heb in mijn leven nog niet zo veel luidsprekers gehoord dus dit is puur op gevoel
Ik moet je bekennen dat ik nog nooit goed in-walls gehoord heb, maar ik geloof in het principe. De overgang van 4pi naar 2pi is feitelijk gezien één van de grootste problemen die je tegenkomt bij het ontwerpen van een luidspreker, nog afgezien van de diffractie-effecten in het hoogmid die een behuizing met zich meebrengt.
De overgang tussen mid en hoog is best eenvoudig goed te filteren. Het gedrag tussen 100 hz en een goeie 1000 hz is bij de meeste luidsprekers echter een probleem, of je daar nou een extra frequentiewissel hebt of niet. De BSC kan bijvoorbeeld redelijk goed uitpakken voor een bepaalde opstelling en ruimte, maar in een andere situatie leiden tot een gekleurde klank. Het blijft een crime als je perfectionistisch bent.
Waarom is die overgang zo moeilijk? Als je geen driver overgangen hebt verloopt die overgang van 2pi naar 4pi toch best rustig of valt dat tegen?
Waar loop je allemaal tegen aan als je het laag boost om de overgang te versoepelen? De totale power die je in de lagere frequenties de ruimte in pomp wordt groter terwijl de on-axis geluidsdruk het zelfde blijft, zorgt dat voor problemen?
Als je geen driver overgangen hebt verloopt die overgang van 2pi naar 4pi toch best rustig of valt dat tegen?
Dat valt tegen omdat je afhankelijk bent van twee parameters, diameter driver en breedte van de baffle. In een ongunstig geval is de overgang heel abrupt.
De golflengte van een 10.000 hertz toon is toch 34.029(cm/s)/10.000(s) = 3,4cm? Dat zou betekenen dat een tweeter niet bundelt bij 10k hertz maar dat klopt niet, maak ik nou een rekenfout?
Het gebied waarin een driver begint te bundelen is niet exact aan te geven omdat het een geleidelijke overgang is, als vuistregel kun je aanhouden dat het membraan directioneel wordt als de diameter > 1/3 golflengte (bron). Voor een softdome geldt dit niet helemaal omdat het membraan flexibel is en het afstralende oppervlak kleiner wordt voor hoge frequenties.
en het afstralende oppervlak kleiner wordt voor hoge frequenties.
Gaat het dan naar het midden van de dome of trekt het bij hogere frequenties naar de rand? In het laatste geval heeft een ringradiator een gelijkmatige afstraling over het hele frequentiegebied. Maar gezien de off-axisplotjes die bij dergelijke tweeters horen, hebben ze ook behoorlijke kamfiltereffecten buiten de luisteras.
Bij een dome ligt het voornamelijk aan het materiaal waar de dome van gemaakt is. Bij een metaal dome blijft de gehele dome zich als een zuiger gedragen, bij een textiel dome heb je dat niet. Bij de textiel domes kun je dus hebben dat het midden van de dome in tegenfase beweegt met de beweging van de spreekspoel. Dit kun je mooi zien met laser-interferometrie. De ringradiators lossen dit probleem op door het midden van de dome vast te zetten. Hierdoor heb je de voordelen van een textiel dome en die van een metal dome. En niet de nadelen van beide types (resonanties e.d.)
Het ideale baffle is m.i. óf een infinite baffle, of géén baffle. Die eerste kun je benaderen door je drivers in een muur te bouwen. Het tweede ideaal kun je benaderen door de drivers in een bol te bouwen.
Hoe groot zou zo'n bol moeten zijn?
Wat gaat er gebeuren als je een halve bol toepast?
Bestaat er een simulatie programma waar je 3d baffle vormen kunt invoeren?
Zo'n bol moet klein ten opzichte van de golflengte zijn, zodat de overgang van full-space afstraling naar half-space zo hoog mogelijk in frequentie plaatsvindt. Doordat het een bol is, treedt weinig tot geen diffractie op. De respons ziet er dan uit zoals Figure 1 hier.
