Philips 499 Luidsprekers (1969-1972)
Geplaatst: ma 04 jan 2021, 12:29
Hallo forumleden, Ik ben Philips 499 en nieuw op dit forum.
Als ik zo zie wat er allemaal aan deskundigheid en kennis op dit forum zit, dan denk ik: wat kan ik daaraan toevoegen? Ik heb vooral vragen.
Nou ja, daar kan ik hier dan waarschijnlijk juist heel goed mee terecht.
Eerst over mezelf.
Ik ben Ary, 53 jaar en liefhebber - zoals zo velen - van vintage audio. Ik draai veel klassiek, maar ook rock en pop uit de jaren zestig en zeventig. Verdere hobby's: lezen, modeltreinen (voorlopig alleen mooie modellen sparen) en wijn.
Op mijn werkkamer staat sinds een half jaar een Philips Black Tulip installatie (22AH280 voorversterker, 22AH380 eindversterker, 22AH 180 tuner).
Als cd speler gebruik ik een Sony ESD557.
Alles is gereviseerd en - volgens mij - prima in orde.
Mijn luidsprekers: Philips 22RH499. Die heb ik een tijdje terug voor veel te veel geld gekocht en daarna voor nog eens veel te veel geld laten voorzien van nieuwe MKP capacitoren. Verder heb ik het aparte vak waarin de vier tweeters en vier midtoners geplaatst zijn zelf geisoleerd met schuimrubber. Ook heb ik nieuw tochtband langs alle randen geplaatst en de achterplaten met nieuwe, langere schroeven opnieuw bevestigd. Hopelijk zijn ze nu helemaal geluidsdicht. Je hoort ze in ruststand nauwelijks suizen en ruisen.
De 499 was het topmodel van de Philips hifi luidspreker lijn in de vroege jaren 70 en bedoeld voor het hogere segment. Hoewel ze geluidstechnisch significant beter zijn dan de overige Philips speakers uit deze jaren werden ze nooit een succes. De meeste consumenten vonden ze veel te duur en veel te groot. Met een formaat van 72 bij 52 bij 34 cm en een gewicht van 30 kilo het stuk hebben ze inderdaad een aardig formaat.
Omdat er maar een paar honderd gemaakt zijn en verzamelaars hun exemplaren zorgvuldig koesteren, zijn deze speakers een curiosum geworden die een bijna mythische status hebben verworven. Het kan zijn dat de mythe groter dan de realiteit, in ieder geval kom je ze in lijstjes van referentiespeakers uit de vroege jaren zeventig nooit tegen. Misschien omdat ze te onbekend waren. Misschien omdat ze uiteindelijk voor de echte toenmalige top iets tekort komen (wat ik betwijfel). Volgens mij komt het vooral omdat veel mensen Philips uiteindelijk in het topsegment niet serieus namen en nemen en voor alternatieven kozen.
Ik weet niet goed hoe ik de geluidskwaliteit moet omschrijven. Als de mate waarin je wel of niet luistermoe wordt een maatstaf is voor de kwaliteit, dan zijn ze erg goed, want ik kan er lang naar luisteren zonder er moe van te worden. Met geen enkele andere luidspreker heb ik dat ooit eerder zo gehad.
Als diep doortekenen in het laag een criterium is, dan zijn ze ook erg goed, want ze gaan (heb het zelf gemeten) tot iets onder de 25 Hz en dat kun je nog net horen en voelen. Op enige vervorming in het laag heb ik ze nog nooit kunnen betrappen. De 30 centimeter woofer legt echt een stevige basis onder het geluidsbeeld, maar overheerst niet. Het zijn geen boomers, deze speakers en de kantelfrequenties zijn goed gekozen (700 en 7000).
Anderzijds: als de mate waarin hoog en hoog-midden worden weergegeven een criterium voor kwaliteit is, dan scoren ze minder goed. Ze klinken ondanks de inschakelbare filters wel wat schel.
Het grootste probleem is de plaatsing. Ik ben heel lang aan het schuiven en draaien geweesr om de best mogelijke geluidsweergave te krijgen.
En verder hebben ze wel wat last van 'bundeling' en interferentie, dat heeft alles met het ontwerp te maken. Misschien dat ze in een grote ruimte beter tot hun recht komen dan in de betrekkelijk kleine studeerkamer waarin ik ze nu heb opgesteld. Ze mogen best drie meter of meer uit elkaar staan en dan mag je er gerust een meter of vijf vandaan gaan zitten. Dat moet ik binnenkort maar eens testen. Ze staan nu op een tegel met daarop een ISO Acoustic standaard. Ik heb ze ook op een hogere Dali statief geprobeerd, maar dat maakt de klank vind ik niet beter. Ik vind ze dichter bij de grond beter.
Tenslotte hebben ze heel dunne kabel. Ik vraag me af of een dikkere kabel vanaf het filter (de interne bedrading kun je zo laten) een betere geluidskwaliteit zal geven.
Ze hebben een groot nadeel en dat stoort me enorm. Ze slissen/knisperen nogal. Bij een iets hoger volume of iets meer input van de eindversterker is dat minder. Op laag volume is het erg hinderlijk.
Waar komt dit door? En is dat te verhelpen? Ze zijn toch niets voor niets zo ontworpen? De meeste kritieken die je erover leest zijn nogal positief over de geluidskwaliteit. Het kan dus te maken hebben met de plaatsing of met de (te kleine) ruimte. Misschien toch iets in het ontwerp.
Wie heeft ervaring met deze speakers en kan me iets meer vertellen over dat slissen/knisperen.
Dank alvast en leuk om op dit forum rond te neuzen.
Graag tot horens.
Als ik zo zie wat er allemaal aan deskundigheid en kennis op dit forum zit, dan denk ik: wat kan ik daaraan toevoegen? Ik heb vooral vragen.
Nou ja, daar kan ik hier dan waarschijnlijk juist heel goed mee terecht.
Eerst over mezelf.
Ik ben Ary, 53 jaar en liefhebber - zoals zo velen - van vintage audio. Ik draai veel klassiek, maar ook rock en pop uit de jaren zestig en zeventig. Verdere hobby's: lezen, modeltreinen (voorlopig alleen mooie modellen sparen) en wijn.
Op mijn werkkamer staat sinds een half jaar een Philips Black Tulip installatie (22AH280 voorversterker, 22AH380 eindversterker, 22AH 180 tuner).
Als cd speler gebruik ik een Sony ESD557.
Alles is gereviseerd en - volgens mij - prima in orde.
Mijn luidsprekers: Philips 22RH499. Die heb ik een tijdje terug voor veel te veel geld gekocht en daarna voor nog eens veel te veel geld laten voorzien van nieuwe MKP capacitoren. Verder heb ik het aparte vak waarin de vier tweeters en vier midtoners geplaatst zijn zelf geisoleerd met schuimrubber. Ook heb ik nieuw tochtband langs alle randen geplaatst en de achterplaten met nieuwe, langere schroeven opnieuw bevestigd. Hopelijk zijn ze nu helemaal geluidsdicht. Je hoort ze in ruststand nauwelijks suizen en ruisen.
De 499 was het topmodel van de Philips hifi luidspreker lijn in de vroege jaren 70 en bedoeld voor het hogere segment. Hoewel ze geluidstechnisch significant beter zijn dan de overige Philips speakers uit deze jaren werden ze nooit een succes. De meeste consumenten vonden ze veel te duur en veel te groot. Met een formaat van 72 bij 52 bij 34 cm en een gewicht van 30 kilo het stuk hebben ze inderdaad een aardig formaat.
Omdat er maar een paar honderd gemaakt zijn en verzamelaars hun exemplaren zorgvuldig koesteren, zijn deze speakers een curiosum geworden die een bijna mythische status hebben verworven. Het kan zijn dat de mythe groter dan de realiteit, in ieder geval kom je ze in lijstjes van referentiespeakers uit de vroege jaren zeventig nooit tegen. Misschien omdat ze te onbekend waren. Misschien omdat ze uiteindelijk voor de echte toenmalige top iets tekort komen (wat ik betwijfel). Volgens mij komt het vooral omdat veel mensen Philips uiteindelijk in het topsegment niet serieus namen en nemen en voor alternatieven kozen.
Ik weet niet goed hoe ik de geluidskwaliteit moet omschrijven. Als de mate waarin je wel of niet luistermoe wordt een maatstaf is voor de kwaliteit, dan zijn ze erg goed, want ik kan er lang naar luisteren zonder er moe van te worden. Met geen enkele andere luidspreker heb ik dat ooit eerder zo gehad.
Als diep doortekenen in het laag een criterium is, dan zijn ze ook erg goed, want ze gaan (heb het zelf gemeten) tot iets onder de 25 Hz en dat kun je nog net horen en voelen. Op enige vervorming in het laag heb ik ze nog nooit kunnen betrappen. De 30 centimeter woofer legt echt een stevige basis onder het geluidsbeeld, maar overheerst niet. Het zijn geen boomers, deze speakers en de kantelfrequenties zijn goed gekozen (700 en 7000).
Anderzijds: als de mate waarin hoog en hoog-midden worden weergegeven een criterium voor kwaliteit is, dan scoren ze minder goed. Ze klinken ondanks de inschakelbare filters wel wat schel.
Het grootste probleem is de plaatsing. Ik ben heel lang aan het schuiven en draaien geweesr om de best mogelijke geluidsweergave te krijgen.
En verder hebben ze wel wat last van 'bundeling' en interferentie, dat heeft alles met het ontwerp te maken. Misschien dat ze in een grote ruimte beter tot hun recht komen dan in de betrekkelijk kleine studeerkamer waarin ik ze nu heb opgesteld. Ze mogen best drie meter of meer uit elkaar staan en dan mag je er gerust een meter of vijf vandaan gaan zitten. Dat moet ik binnenkort maar eens testen. Ze staan nu op een tegel met daarop een ISO Acoustic standaard. Ik heb ze ook op een hogere Dali statief geprobeerd, maar dat maakt de klank vind ik niet beter. Ik vind ze dichter bij de grond beter.
Tenslotte hebben ze heel dunne kabel. Ik vraag me af of een dikkere kabel vanaf het filter (de interne bedrading kun je zo laten) een betere geluidskwaliteit zal geven.
Ze hebben een groot nadeel en dat stoort me enorm. Ze slissen/knisperen nogal. Bij een iets hoger volume of iets meer input van de eindversterker is dat minder. Op laag volume is het erg hinderlijk.
Waar komt dit door? En is dat te verhelpen? Ze zijn toch niets voor niets zo ontworpen? De meeste kritieken die je erover leest zijn nogal positief over de geluidskwaliteit. Het kan dus te maken hebben met de plaatsing of met de (te kleine) ruimte. Misschien toch iets in het ontwerp.
Wie heeft ervaring met deze speakers en kan me iets meer vertellen over dat slissen/knisperen.
Dank alvast en leuk om op dit forum rond te neuzen.
Graag tot horens.