Het opvallende was de ongehoord goede klank van de muziek.
Op een gegeven moment had ik het idee dat er iemand aan mijn blouse zat te trekken.
Ik draaide me om, maar zag niets, alleen een grote zuil.
Toen viel het me op: deze zuil was een subkast.
Ik was zo onder de indruk dat ik nog steeds weet welke plaat er gedraaid werd: Everything she wants van Wham.
Ik heb deze plaat ook maar had nooit gedacht dat die zo goed kon klinken.
Een tijd later kwam ik er achter dat dit systeem Turbax werd genoemd.
Iemand vertelde mij dat dit was bedacht door enkele personen uit Helmond.
Of dat waar is heb ik nooit geverifieerd.
Vele jaren later ging ik voor de eerste keer uit in Helmond.
In een van de café's aan het kanaal viel me meteen het dikke en toch heldere en transparante geluid op.
Het geluidsniveau stond niet zo als in vele café's verschrikkelijk hard.
Dat was ook niet nodig met deze lekkere sound: vol, voelbaar, duidelijk en toch niet storend met spraak.
Dat kon maar één systeem zijn.
Ik draaide me om en jawel: twee zuilen en enkele "hoedendozen".
Turbax dus.
Nu vraag ik me nog steeds af: hoe zit het met Turbax?
Het is volgens mij nooit op grote schaal aangeslagen en dat verbaast me.
Ze klinken voortreffelijk en de zuil gaat mooi op in ieder interieur.
Ik ben ook zeer nieuwsgierig hoe dit systeem werkt en waarom het zo goed klinkt.
Is er iemand die deze informatie heeft en weet wat er van Turbax is geworden?
) Heb je ze toen niet uit elkaar gehaald?