Dipool driver experimenten
Geplaatst: di 16 apr 2013, 20:23
Dikke pret met dun draad en sterke magneten. Gewoon voor de lol, en wie weet levert het nog iets bruikbaars op.
Wat zou er gebeuren als je een vlakke membraan neemt en magneten rondom plaatst? De spreekspoel wordt dan op de zijkant van de membraan gewikkeld. Neodymium magneten zijn tegenwoordig in allerlei varianten verkrijgbaar, dus dat is niet het probleem. Met behulp van FEMM kan deze simpele luidsprekermotor worden gesimuleerd, zo kan van te voren worden ingeschat of het enigszins haalbaar is.
Het plaatje 'Block-10x10mm_Flux' toont de fluxdichtheid voor een 1x1x1cm N40 magneet (dwarsdoorsnede). Het blauwe kader boven de magneet is een stukje 'hoge resolutie lucht' om dichtbij de magneet veel punten te hebben voor een grafiek (langs de rode lijn). De grafiek 'Block_plots' toont de fluxdichtheid versus afstand (langs de magneet) voor drie verschillende afstanden van de magneet. Het is duidelijk dat de fluxdichtheid niet iets is om over naar huis te schrijven, maar we hebben immers een hele grote spreekspoel dus misschien kan het gebrek aan fluxdichtheid (B) door meer draad (l) gecompenseerd worden. Een beetje drijver heeft een fluxdichtdichtheid van 1 Tesla in de luchtspleet, hier zitten we op 0.3T dus er is ruim drie keer zoveel draad nodig voor het zelfde Bl product. Als we de spoel kort houden, b.v. 3mm, dan blijft er ook nog een xmax van zo'n 2mm over.
Een foto van een eerste experiment. De membraan is gemaakt van maquette 'karton', dit is een sandwich (5mm dik) van kunststof schuim met aan beide zijden papier. De afmeting is 10x10cm en er zit 10 meter 0.225mm koperdraad op gewikkeld. De magneten zitten met plakband vast (dat gaat maar een tijdje goed) en de ophanging is van elastiek van Sorbo. Het geheel zit in een plaat multiplex van 50cm x 20cm x12mm.Kortom, het is allemaal nogal provisorisch. De ophanging is erg slap en de membraan slaat alle kanten op als je in de buurt van de resonantiefrequentie komt met een beetje vermogen, maar gelukkig kan deze constructie tegen een stootje.
Flat_10_Imp toont de impedantiecurve voor deze driver. De vreemde pieken rondom de resonantie worden waarschijnlijk veroorzaakt doordat de membraan kanteld. De resonantiefrequentie is met 18 Hz overigens wel belachelijk laag. Verder is te zien dat de inductie erg laag is, de impedantiecurve is tussen 50Hz en 2kHz bijna helemaal vlak, dit is niet zo'n wonder aangezien er geen kern van metaal is. De Qts komt uit op 0.4 en dat is toch heel aardig.
Hoe klinkt het? Nergens naar, zit een gemene resonantie in die waarschijnlijk het gevolg is van partieëltrillingen en het is maar een kleine membraan.
Al met al best wel een leuk resultaat en de moeite waard om een iets betere en grotere versie te maken waar dan echt aan gemeten (en hopelijk naar geluisterd) kan worden. Het plan is om een membraan van A5 formaat te maken die als laag-mid zou kunnen dienen.
Wordt vervolgt...
P.S. Dit is natuurlijk alles andere dan magnetisch afgeschermd, je moet echt uit de buurt (~20cm) blijven met metalen voorwerpen. Dit soort magneten is ook niet geheel ongevaarlijk.
Wat zou er gebeuren als je een vlakke membraan neemt en magneten rondom plaatst? De spreekspoel wordt dan op de zijkant van de membraan gewikkeld. Neodymium magneten zijn tegenwoordig in allerlei varianten verkrijgbaar, dus dat is niet het probleem. Met behulp van FEMM kan deze simpele luidsprekermotor worden gesimuleerd, zo kan van te voren worden ingeschat of het enigszins haalbaar is.
Het plaatje 'Block-10x10mm_Flux' toont de fluxdichtheid voor een 1x1x1cm N40 magneet (dwarsdoorsnede). Het blauwe kader boven de magneet is een stukje 'hoge resolutie lucht' om dichtbij de magneet veel punten te hebben voor een grafiek (langs de rode lijn). De grafiek 'Block_plots' toont de fluxdichtheid versus afstand (langs de magneet) voor drie verschillende afstanden van de magneet. Het is duidelijk dat de fluxdichtheid niet iets is om over naar huis te schrijven, maar we hebben immers een hele grote spreekspoel dus misschien kan het gebrek aan fluxdichtheid (B) door meer draad (l) gecompenseerd worden. Een beetje drijver heeft een fluxdichtdichtheid van 1 Tesla in de luchtspleet, hier zitten we op 0.3T dus er is ruim drie keer zoveel draad nodig voor het zelfde Bl product. Als we de spoel kort houden, b.v. 3mm, dan blijft er ook nog een xmax van zo'n 2mm over.
Een foto van een eerste experiment. De membraan is gemaakt van maquette 'karton', dit is een sandwich (5mm dik) van kunststof schuim met aan beide zijden papier. De afmeting is 10x10cm en er zit 10 meter 0.225mm koperdraad op gewikkeld. De magneten zitten met plakband vast (dat gaat maar een tijdje goed) en de ophanging is van elastiek van Sorbo. Het geheel zit in een plaat multiplex van 50cm x 20cm x12mm.Kortom, het is allemaal nogal provisorisch. De ophanging is erg slap en de membraan slaat alle kanten op als je in de buurt van de resonantiefrequentie komt met een beetje vermogen, maar gelukkig kan deze constructie tegen een stootje.
Flat_10_Imp toont de impedantiecurve voor deze driver. De vreemde pieken rondom de resonantie worden waarschijnlijk veroorzaakt doordat de membraan kanteld. De resonantiefrequentie is met 18 Hz overigens wel belachelijk laag. Verder is te zien dat de inductie erg laag is, de impedantiecurve is tussen 50Hz en 2kHz bijna helemaal vlak, dit is niet zo'n wonder aangezien er geen kern van metaal is. De Qts komt uit op 0.4 en dat is toch heel aardig.
Hoe klinkt het? Nergens naar, zit een gemene resonantie in die waarschijnlijk het gevolg is van partieëltrillingen en het is maar een kleine membraan.
Al met al best wel een leuk resultaat en de moeite waard om een iets betere en grotere versie te maken waar dan echt aan gemeten (en hopelijk naar geluisterd) kan worden. Het plan is om een membraan van A5 formaat te maken die als laag-mid zou kunnen dienen.
Wordt vervolgt...
P.S. Dit is natuurlijk alles andere dan magnetisch afgeschermd, je moet echt uit de buurt (~20cm) blijven met metalen voorwerpen. Dit soort magneten is ook niet geheel ongevaarlijk.