Hoofdtelefoon als referentie en andere zaken...
Geplaatst: zo 19 dec 2010, 10:10
Ik vertrouw je niet.]eep schreef:Een koptelefoon is GEEN referentie. Trust me.
Een goede koptelefoon is niet DE referentie, maar is zeker een goede referentie.
Als je een opname hebt die niet goed over je speakers klinkt, ligt het dan aan de speakers, of aan de opname? Hoe vaak ik bij shows of bij dealers niet hoor "het klinkt nu slecht omdat de opname die je gebruikt slecht is". Terwijl deze over een koptelefoon of andere speakers prima klinkt. Ligt de slis aan de stem aan de opname? Heeft de stem body, of klinkt deze kaal? Klinkt de cello nasaal op deze opname? Zit er een resonantie in de opname lokatie of in de speakers? Etc. etc., iets wat je met een koptelefoon prima kan uitsluiten. Als je dat niet doet, dan loop je het gevaar te tunen naar een paar favoriete CDs.
De koptelefoons die je als alternatief noemt (DT880, DT990, K701) hebben allemaal een significant probleem in het hoog (bij de 6 tot 10kHz), ze pieken er enorm, wat glazigheid of sibilance veroorzaakt, en wat niet weg te regelen is.]eep schreef:En zeker die saaie bassy Sennheiser niet. Die heeft net zoveel ballen als een castrato. Er is meer dan Sennheiser. Veel meer, en beter (Beyerdynamic, AKG, Ultrasone).
De Sennheiser is door de makers afgestemd op neutraliteit door deze met neutrale speakers te vergelijken, en te tunen totdat men geen hoorbare verschillen meer konden horen. Ze hebben de HD650 dezelfde bas response proberen te geven als zo'n speaker (10dB power response, lees het boek van Toole over het hoe en waarom van die 10dB). Dat heeft inderdaad relatief(!) "veel" laag (32-125Hz) en fundament (van 125-250Hz) tot gevolg voor een koptelefoon.
Een punt van kritiek is dat de Sennheiser soms wat "muffled" klinkt voor pop muziek (omdat dit soort muziek wordt afgemixed voor bepaald soort installaties!!!). Als je je daaraan stoort kan je een equalizer bij de 125Hz een paar dB naar beneden trekken.
Maar als referentie, is de HD650 zeer geschikt! Of het je feestje is, dat is een ander verhaal.
Is voor een speaker net zo makkelijk, mits goed afgestemd. Een koptelefoon zet je juist op scherp, om niet op te houden met het filter daar waar de koptelefoon zegt "het klinkt niet dicht en verwrongen".]eep schreef:De training: kan ik loopjes goed volgen (zijn de noten duidelijk van elkaar gescheiden) is voor een koptelefoon veel makkelijker.
Met als kant tekening dat (akoestische) live muziek lang niet altijd open klinkt (ook niet op een koptelefoon)...
Juist vaak wel! Het is eigenlijk niet te geloven hoe vaak er speaker systemen te horen zijn die van hun freq. response een zooitje maken. Die zijn bijv. getuned op "meisje met piano" muziek, en als je er dan een requiem van Mozart op draait dan worden je oren van je hoofd getetterd en geschreeuwd. En zo schijnt voor veel speaker ontwerpers het woord "levendigheid" hetzelfde te zijn als op bepaalde plaatsen bewust (of per ongeluk) resonanties in de speakers te ontwerpen. Bepaalde tonen bonken of oinken de kamer in, alle plaatsbaarheid is op die frequenties verdwenen. Lekker voelbaar, maar niet wat ik onder natuur getrouw versta. Leg er dan maar een opname in van een cello sonate, en je wordt weg gegonsd, weg muziek plezier.]eep schreef:En dat heeft allemaal niks met frequentiekarakteristiek te maken.
Toch handig als je dat middels een referentie kan checken. Veel audio liefhebbers hebben een slechte referentie, en weten amper hoe een echt instrument klinkt. Dan is een koptelefoon een goed middel (ik zei toch middel?). Hoe vaak ik niet mijn akoestische gitaar erbij moet halen om mensen te laten horen hoe zo'n ding klinkt, en dat het duwt op je buik, het een combi van klankkast en snaar is, met een rijk palet aan harmonischen (waar iedere hifi installatie overigens slechts een afspiegeling is vanwege de complexe afstraling van het echte instrument, maar dat terzijde).
Voor mij levert uiteindelijk een goed speaker systeem meer plezier dan een goede koptelefoon om redenen die je zelf noemt, stereobeeld en "voelen". Maar dat maakt een koptelefoon niet tot een minder valide referentie.
Het befaamde "techneuten zijn techneuten en luisteren niet" dogma. Speaker design is een combinatie van techniek en ambacht. De techniek gebruik je om grote fouten te voorkomen (bijv. geen response met pieken van 10dB), en om herhaalbaar resultaten te kunnen bereiken. Daardoor begrijp je waarom iets is zoals het is. Techniek is geen voorschrift, maar een middel om een stap te zetten. Net zoals intuïtie dat ook kan zijn. Uiteindelijk bepalen je oren het resultaat. Maar als iemand zegt dat zijn speakers geen energie in de fundament regio heeft, en je kan dat simpel technisch verklaren, waarom er nog van alles en nog wat bij halen, incl. ontwerp filosofieën? In sommige gevallen is de wereld simpel en verklaarbaar, het getuigt van gezond verstand om het dan ook ten goede te gebruiken (hiermee zeg ik inderdaad iets over de betrekking i.p.v. alleen maar over de inhoud!]eep schreef:Er is nog een andere manier van benaderen van muziekweergave. Je hebt de technocratische benadering van high-end geprobeerd. Met technische hoogstandjes (veel elektronica en dure componenten) alles zoveel mogelijk onder controle te houden. De insteek van een ingenieur zeg maar. [zet lage stentorstem op] meten is weten [/stem] De digitale benadering zeg maar.
)De klankmatige eigenschappen ("geen ballen") van de speaker van FFF kunnen eenduidig uit de response curve afgeleid worden, en dat is door meerdere mensen bij hun zelf thuis gehoormatig ervaren en bevestigd. Je kan bronnen wisselen of meten tot je een ons weegt, je zal eerst de koe bij de hoorns moeten pakken als je een significante stap wil zetten. Dat maakt de rest niet minder leuk, maar wel minder efficiënt.]eep schreef:Vanuit dit uitgangspunt zou ik voorstellen: probeer de speakers eens aan te sluiten op alleen een goede bron en een buizenversterker met nette kabels zonder bijkomende poespas.