forum.zelfbouwaudio.nl

Hallo allemaal,

Voor een SPDIF-verbinding is een interlink nodig met een impedantie van 75 Ohm. Waarom weet ik niet, Philips en Sony hebben indertijd deze keuze gemaakt. Aan deze kabels zitten doorgaans RCA-connectoren. Onlangs vond ik op Internet de firma Canare die beweert dat ze RCA-pluggen maken die echt 75 Ohm zijn. Ze worden in Nederland geleverd via http://www.hifisupply.nl/ en ze kosten 10 Euro per paar. De degelijkheid van de plug lijkt me uitstekend.

Deze firma levert ook enkele 75 Ohm kabels voor 3 tot 7 Euro/m. Tot nu toe heb ik getest: een 'gratis' digitale interlink van een CD-speler, een RG-59 kabel met de Canare RCA-plug RCAP-C3F en de Canare LV-77S digitale coaxkabel met de Canare RCA-plug RCAP-C4A (voor dikkere kabels). De laatste klinkt duidelijk het beste in mijn installatie, wat mij betreft dus een hele duidelijke aanbeveler voor maar 13 Euro. (Je hebt wel een krimptang nodig).

Meer details zijn te vinden bij de laatste foto van:
http://www.phys.tue.nl/EPG/veldhuizen/d ... lAudio.htm

M.vr.gr.
Eddie

Is dit een vraag of Canare reclame?

75 ohm cinch pluggen is grote flauwekul, kan helemaal niet met zo'n dikke pen. Als je dat wilt kun je beter overgaan op 75 ohm BNC pluggen, maar ja, die zitten vrijwel op geen enkel audio apparaat voor de S/PDIF.

Overigens is SATV downstream kabel van 0,5 - 1 eurie/m ook uitstekend als 75 ohm kabel, beter dan RG59.

Pjotr schreef:

75 ohm cinch pluggen is grote flauwekul, kan helemaal niet met zo'n dikke pen. Als je dat wilt kun je beter overgaan op 75 ohm BNC pluggen, maar ja, die zitten vrijwel op geen enkel audio apparaat voor de S/PDIF.

Overigens is SATV downstream kabel van 0,5 - 1 eurie/m ook uitstekend als 75 ohm kabel, beter dan RG59.

Hallo Pjotr,

Als ik de diameters neem van de buitenkant van de binnengeleider en de binnenkant van de buitengeleider van RCA en BNC connectoren en ik neem een tamelijk lage dielektrische constante voor de isolator (1,5) dan is de RCA-connector 43 Ohm en de BNC is 61 Ohm. De diameters heb ik gemeten en opgezocht in datasheets. Ter controle heb ik de impedantie van RG59 bepaald, die komt met dezelfde methode op 71 Ohm. Jouw opmerking klopt dus, een RCA haalt zelfs in lucht niet meer dan 53 Ohm. (Of de formule voor lange kabels zonder meer toegepast mag worden op een connector weet ik niet.)

Ik heb om praktische redenen alleen maar RCA-connectoren onderling vergeleken en dat in combinatie met kabels. De drie coax kabels die ik heb gebruikt zijn zeer verschillend. De mantel van de gratis kabel stelt niets voor, van de RG59 is die ook matig, maar de Canare heeft een zeer dichte, dubbele mantel. Er zijn hoorbare verschillen (als je serieus op details let), een fysische verklaring daarvoor is heel lastig vast te stellen.

Als ik mijn Squeezebox Touch ooit nog eens uit elkaar haal, bv. om het storende display helemaal uit te schakelen, dan zal ik ook zeker overwegen om het RCA chassisdeel te vervangen door een BNC of nog iets anders wat een beter contact heeft op de mantel. (Ook gelezen van John Swenson op forums.slimdevices.com: The biggest bang for the buck there is to get rid of the RCA jack and put in a true 75ohm BNC.)

Ter aanvulling: op mijn werk gebruik ik regelmatig RG213 en aanverwanten voor RF- en microgolfsignalen, meestal met N-connectoren. Al die N-connectoren zijn 50 Ohm (volgens specificatie), maar bij goedkope kabels worden de connectoren soms wel 100 graden terwijl ze bij dure kabels vrijwel koud blijven. Dus zelfs bij connectoren van dezelfde impedantie (en hetzelfde uiterlijk) treden grote verschillen op.

Ik heb nog een stukje Belden H125 liggen, een 75 Ohm kabel voor satellietantennes met een mooie folie-afscherming en zeer lage demping, kost ook maar 1,20 Euro/m. Ik heb hem nog niet getest omdat ik eerst een flinke tijd wil wennen aan het geluid zoals het nu is.

M.vr.gr.
Eddie

Ha Eddy,

Misaanpassingen op zulke korte stukjes door connectors op de frequentie van S/PDIF? De bedrading in een apparaat en de scheidingstrafootjes zijn ook beslist niet perfect 75 ohm.

Zelf gebruik ik 5 mm dik Belden H121 antenne coax met goede Neutrik pluggen. Jitter metingen laten zien dat dat uitstekend is --> jitter gerelateerde spurs liggen onder de - 135 dB. Dat 5 mm coax is nog soepel genoeg om redelijk makkelijk in een bocht achter een apparaat te kunnen.

Een schone voeding zet meer zoden aan de dijk. Met name in de DAC.

Pjotr schreef:

Ha Eddy,

Misaanpassingen op zulke korte stukjes door connectors op de frequentie van S/PDIF? De bedrading in een apparaat en de scheidingstrafootjes zijn ook beslist niet perfect 75 ohm.

Zelf gebruik ik 5 mm dik Belden H121 antenne coax met goede Neutrik pluggen. Jitter metingen laten zien dat dat uitstekend is --> jitter gerelateerde spurs liggen onder de - 135 dB. Dat 5 mm coax is nog soepel genoeg om redelijk makkelijk in een bocht achter een apparaat te kunnen.

Een schone voeding zet meer zoden aan de dijk. Met name in de DAC.

Hallo Pjotr,

Misaanpassingen en lengte hebben volgend de theorie niets met elkaar te maken. Een overgang in impedantie geeft een bepaalde hoeveelheid reflectie. Verder heeft Logitech veel moeite gedaan (zeggen ze) om de SPDIF output 75 Ohm te maken. Ik kan dat niet controleren, de DC-weerstand die ik meet is 104 Ohm. Mijn Buffalo DAC meet aan de SPDIF-in precies 75 Ohm (want er zit een 75 Ohm weerstand op de print daar waar de kabel wordt aangesloten) en wordt gevoed uit een accu. Ik heb niet gecontroleerd hoe schoon die is, maar de DAC klinkt daarmee wel beter dan met een netvoeding.

Kun jij zelf jitter metingen doen aan kabels en connectoren? Dan ben ik heel benieuwd hoe je dat doet en waarom. Ik heb bij kabels wel gehoord van looptijd en dispersie maar de term 'spurs' is mijn onbekend. Welk type Neutrik pluggen gebruik je? Ik zag gisteravond dat WBT adverteerd met RCA chassisdelen die echt 75 Ohm zouden moeten zijn. De buitenkant van het stekkergedeelte ziet er ook tamelijk anders uit.

Ik heb op de VAD-show wel eens een apparaat gezien waarmee de impedantie van een kabel als functie van de plaats werd gemeten inclusief de connector. Daarmee zag je bij de connector ook een duidelijke stap, ik weet niet meer of die omhoog of omlaag ging. Als de kabel sterk gebogen werd (diameter minder dan ca. 10 cm) dan zag je op die plek ook de impedantie veranderen. Ik zou heel graag eens een heleboel kabels met zo'n apparaat willen doormeten. Helaas bestaat de VAD-show niet meer en weet ik ook niet meer wie deze demonstratie deed.

M.vr.gr.
Eddie

Ik heb niet absoluut gemeten aan jitter maar wat het gevolg op het geluid is. zie hier: http://www.zelfbouwaudio.nl/forum/viewt ... 5#p1461055

Dat is gemeten aan de uitgang van de DAC en de kabel was 2m H121 met gewone cinch plugjes er aan. Nergens spurs te bekennen die op jitter geïnduceerd door de kabel te duiden zijn. Die liggen iig onder de ruisvloer, dus ik maak mij echt niet zo'n zorgen over de kwaliteit van mijn kabeltje.

Pjotr schreef:

Ik heb niet absoluut gemeten aan jitter maar wat het gevolg op het geluid is. zie hier: http://www.zelfbouwaudio.nl/forum/viewt ... 5#p1461055

Dat is gemeten aan de uitgang van de DAC en de kabel was 2m H121 met gewone cinch plugjes er aan. Nergens spurs te bekennen die op jitter geïnduceerd door de kabel te duiden zijn. Die liggen iig onder de ruisvloer, dus ik maak mij echt niet zo'n zorgen over de kwaliteit van mijn kabeltje.

Hallo Pjotr,

Ik neem aan dat het je hier om gaat: "We zien nu een hele bunch intermodulatie jitterproducten op precies 50 Hz afstand." Met verbeterde voeding zijn die "producten" in het volgende plaatje verdwenen. Interessante meting, maar intermodulatie zoals hier getoond is volgens mij heel iets anders dan jitter. Het gevolg op het geluid ("vloeiender/meer ontspannen") heb je vermoedelijk niet gemeten maar gehoord.

"Jitter geinduceerd door de kabel" daar kan ik me helemaal niets bij voorstellen, kun je dat uitleggen?

M.vr.gr.
Eddie

Ja dat kan wel maar er is genoeg van op internet te vinden: Zie Tent en Google eens op Julian Dunn+jitter. De methode van Julian Dunn wordt ook gebruikt door Stereophile voor het testen van DAC's.

Het begon hier over eventuele misaanpassing van coax touwtjes. Als dat invloed zou hebben dan is dat alleen op de jitter, bitjes gaan daardoor niet verloren in normale audio set up.

Het ging in dat voorbeeld om dat 2e plaatje wat schoon is. Dat is ook met het genoemde coax touwtje gemaakt. Dacht dat je dat wel begreep.

Pjotr schreef:

Ja dat kan wel maar er is genoeg van op internet te vinden: Zie Tent en Google eens op Julian Dunn+jitter.

Hallo Pjotr,

Bedankt voor de tip, ik heb enkele documenten van Dunn gedownload, o.a. AppNote5_MeasTechDigAudio.pdf, een boek van 200 blz. Daarin wordt uitgelegd hoe een kabel jitter veroorzaakt: er is een verschuiving van de nuldoorgang die afhankelijk is van de pulsbreedte. Hier krijg je last van als de stijgtijd van de puls bijna even groot wordt als de pulsbreedte. Zo wordt het ook getekend in de voorbeelden.

Deze theorie is geheel juist, maar nu de praktijk. Een coax-kabel kan gemakkelijk signalen van 1 GHz aan, dus de stijgtijd t.g.v. de kabel is minder dan 1 ns. De veroorzaakte jitter is nog minder. In hetzelfde boek lees ik: "A recent paper by Eric Benjamin and Benjamin Gannon describes practical research that found the lowest jitter level at which the jitter made a noticeable difference was about 10 ns rms. This was with a high level test sine tone at 17 kHz. With music, none of the subjects found jitter below 20 ns rms to be audible. (Pre-print 4826 of the 105th AES Convention, San Francisco, September 1998.)"

De kabel-jitter is dus onhoorbaar volgens Dunn. Ik heb hier nog een interessant verhaal waar veel in staat over jitter: "Technical Details of the Sabre Audio DAC", geschreven door Martin Mallinson and Dustin Forman van ESS Technology. Deze DAC is behoorlijk populair op dit forum en ik weet waarom: ik prijs me gelukkig omdat ik bijna elke dag luister naar het geluid dat er mee geproduceerd wordt. Over het ontwerp ervan wordt o.a. gezegd: "each clock line is carefully laid out to remove any data dependant modulation of timing interval and the intrinsic timing match on the dedicated clock path is held to the sub-picosecond level.

Over jitter wordt verder opgemerkt: "Experienced listeners will perceive it as a lack of clarity in the sound field or as a faint noise that accompanies the otherwise well defined quieter elements of the audio program". Die "clarity" is precies de eigenschap die bij mijn installatie zoveel beter is geworden het afgelopen jaar. De laatste stap daarin was een goede digitale kabel. Misschien kan het nog beter met een andere connector. Over de hoorbaarheid van jitter is vermoedelijk nog lang niet het laatste woord gezegd.

M.vr.gr.
Eddie

Als er jitter optreedt op een word-clock, zal dat een stoorsignaal in het audio produceren die ernstiger wordt naarmate de audio frequentie hoger wordt. De grenswaarde ligt bij ca. 100 ps tt. Je meet dat met een precisie teller die telkens de periodeduur tussen twee opvolgende nuldoorgangen meet, en daarvan een statistische verdeling berekent.
Voor een interlink liggen de zaken anders, omdat het signaal daarvan gewoonlijk in een discriminatorschakeling wordt gereclocked. Afhankelijk van deze discriminator kunnen jitterwaarden tot 20 ns tt worden getolereerd, zoals de AES/EBU specificatie voorschrijft. In een interlink treedt jitter op t.g.v. de modulatie, die een modulatie van de pulsbreedtes veroorzaakt, in combinatie met een beperkte bandbreedte. Het signaal op de interlink bestaat uit frames, die steeds beginnen met een speciaal patroon van nullen en enen, de zgn pre-amble. Door de teller te klokken met een discriminator die de pre-ambles herkent, kan men de jitter meten.
De SPDIF interlink heeft een veel grotere bandbreedte dan de professionele AES/EBU interface, zodat dit probleem dan niet optreedt. Bij de AES/EBU interface en vaak ook bij de SPDIF interface wordt het signaal bijna altijd gereclocked door de word-clock van de ontvanger, en verder door een sample-rate converter geleid.
De SPDIF heeft een ander probleem: door de voorgeschreven bronsterkte (min 1 V) in combinatie met de gevoelighied van de ingang (0.5V) is een grotere kabellengte dan ca 1m problematisch door teveel verzwakking. Anderzijds komt men dan niet in de verleiding een zodanig lange kabel te gebruiken dat daardoor bandbreedte beperking en signaal-afhankelijke jitter zouden optreden. Dat hebben Sony en Philips slim bedacht.
Een andere bron van jitter, vooral bij breedbandige verbindingen zoals bij digitale video, is het binnendringen van HF en impulsstoringen in de kabel. Daarvoor is een goede kabel met een goede afscherming en een goede aanpassing op de connectors gewenst. groet,
Tom.

Hallo Tom,

Bedankt voor deze uitgebreide informatie. Dat van die modulatie snap ik niet, als het met de bandbreedte te maken heeft dan zal die jitter vermoedelijk ruim onder de toegestane 20 ns van de reclocker liggen. Wat me opvalt is dat iedereen die het over reclocken heeft, het als een vaststaand feit aanneemt dat dit perfect gebeurt. Ik weet te weinig van digiale elektronica om hier inhoudelijk iets over te zeggen maar overtuigen doet het mij niet.

Maximale lengte van 1 meter verbaasd me, halvering van het signaal is toegestaan. Het -3 dB voor 1 meter ligt bij een simpele RG-59 op 400 MHz en bij een goede coax op meerdere GHz. Welke bandbreedte is volgens jou vereist voor SPDIF?

Het binnendringen van storing is volgens mij een heel goed punt. Daar lopen diverse coaxkabels ver uiteen, goede afscherning wordt bereikt met een folie i.p.v. of in combinatie met een gevlochten mantel. Het nadeel is dat deze kabel veel stugger is en niet geknikt mag worden. Ik heb diverse kabels en connectoren verzameld die ik op korte termijn wil doormeten met een network analyzer. De kabels zijn RG-59 standaard, RG-59 met folie, Belden H125 en H121, Canare LV-77S en ViaBlue NF-75. Ik heb daar diverse connectoren bij: standaard RCA, Canare "75 Ohm RCA", 75 en 50 Ohm BNC en F-connectoren. Ik ben benieuwd of de meting verschillen laat zien.

Een toevoeging over de connectoren: in tegenstelling tot de RCA connectoren zien de BNC's van 50 en 75 Ohm er behoorlijk anders uit. De 75 Ohm plug heeft in het dikke gedeelte vrijwel geen dielectrisch materiaal. Als je dit weet dan kun je eenvoudig constateren dat er video-interlinks worden verkocht met 75 Ohm kabel en 50 Ohm pluggen! Ook aan zo'n kabel wil ik meten om zelf vast te stellen wat dat oplevert.

Heb jij misschien ooit metingen aan kabels gedaan?

M.vr.gr.
Eddie

Ik heb in mijn tijd bij de omroep inderdaad veel gemeten aan jitter, en aan kabels voor digitale audio (AES/EBU en SPDIF formaat) en digitale video. De modulatie bij SPDIF werkt met bitcellen. Nullen of énen worden overgedragen door dat er wel of niet een nuldoorgang in de bitcel valt. Het gevolg is dat er een soort pulsbreedte modulatie optreedt. Het totale bitpatroon bestaat dus uit blokgolven met variable hoog/laag verhouding. Zodra een bandbreedte-beperking optreedt en daardoor een exponentieel oplopen en dalen van de amplitude,treedt een verschuiving van de nuldoorgangen van dit signaal op, die afhangt van die hoog/laag verhouding. Dat betekent signaal-afhankelijke jitter. (Zie het boek: "The art of digital audio" van John Watkinson)
Bij SPDIF sluit je een 75 ohm bron op een 75 ohm ingang aan, daarmee heb je al bijna alle beschikbare ruimte van 6 dB opgebruikt. Er wordt in de specificatie geen RG59 o.i.d voorgeschreven, maar men houdt het op een kabel van niet meer dan 2 m.
Bij jittermetingen met digitale audio bleek bij goede coaxkabel weinig invloed van een lengte van zeg 100 meter. Bij AES/EBU, dat via een soort veredeld mikrofoonkabel wordt overgedragen, is 100m kritisch, e.e.a. sterk afhankelijk van de kabelkwaliteit.
Bij digitale video,dat met 270 Mbps werkt, was de kabelkwaliteit wel kritisch. en is het zelfs met goede kwaliteit coax na meer dan 120 m wel gedaan. Ook het optreden van storingen, b.v. uit de meetcomputer, bleek heel kritisch.
groet,
Tom

Als (ex)telecommer (SDH) wil ik hier ook nog wel wat over zeggen.

De informatie getransporteerd dmv. een digitaal signaal raakt op zichzelf NIET verminkt door eventuele jitter, dit is afhankelijk van de wijze waarop het binnenkomende signaal verder wordt verwerkt.

Als een reeks van enen en nullen met een variable snelheid arriveert, maar de gemiddelde snelheid over een langere periode constant is, dan kan de ontvanger (mits voorzien van een voldoende stabiele clock en PLL) het oorspronkelijke signaal keurig netjes reproduceren. Een eventuele jitter, welke de aankomsttijden van de individuele bits beinvloed, wordt dan immers volledig 'genuld'. Bepalend hierbij is de kwaliteit van de resynchronisatie, niet de kwaliteit van de kabel.

Als de kwaliteit van de kabel dusdanig slecht is dat binnen een bepaalde timeslice niet meer goed te bepalen is of iets een 1 of een 0 is, dan is het natuurlijk een ander verhaal.

Als de resynchronisatie van een slechtere kwaliteit is dan het oorspronkelijke signaal zul je ook mogelijk kwaliteitsverlies ondervinden.

Dan is daar nog de vraag of we ons zelf al dan niet voor de gek houden: het kost meer dus klinkt het beter... Uiteraard zullen sommige zaken beter klinken, maar een beetje zelf bedrog hoort erbij

blueznl schreef:

Als een reeks van enen en nullen met een variable snelheid arriveert, maar de gemiddelde snelheid over een langere periode constant is, dan kan de ontvanger (mits voorzien van een voldoende stabiele clock en PLL) het oorspronkelijke signaal keurig netjes reproduceren. Een eventuele jitter, welke de aankomsttijden van de individuele bits beinvloed, wordt dan immers volledig 'genuld'. Bepalend hierbij is de kwaliteit van de resynchronisatie, niet de kwaliteit van de kabel.

Dit is toch ietsjes te kort door de bocht. De klok van de ontvanger moet geregenereerd worden uit de klok van het inganssignaal. Een dat gebeurt met een PLL, tot zover klopt het. Zo'n PLL kan nooit de jitter op de ingang helemaal elimineren, hij verzwakt hem slechts met een x aantal dB's. Dus de geregenereerde klok bevat nog steeds een evenredige hoeveelheid jitter van de ingang, alleen sterk verzwakt.

Het blijft dus zaak om de jitter op de ingang zo laag mogelijk te houden om hem in de DAC klok ook laag te houden. Al zijn daar natuurlijk wel grenzen aan waarop je dat nog als nuttig kunt beschouwen.

Pjotr schreef:

Het blijft dus zaak om de jitter op de ingang zo laag mogelijk te houden om hem in de DAC klok ook laag te houden. Al zijn daar natuurlijk wel grenzen aan waarop je dat nog als nuttig kunt beschouwen.

Hallo Pjotr en anderen,

Nuttig is hoorbaar, lijkt me, ook al is dat zeer lastig objectief te maken.

Ik heb inmiddels, zoals lang geleden aangekondigd, wat metingen gedaan aan diverse kabels. Helaas is mijn meetapparatuur 50 Ohm. Ik had een blokgolfgenerator met stijgtijd van 4.7 ns en een digitale oscilloscoop met een resolutie van 0.02 ns. Mijn te meten kabels met daarin opgenomen een 75 Ohm connector plus chassisdeel zat tussen twee stukken van 50 Ohm kabel in. Vergeleken met alleen een kabel van 50 Ohm leverde dat veel meer overshoot op met wat uitslingeringen. Mijn testkabels waren ca. 1 m lang. Er waren duidelijk meetbare verschillen tussen diverse kabels in de toename van stijgtijd en jitter en in de vorm van de overshoot. De minste toenames had ik bij de Canare NF75 met de Canare "75 Ohm" RCA-plug (toename stijgtijd 0.2 ns, toename jitter 0.02 ns). Het minst fraaie signaal had ik met alleen 1 meter RG-59 (toename stijgtijd 0.8 ns, toename jitter 0.06 ns).

De invloed van de connectoren lijkt me kleiner dan die van de kabel zelf. Een voorbeeld hiervan: de signalen van RG-59 met BNC-connectoren van 75 Ohm is vrijwel niet te onderscheiden van diezelfde kabel met 50 Ohm BNC-connectoren. De connectoren zelf zijn wel behoorlijk verschillend. Digitale video-interconnects met 75 Ohm kabel worden dan ook doodgewoon verkocht met 50 Ohm pluggen. Vrijwel niemand die dat ziet en vermoedelijk helemaal niemand die het merkt aan de kaliteit van het beeld.

Of mijn gemeten verschillen hoorbaar zijn weet ik niet. Ik had 8 soorten kabel en 3 types connectoren (RCA, BNC en F). Dat ga ik niet allemaal gehoormatig uitproberen in mijn installatie, dat zou veel te veel tijd kosten en vermoedelijk geen duidelijke conclusie opleveren. Ik ga proberen de metingen te herhalen met een networkanalyser die nog wat hoger in frequentie gaat. Misschien komen de verschillen dan duidelijker naar voren. Ik ben van plan om wat plaatjes van deze metingen op mijn webpagina te zetten, daar heb ik nog geen tijd voor gehad.

Als iemand een goedkope digitale interconnect zoekt dan beveel ik de Belden H125 aan met F-connectoren. Deze satellietantennekabel kost minder dan een Euro per meter en de connectoren en chassisdelen zijn minder dan een Euro per stuk. Het verschil met eerder genoemde Canare's is heel klein in mijn metingen. Die kost voor een complete interconnect trouwens ook maar iets meer dan 15 Euro.

M.vr.gr.
Eddie

Zow, jij maakt er werk van Zei ik toch al. gewoon SATV kabel. Zelf gebruik ik H121, is wat dunner en buigt makkelijker. Maar voor die korte stukken net zo goed.

Echt goed jitter meten is best lastig, daar heb je niet alleen een tamelijk prijzige scoop voor nodig (Tektonix, Agilent) met bijbehorende software maar ook een ruisvrije oscillator. En bij S/PDIF: Als die jitter nou alleen uit witte Gaussische ruis zou bestaan was het nog niet erg. Dan heb je een iets hogere ruisvloer. Maar dat is het niet. Het bevat daar ook signaal gerelateerde jitter en dat zorgt voor I.M. vervorming. Daarom heeft Julian Dunn een testmethode ontwikkeld om de jitter rechtstreeks in het audio signaal te meten in de vorm van intermodulatie spurs. Dat is ook de standaard testmethode van Stereophile bij het testen van externe DAC's. En dan naar de praktijk: In een gewone goede S/PDIF verbinding liggen bij mij die spurs onder de -135 dB. Voor mij is dat goed genoeg.

Pjotr schreef:

Dit is toch ietsjes te kort door de bocht. De klok van de ontvanger moet geregenereerd worden uit de klok van het inganssignaal. Een dat gebeurt met een PLL, tot zover klopt het. Zo'n PLL kan nooit de jitter op de ingang helemaal elimineren, hij verzwakt hem slechts met een x aantal dB's. Dus de geregenereerde klok bevat nog steeds een evenredige hoeveelheid jitter van de ingang, alleen sterk verzwakt.

Je kunt geen klok signaal met een aantal dB's 'verzwakken' als het om de tijdsfactor gaat, dus ook geen jitter.

Je kunt alleen maar de foutmarge (klok afwijking) verbeteren. Stel dat de PLL stabiel genoeg is om binnen de lengte van 1 nummer alle 0 en 1 bits correct te klokken, dan is de jitter irrelevant geworden. Met andere woorden: je kunt de jitter van het inkomende signaal WEL elimineren maar je krijgt er andere jitter voor terug: of van de PLL, of (indien bijvoorbeeld gebufferd op een storage device) van de volgende trap in de transport lijn.

Met andere woordden: aangenomen dat delta-t (looptijd van de data signaal waarbinnen de jitter nog geen impact heeft op reproductie) voldoende lang is, dan is de laatste klok bepalende trap in de keten bepalend voor de jitter.

Stel je transport is matig, maar je hebt een resynchroniserende DAC, dan zul je weinig tot niets merken van de matige klok van de transport.

Neem een reguliere DAC en een slechte bron, dan heeft de jitter impact. Stel dat je de slechte bron hebt opgenomen, bijvoorbeeld als FLAC bestand, en je afspeelsysteem (bijvoorbeeld een PC) zou een lagere jitter hebben dan de bron, dan zal de opgenomen track beter klinken dan als je het rechtstreeks van de transport aan de DAC doorgeeft...

(En gelukkig maar! In de telecom wordt bijvoorbeeld SDH getransporteerd met 144 Mbit. Door twee muxen back to back te hangen, en alle 63 kanalen door te lussen wordt het ingaande signaal 63 keer verpakt in het SDH signaal, en er 63 keer weer uit gehaald. Omdat elke keer opnieuw de klok wordt gegenereerd, meet je met een jitter meting eigenlijk alleen de laatste inpak / uitpak aktie, TENZIJ de jitter dusdanig is dat de bits niet correct gedetecteerd worden en dus niet juist worden ingepakt. Als jitter zoveel impact zou hebben als vaak gesuggereerd werdt, dan zou elk bitje zo verminkt raken dat er nooit meer nuttige informatie overheen zou kunnen...)