Ik lees met heel veel plezier deze discussie, en ben doende de gegeven links door te nemen en het artikel van Hawksford uit te printen.
Alvast mijn dank voor alle constructieve bijdragen, sommige inzichten zijn zeer verhelderend.
Mede gezien mijn wankele theoretische achtergrond, is dit soort discussies mij zeer welkom.
Maar nog wel een vraag:
SSassen schreef:
De analogie met een schilderij gaat hier niet op, visueel steken wij namelijk heel anders in elkaar dan auditief. Zo kan je na jaren een familielid niet gezien te hebben deze altijd herkennen als je hem/haar weer tegenkomt. Uiteraard bestaat een dergelijk goed geheugen niet voor geluid, als er tijdens een luistersessie meer dan enkele minuten verstrijken tussen het beluisteren van verschillende apparatuur is 't lastig om exact verschillen aan te geven.
Dat de vergelijking auditief/visueel niet op gaat (op *kan* gaan) is duidelijk, maar hoe zit het met de stem van een familielid of vriend die we in jaren niet hebben gesproken, maar als we die aan de telefoon hebben weten we meteen wie het is, ondanks de weinig audiofiele eigenschappen van telefoonlijnen...........
Ergo, hoe belangrijk is het voor ons om een zeer lineair systeem te hebben om muziek op een plezierige wijze te kunnen reproduceren?
Ik denk dat dat een heel persoonlijke aangelegenheid is, en waar men het bij speakers en elementen blijkbaar wel geoorloofd vindt dat ze "karakter" hebben, waarom zou dat dan niet mogen gelden voor versterkers (of DACs, of kabels voor mijn part)?
Er zijn mensen die immer en altijd de LP prefereren boven een CD, en echt niet alleen omdat de master voor de LP nu zoveel beter was (integendeel, zou ik bijna zeggen......)
Er is iemand in een nieuwsgroep die volhoudt dat strijkers op CD *nooit* natuurlijk klinken in haar oren, en zij is dirigente en musicus.
Terwijl voor mij duidelijk vaststaat dat het *formaat* CD, dus 44.1/16, transparant genoeg is.
Platen die ik op CD heb opgenomen, kan ik niet onderscheiden van de plaat zelf.
Ergo: voor mij is duidelijk dat CD an sich voldoende resolutie heeft.
Aan de andere kant: ik heb opnamen van Jaco Pastorius die rechtstreeks met een walkman onder de jas gemaakt lijken te zijn en toch "vergeet" ik de erbarmelijke geluidskwaliteit na een minuut ofzo, omdat de muziek me boeit en pakt.
In het grote geheel der dingen zijn wij audiofielen natuurlijk dodo's, tot uitsterven gedoemd (dat duurt geen hele generatie meer).
Maar totdat ik geen soldeerbout meer vast kan houden, zal ik versterkertjes e.d. blijven maken, gewoon omdat ik er lol in heb, en ik er blijkbaar een zeker talent voor heb om dingen te maken die veel anderen prettig vinden om naar te luisteren.
Douw het in een chippie, Jacco, en verdien er een pak geld mee!
