forum.zelfbouwaudio.nl

Afgelopen weekend heb ik weer wat vordering gemaakt. De tweetoons meting werkt!

Zo ziet nu de meting aan mijn Kartesian woofertje eruit: En als ik op "Analyze" druk, plopt dit tevoorschijn: Het is allemaal heel makkelijk geworden, geen gedoe meer met scripts aanpassen, alles is in de applicatie als parameter in te voeren. Je begint met de datasheet, dan doe je een kleinsignaal meting, daarna preconditioning, en daarna nog een kleinsignaal en dan kan je aan het grootsignaal verhaal beginnen.

Ook leuk: ik kan de meting in stapjes doen, als ik nu 4 stapjes instel, dan wordt de meting automatisch gedaan bij 25, 50, 75 en 100% van de doel-uitslag. Dan krijg je dit voor de Sub_120: Dit maakt met name inzichtelijk hoe de suspensie zich gedraagt bij toenemende amplitude. Goed, bijna klaar dus! Of toch niet?

Omdat het wisselen van luidspreker nu veel makkelijker is geworden, kon ik eens wat andere drivers proberen. Een driver die in het verleden problemen gaf was de Tang Band W5-2053. Dit ding: De kleinsignaal meting gaat helemaal prima, en je ziet dat de impedantiefit met het creep model ook erg goed gaat. De bolletjes+dikke lijn zijn de gemeten waarden, de stippellijnen zijn de modelfit. De uitslag wijkt wat af vanaf f>100 hz, deze is lager dan voorspeld terwijl de impedantie wel goed blijft kloppen: Dat laatste aspect breekt op bij het doen van de tweetoons meting, omdat de amplitude die gemeten wordt minder is dan je op grond van stroom en Bl mag verwachten, gaat die meting helemaal de mist in. De dikke lijnen zijn de fits, de lichte lijnen de daadwerkelijke meting: De discrepantie tussen de voorspelde en gemeten amplitude in de kleinsignaal meting is alvast een clou, maar de totale spaghettiboel in de BL meting hint op nog een probleem in de vorm van een parasitaire resonantie. De tweetoons meting is gedaan bij 10 Hz en 436 Hz, kijken we naar zowel de kleinsignaal meting als naar de respons uit de datasheet, dan zie 'm zitten: bij 400 Hz zit een dip van zo'n 6 dB. Waar zou die nou vandaan komen? Gelukkig had ik ook een cutaway plaatje van dit type RBM woofertjes opgeslagen: Spot de Helmholz resonator...

Twee dingen die ik nu kan doen: of de frequentie van de hoge toon buiten de Helmholz resonantie leggen, of een robuustere meet- en analysemethode gebruiken die minder onder de indruk is van dit soort parasitaire effecten. Ik ga uiteraard voor dat laatste. De leercurve blijft steil!

Nog maar eens kijken of ik wat betere resultaten met de W5-2053 kan krijgen. Ik heb er twee, dus in het kader van "load leveling" heb ik nu het andere exemplaar van de plank gepakt. Het programma is als volgt:
- kleinsignaal meting
- 5 minuten preconditioneren met ruis
- 5 minuten afkoelen
- weer een kleinsignaal meting
- tweetoons meting, maar nu met de hoge toon op zo'n

De resonatiefrequentie ging van 38,9 Hz voor de preconditionering naar 36,0 Hz na preconditionering. Dat is het resultaat van 5 minuutjes wapperen. Het signaal was bandgelimiteerde roze ruis, en zo verliep het: Ik had als maximumptemperatuur 100 graden ingesteld. De spoel mag vast nog wat heter worden, maar beter veilig dan spijtig. Je ziet duidelijk dat de temperatuur netjes begrensd wordt. De hoogste gemeten temperatuur was 93 graden. En ja, ik heb het nagemeten met een thermische camera, en het klopt! Geen overbodige luxe dus.

Dan de tweetoons meting. Dit keer bij 10 hz en 215 Hz om de resonantie bij vierhonderdnogwat Hz kwijt te raken. Dat ziet er een heel stuk beter uit: De BL inschatting is nog 10% aan de lage kant, maar dat had ik wel verwacht. Als ik naar de stapjes kijk is de progressieve ophanging met viskeus effect ook duidelijk te zien: Conclusie: het ding maat z'n x-max spec van 8 mm dus gewoon waar.

Wow, that's really impressive!
Regards
Heinrich

Mooie vooruitgang!

timpert schreef: ↑ma 20 apr 2026, 21:03

Afgelopen weekend heb ik weer wat vordering gemaakt. De tweetoons meting werkt!

Zo ziet nu de meting aan mijn Kartesian woofertje eruit:
Screenshot 2026-04-20 201854.png
En als ik op "Analyze" druk, plopt dit tevoorschijn:
Screenshot 2026-04-20 202033.png
Het is allemaal heel makkelijk geworden, geen gedoe meer met scripts aanpassen, alles is in de applicatie als parameter in te voeren. Je begint met de datasheet, dan doe je een kleinsignaal meting, daarna preconditioning, en daarna nog een kleinsignaal en dan kan je aan het grootsignaal verhaal beginnen.

Zou je kunnen toelichten wat de donkere en licht blauwe curves zijn? Wat is het verschil?

Die force vs displacement curve lijkt wel een hysteresis lusje! Je zou verwachten dat die curve alleen maar omhoog loopt (meer force = meer displacement).

Wat wel vreemd is is die inductie tegenover displacement. Je zou hier verwachten dat de inductie blijft dalen naar mate de displacement groter wordt (er gaan namelijk minder veldlijnen door de spoel). Is dit misschien een gevolg van je parametrizatie ?

Het resultaat mag er zijn. Het feit dat je geen stippellijn ziet van de modelfit t.o.v. de metingen rond de resonantie betekent dat de fit en de meting vrijwel perfect samenvallen:

Screenshot 2026-03-22 180250.png

En dat terwijl ik eigenlijk iets heel anders zou moeten doen...

Zeer strak resultaat! Vooral in het laag. In het hoogfrequent kan je een LR3 maken om dat wat beter af te schatten (dan krijg je wel uniekheids problemen, die kan je wel afvangen door constraints toe te voegen i.e. L2(0)*R2(0) < L3(0)*R3(0) ).
Als je okee bent met een kleine bias, dan kan je ook regularisatie toepassen en je initiele parameters (van de small signal meting) mee geven als initiele gok.


Het gene wat ik me nog wel afvraag is. Als ik nu een state-space model van een luidspreker en de parameters gebruik die je afgeschat hebt. Vervolgens kan ik een simulatie doen met hetzelfde ingangssignaal. Dan zou ik hetzelfde signaal verwachten aan de uitgang als dat ik gemeten heb.Is dat ook zo?

Leuk je weer hier te zien! Komt het einde van jouw thesis werk al een beetje in zicht?

hidjedewitje schreef: ↑do 23 apr 2026, 14:39

Zou je kunnen toelichten wat de donkere en licht blauwe curves zijn? Wat is het verschil?

De lichte curves zijn de curves die direct uit de meting zijn berekend, de donkere de polynoomfits aan de metingen. De force vs. displacement is inderdaad een hystereselusje, precies wat je ook verwacht wanneer er wat kruip in de ophanging zit. Het grootsignaal model is nog "dom" wat dat betreft, de kracht van de suspensie is wat overblijft nadat ik de magnetische kracht en de demping aftrek van de totale kracht. Niet alleen zit er geen kruip in, maar het veronderstelt ook nog een constante Rms, en dat is natuurlijk ook niet helemaal waar. Een deel van de demping daar zit nog een veertje voor, ook daar gaat de curve wat van open staan. Dat is dezelfde Helmholz resonator die de meting bij 400 Hz in de war gooit.

hidjedewitje schreef: ↑do 23 apr 2026, 14:39

Wat wel vreemd is is die inductie tegenover displacement. Je zou hier verwachten dat de inductie blijft dalen naar mate de displacement groter wordt (er gaan namelijk minder veldlijnen door de spoel). Is dit misschien een gevolg van je parametrizatie ?

Daar ben ik nou weer niet zo verbaasd over. Le kan je zien als de spreidingsinductie van de transformator die door de motor gevormd wordt. Afhankelijk van hoe het koper in de magneetstructuur is ondergebracht is die sterk afhankelijk van het kwadraat van het aantal windingen dat dat in één stuk uit de structuur steekt, en dat vormt een minimum in de rustpositie. Als de hele spoel aan dezelfde kant uitsteekt, dan zien alle uitstekende windingen elkaars magneetveld, maar ze aan weerszijden uitsteken dan "ziet" de ene helft de andere helft niet en gaat theoretisch de zelfinductie door de helft. Aan deze meting zie je dus dat de demodulatieringen hun werk doen.

hidjedewitje schreef: ↑do 23 apr 2026, 14:39

Het gene wat ik me nog wel afvraag is. Als ik nu een state-space model van een luidspreker en de parameters gebruik die je afgeschat hebt. Vervolgens kan ik een simulatie doen met hetzelfde ingangssignaal. Dan zou ik hetzelfde signaal verwachten aan de uitgang als dat ik gemeten heb.Is dat ook zo?

Daar vraag je me wat, ik ben nog niet zo ver met de hele state space modellering gekomen als ik zou willen. Daarom ben ik ook zeer benieuwd aar jouw werk. Zou ik je thesis eens mogen bekijken?

Leuk je weer hier te zien! Komt het einde van jouw thesis werk al een beetje in zicht?

Het einde van mijn thesis, omtrent het nonlinear modeleren van luidsprekers, is al een tijdje terug (september 2025 om precies te zijn). Dus misschien moet ik mijn username nu veranderen naar ir.hidjedewitje .

I.v.m. geheimhouding mag ik mijn thesis niet delen voor september 2027. Hoe graag ik dat ook had gewild.

Mijn thesis is eigenlijk heel erg vergelijkbaar met het werk van Thomas Helie & Antoine Falaize: https://acta-acustica.edpsciences.org/articles/aacus/full_html/2020/01/aacus190001s/aacus190001s.html
Waar mijn contributie voornamelijk ligt in de uitbreiding naar het meenemen van enclosure effecten (o.b.v wave equation discretiseren) en het meenemen van thermische effecten.
Tevens gebruik ik de notatie:

[LaTeX]
\dot{x} = [J(x) - R(x)]\nabla \mathcal{H} + B(x)u
[/LaTeX]
[LaTeX]
y = B^{\top}\nabla \mathcal{H}
[/LaTeX]

ik vind dat zelf een stuk leesbaarder (maar goed smaken verschillen daar).

Ik hoop eigenlijk er een publicatie van te maken zodat anderen er op voort kunnen bouwen. Alleen moeten we daar dus even mee uitkijken i.v.m. confidentialiteit. Al is de review procedure van journals ook redelijk lang dus misschien dat daar mogelijkheden zijn. Zodra er een publicatie is zal ik er hier wel een melding van maken

De lichte curves zijn de curves die direct uit de meting zijn berekend, de donkere de polynoomfits aan de metingen. De force vs. displacement is inderdaad een hystereselusje, precies wat je ook verwacht wanneer er wat kruip in de ophanging zit.

Ik ben geen expert op het gebied van kruip & hysteresis, maar zijn dit niet echt twee verschillende effecten?
Ik zie kruip meer als het langzaam bewegen van een materiaal onder een statische stress. Dat hoeft niet een nonlinear effect te zijn en zou je dan kunnen afvangen met extra parallel RL elementen (parallel aan de echte "L" van de compliance in het impedantie model). Zo staat dat althans ook beschreven in het paper van Helie & falaize die het Kelvin-Voight model gebruiken.

Hysteresis introduceert een soort geheugen element. Dat is echt iets anders, dat zou je ook zien bij snel veranderende signalen. De force-displacement curve wordt dan inderdaad een lus en niet een lijn. Terwijl bij kruip het wel een lijn blijft!

Le kan je zien als de spreidingsinductie van de transformator die door de motor gevormd wordt. Afhankelijk van hoe het koper in de magneetstructuur is ondergebracht is die sterk afhankelijk van het kwadraat van het aantal windingen dat dat in één stuk uit de structuur steekt, en dat vormt een minimum in de rustpositie. Als de hele spoel aan dezelfde kant uitsteekt, dan zien alle uitstekende windingen elkaars magneetveld, maar ze aan weerszijden uitsteken dan "ziet" de ene helft de andere helft niet en gaat theoretisch de zelfinductie door de helft. Aan deze meting zie je dus dat de demodulatieringen hun werk doen.

Hmm, hier moet ik even voor zitten. Het klinkt wel logisch, maar het klikt nog niet helemaal 100%.

Daar vraag je me wat, ik ben nog niet zo ver met de hele state space modellering gekomen als ik zou willen. Daarom ben ik ook zeer benieuwd aar jouw werk. Zou ik je thesis eens mogen bekijken?

Om je even op gang te helpen, stel we gebruiken de meest simpele vorm van Thielle-Small (geen kruip of LRi-achtige extensies, alleen Re/Le/BL/Kms/Mms/Rms).
Dan hebben we een 3e orde systeem met 3 energie opslag elementen, de bewegende massa (kinetische energie), de veer (potentiele energie) en de inductie (magnetische energie). Als je dan slim de state kiest als momentum, displacement en flux dan kan je de energie op de volgende manier beschrijven:
[LaTeX]
\mathcal{H} =\frac{\lambda^2}{2L_e}+\frac{p^2}{2M_{ms}}+\frac{x^2}{2C_{ms}}
[/LaTeX]
Met als gevolg:
[LaTeX]
\nabla \mathcal{H}=
\begin{bmatrix}
\lambda / L_e \\
p / M_{ms} \\
x / C_{ms}
\end{bmatrix}
=
\begin{bmatrix}
i_{Le} \\
\dot{q} \\
F_{Kms}
\end{bmatrix}\\
[/LaTeX]
[LaTeX]
\dot{x} =
\begin{bmatrix}
\dot{\lambda} \\
\dot{p} \\
\dot{q}\\
\end{bmatrix}

[/LaTeX]

Ik gebruik even q voor displacement om verwarring met x (die als statevector) gebruikt wordt te voorkomen.

Door kirchoff wetten toe te passen op het equivalente circuit krijg je de volgende relatie tussen tussen de equations:

[LaTeX]
\dot{x} =
\left(
\underbrace{
\begin{bmatrix}
0 & -B\ell & 0 \\
B\ell & 0 & -1 \\
0 & 1 & 0
\end{bmatrix}
}_{J}
-
\underbrace{
\begin{bmatrix}
R_e & 0 & 0 \\
0 & R_{ms} & 0 \\
0 & 0 & 0
\end{bmatrix}
}_{R}
\right)
\underbrace{
\begin{bmatrix}
\lambda / L_e \\
p / M_{ms} \\
x / C_{ms}
\end{bmatrix}
}_{\nabla \mathcal{H}}
+
\begin{bmatrix}
1 \\
0 \\
0
\end{bmatrix}
u

[/LaTeX]
[LaTeX]
y =
\begin{bmatrix}
1 & 0 & 0
\end{bmatrix}
\underbrace{
\begin{bmatrix}
\lambda / L_e \\
p / M_{ms} \\
x / C_{ms}
\end{bmatrix}
}_{\nabla \mathcal{H}}
[/LaTeX]

Je kan dan voor u(t) je ingangsspanning kiezen, de geassocieerde stroom is dan de output (y).
Je kan nu voor alle TS-parameters de desbetreffende functies kiezen (Le wordt je geschatte polynoom Le(x) bijvoorbeeld). Het is daarbij wel belangrijk dat ze geparametriseerd zijn als functie van state (wat soms voor wat eigenaardigheden zorgt. I.e. verzadiging van spoel wordt vaak uitgedrukt in Le(i) en niet in Le(\lambda) ).

Als je een gekozen ingangsignaal hebt, gekozen initiele conditie dan kan je met je model gaan simuleren. In python kan dat bijvoorbeeld https://docs.scipy.org/doc/scipy/reference/generated/scipy.integrate.solve_ivp.html. Voor de MATLAB afficianado's kan dat met je favoriete ODE solver (bijvoorbeeld ODE45).

Als je model daadwerkelijk klopt, dan zou de simulatie dus overeen moeten komen met de meet data.
In mijn model ziet dat er ongeveer zo uit:
[graag-bijvoegen]https://imgur.com/a/8N0tqF4[/graag-bijvoegen]
Ik ben nog bezig met het implementeren van de flux non-lineariteit. Ik verwacht dus dat het nog beter wordt.

hidjedewitje schreef: ↑do 23 apr 2026, 14:39

Mooie vooruitgang!

timpert schreef: ↑ma 20 apr 2026, 21:03

Afgelopen weekend heb ik weer wat vordering gemaakt. De tweetoons meting werkt!

Zo ziet nu de meting aan mijn Kartesian woofertje eruit:
Screenshot 2026-04-20 201854.png
En als ik op "Analyze" druk, plopt dit tevoorschijn:
Screenshot 2026-04-20 202033.png
Het is allemaal heel makkelijk geworden, geen gedoe meer met scripts aanpassen, alles is in de applicatie als parameter in te voeren. Je begint met de datasheet, dan doe je een kleinsignaal meting, daarna preconditioning, en daarna nog een kleinsignaal en dan kan je aan het grootsignaal verhaal beginnen.

Zou je kunnen toelichten wat de donkere en licht blauwe curves zijn? Wat is het verschil?

Die force vs displacement curve lijkt wel een hysteresis lusje! Je zou verwachten dat die curve alleen maar omhoog loopt (meer force = meer displacement).

Wat wel vreemd is is die inductie tegenover displacement. Je zou hier verwachten dat de inductie blijft dalen naar mate de displacement groter wordt (er gaan namelijk minder veldlijnen door de spoel). Is dit misschien een gevolg van je parametrizatie ?

De enige hysterese effecten die er zijn, zijn van die van de ophanging, via Payne effect;

Pagina 30; https://theses.hal.science/tel-03937151 ... MA1022.pdf
En; https://hal.science/hal-03231978/document
(laatste is vooral een vrij goede paper)

Ik zie ook niet helemaal in hoe BL vs excursion een hysterese lusje zou kunnen creëren.
Dit is namelijk enkel als functie van vorm van de magneet en de wikkelingen van de spoel zelf.
De rest zal dan enkel te maken het met andere invloeden of eventueel meet/bereken-fouten

Dan ga je er van uit dat er in het ijzer en magneet geen fluxvariatie optreedt, globaal dan wel lokaal...

timpert schreef: ↑do 23 apr 2026, 18:05

Daar ben ik nou weer niet zo verbaasd over. Le kan je zien als de spreidingsinductie van de transformator die door de motor gevormd wordt. Afhankelijk van hoe het koper in de magneetstructuur is ondergebracht is die sterk afhankelijk van het kwadraat van het aantal windingen dat dat in één stuk uit de structuur steekt, en dat vormt een minimum in de rustpositie. Als de hele spoel aan dezelfde kant uitsteekt, dan zien alle uitstekende windingen elkaars magneetveld, maar ze aan weerszijden uitsteken dan "ziet" de ene helft de andere helft niet en gaat theoretisch de zelfinductie door de helft. Aan deze meting zie je dus dat de demodulatieringen hun werk doen.

Ik weet niet of ik het hier mee eens ben

Als de demodulatie ringen en copper sleeves hun werk zouden doen, dan ze je gewoon een rechte lijn.
In theorie dan (dat is namelijk in de praktijk heel moeilijk te doen)
Over het algemeen, is de inductie rond nul het grootste, en zakt dan af.
Soms, wanneer er heel veel demodulatie is, kan er een beetje tilt zijn

Ik zie nu pas de schaal die je gebruikt, en ik denk dat we ons daar een beetje op verkijken.
De vorm lijkt namelijk nogal heftig, maar relatief gezien valt het best mee
Ik ben ook geen fan van absolute assen om precies deze reden (mocht het ook nooit gebruiken op mijn studie lol )

Hier bv een ander voorbeeld waarbij de Le(x) curve "hoger" lijkt te worden;
https://audioxpress.com/article/test-be ... pique-line

Dit komt doordat de aangebrachte ringen en sleeves niet helemaal symmetrisch zijn.
Wat bv heel vaak gebeurt, ivm bv montage, is dat de demo-ringen aan de onderkant wordt gemonteerd.
Hierdoor houd je een klein gat over aan de bovenkant (zie plaatje)

Spot de Helmholz resonator...

Ik zie meerdere

Maar trek niet al te snel conclusies
De spider constructie is hier namelijk een beetje vreemd.
Met een normale 5 inch midwoofer ligt de resonantie van de spider heel vaak rond de 800-1500Hz
Dit valt heel goed te simuleren in bv FINECone.

In dit geval zijn het twee rolranden die voor de ophanging zorgen.
Het zou niet mijn eerste keuze zijn.

Ik kan het eens voor de leuk eens simuleren

Pjotr schreef: ↑za 25 apr 2026, 17:42

Dan ga je er van uit dat er in het ijzer en magneet geen fluxvariatie optreedt, globaal dan wel lokaal...

Nee, maar de geïntroduceerde flux van de VC zelf is vrij klein tov de totale (statische) flux van magneet zelf.
Even ruwe schatting: Stel we hebben een speaker met ongeveer 1T in de spleet.
Dit kun je naar een denkbeeldig equivalent vertalen van een aantal wikkelingen (gelijk aan dezelfde flux)
Je komt dan uit op duizenden wikkelingen.

Een beetje gemiddelde spoel zit op iets van 50-100 wikkelingen oid
Dat is misschien 1-5% verandering

Ik zie dus niet helemaal in hoe dit een significante invloed zou kunnen uitoefenen op de BL(x)

@timpert:

Ik zit hier nog even naar te kijken, maar ook deze speaker heeft dezelfde gap

In dit geval wordt er ook geen sleeve gebruikt (die meestal 80-85% van het werk doen), maar enkel een andere ring aan de bovenkant
Dus in dit geval krijg je idd nogal een rare sprong in Le tov de excursion.
Daarnaast dekt de bovenste ring niet de lengte (of halve lengte) van de spreekspoel.

De enige hysterese effecten die er zijn, zijn van die van de ophanging, via Payne effect;

Pagina 30; https://theses.hal.science/tel-03937151 ... MA1022.pdf
En; https://hal.science/hal-03231978/document
(laatste is vooral een vrij goede paper)

Die eerste kende ik (echter heb ik hem destijds niet gebruikt voor dit onderdeel dus daar heb ik destijds overheen gelezen). Die tweede is wel interessant.
Hysteresis effecten zijn overigens wel echt een draak om goed te modeleren. Als je snel verder wilt met het project zou dit wel een van die dingen zijn die ik uit zou stellen.

Over het algemeen, is de inductie rond nul het grootste, en zakt dan af.
Soms, wanneer er heel veel demodulatie is, kan er een beetje tilt zijn

Als er shorting rings zijn bedoel je?
Als er geen shorting rings zijn dan zou ik juist een tanh(-x) achtige functie verwachten.

Even ruwe schatting: Stel we hebben een speaker met ongeveer 1T in de spleet.
Dit kun je naar een denkbeeldig equivalent vertalen van een aantal wikkelingen (gelijk aan dezelfde flux)
Je komt dan uit op duizenden wikkelingen.

Een beetje gemiddelde spoel zit op iets van 50-100 wikkelingen oid
Dat is misschien 1-5% verandering

Dut is ook het effect wat deels Le(i) veroorzaakt. De driver die ik heb gebruikt met Klippel data geeft iets van 5%-10% verandering t.o.v. rust positie. Die ruwe schatting zit er dus niet zo ver vandaan.

hidjedewitje schreef: ↑za 25 apr 2026, 20:39

De enige hysterese effecten die er zijn, zijn van die van de ophanging, via Payne effect;

Pagina 30; https://theses.hal.science/tel-03937151 ... MA1022.pdf
En; https://hal.science/hal-03231978/document
(laatste is vooral een vrij goede paper)

Die eerste kende ik (echter heb ik hem destijds niet gebruikt voor dit onderdeel dus daar heb ik destijds overheen gelezen). Die tweede is wel interessant.
Hysteresis effecten zijn overigens wel echt een draak om goed te modeleren. Als je snel verder wilt met het project zou dit wel een van die dingen zijn die ik uit zou stellen.

Over het algemeen, is de inductie rond nul het grootste, en zakt dan af.
Soms, wanneer er heel veel demodulatie is, kan er een beetje tilt zijn

Als er shorting rings zijn bedoel je?
Als er geen shorting rings zijn dan zou ik juist een tanh(-x) achtige functie verwachten.

Even ruwe schatting: Stel we hebben een speaker met ongeveer 1T in de spleet.
Dit kun je naar een denkbeeldig equivalent vertalen van een aantal wikkelingen (gelijk aan dezelfde flux)
Je komt dan uit op duizenden wikkelingen.

Een beetje gemiddelde spoel zit op iets van 50-100 wikkelingen oid
Dat is misschien 1-5% verandering

Dut is ook het effect wat deels Le(i) veroorzaakt. De driver die ik heb gebruikt met Klippel data geeft iets van 5%-10% verandering t.o.v. rust positie. Die ruwe schatting zit er dus niet zo ver vandaan.

Ja de tweede paper is wel interessant,
Eigenlijk alles wat Novak doet wel

Het maakt trouwens de meeste gepubliceerde Klippel resultaten wel dubieus, omdat de stijfheid nogal afhangt van hoe snel we heen en weer gaan (hetzelfde effect als een elastiekje zeg maar)
Overigens geven Klippel metingen ook nog BL, Kms en Le aan als functie van tijd en dus ook warmte.
Dan zie je al helemaal bepaalde driver door de mand vallen.

Dus de hysteresis effecten zijn niet alleen een draak om te modelleren.
De stijfheid in zijn algemeen is een enorme draak op zichzelf, omdat het nogal af hangt waar we naar kijken maar ook de praktische condities.
We moeten bv ook warmte en creep etc effecten meenemen.
Zo heb ik bv drivers gezien die van small signal naar een beetje excursion ineens een sprong maken.
Ik zie niet helemaal hoe je zoiets praktisch kunt gaan modelleren.
Dat worden wel heel erg veel aannames in een systeem.


Ik doelde vooral of er een koperen sleeve is aangebracht (die al 80-85% van heavy lifting doet) en hoeveel en waar de ringen zijn aangebracht.
Dat schuift de hele Le(x) curve en verandert ook de vorm.

Overigens hangt dit dan ook weer af hoe de gap eruit ziet.
De Le(x) van een XBL² motor constructie is heel anders dan een simpele rechte top plate.
Een tanh(-x) is wel meest logische inderdaad, maar er zit dus wat variatie in.

Ik ben wel benieuwd naar je thesis. (en waarom hij pas volgend jaar vrijgegeven mag worden, maar waarschijnlijk is het in opdracht gegaan van een bedrijf )

Ik vind 5-10% verandering wel veel.
Waarschijnlijk een speaker met veel xmax EN veel wikkelingen

Heren, dank voor jullie input en het meedenken, dat waardeer ik enorm!

Vandaag heb ik zoon beloofd hem verder te helpen met een van zijn projecten, dus ik kom er dit weekend waarschijnlijk niet meer aan toe. Het is technisch weer, dus we gaan lekker buiten sleutelen.

Het maakt trouwens de meeste gepubliceerde Klippel resultaten wel dubieus, omdat de stijfheid nogal afhangt van hoe snel we heen en weer gaan (hetzelfde effect als een elastiekje zeg maar)
Overigens geven Klippel metingen ook nog BL, Kms en Le aan als functie van tijd en dus ook warmte.
Dan zie je al helemaal bepaalde driver door de mand vallen.

De kruip achtige effectend worden door hun afgeschat op dezelfde manier als LRi-achtige lumped element modellen. Als je al die parameters dan dispalcement afhankelijk maakt kan je alsnog een boel afschatten. Je krijgt op die manier alleen nooit echt een lus die je bij hystereses wel zou verwachten.
Het is wel mogelijk om hysteresis er bij in te proppen. LTspice doet dit bijvoorbeeld op een behavioural manier. Er is ook literatuur die dit op een fysisch interpreteerbare manier doet. Dan krijg je dit soort dingen:
https://hal.science/hal-03327510v1
https://www.sciencedirect.com/science/a ... 6318302921
Zoals ik al zei, het kan wel maar het is niet zo triviaal.

Zowel creep als LRi modellen zijn lumped element approximaties van PDE's. Voor de inductie werkt dat best goed omdat het eigenlijk alleen op korte tijdschaal speelt. Voor creep is dat wat lastiger want dat werkt t/m DC. De voorspelling die je doet met het simulatie model is dan ook alleen maar goed voor korte termijn.

De temperatuur effecten die je noemt zijn inderdaad zeker relevant. Alleen daar geld eigenlijk hetzelfde als voor creep, de effecten zijn heel erg langzaam (orde van seconden/minuten i.p.v. milliseconden). Ik verwacht dat Klippel FLSI daarom ook alleen maar korte metingen ondersteunt. Het was in iedergeval wel de reden waarom hun control algoritme adaptief is gemaakt (samen met het feit dat dat erg praktisch is in een productie omgeving).

Ik ben wel benieuwd naar je thesis. (en waarom hij pas volgend jaar vrijgegeven mag worden, maar waarschijnlijk is het in opdracht gegaan van een bedrijf )

Het was ook totaal niet mijn keuze. Als het aan mij lag stond het al lang online, maar het bedrijf vroeg dit aan. Om eerlijk te zijn was ik al blij dat ik ~8 maanden voor school aan luidsprekers mocht knutselen. Ik zou er dol graag mee verder gaan, maar helaas doet mijn huidige werkgever niks met luidsprekers (dus mochten er baantjes vrij komen omtrent het modeleren/besturen/bouwen van luidsprekers dan houd ik me aanbevolen).

Ik vind 5-10% verandering wel veel.
Waarschijnlijk een speaker met veel xmax EN veel wikkelingen

Het bedrijf maakt ANC oplossingen voor in industriele voertuigen o.b.v. luidsprekers. Voor pragmatische redenen wilde ze dus een kleine luidspreker, alleen de noise die ze wilde cancelen was voornamelijk laagfrequent. Dan eindig je snel met een lange slag woofer dus dat gokje is nog niet zo slecht

De hypothese die ze hadden was ook dat de nonlineariteit van luidsprekers de ANC performance beinvloed. Om dit te kwantificeren wilden ze een accuraat model van een luidspreker dat fysisch interpreteerbaar was en waar makkelijk een regelaar voor te ontwikkelen is. Dan eindig je snel bij hamiltoniaanse modellen.