Als je een normaal gehoor hebt, en je hoort op je luisterplek geen ruis, dan zit ie dus onder die hoorbaarheidsgrens. Natuurlijk heb je last van omgevingsruis en die kan van invloed zijn op het waargenomen detail. Maar als ie harder is dan de versterkerruis, zie ik niet in waarom daar de beperking zou liggen. NB ik heb dit gecontroleerd 's avonds laat, alle apparaten uit (behalve versterker natuurlijk), zo stil als ik het maar kan krijgen in mijn huiskamer.
Dat klopt natuurlijk perfekt, met dan de toevoeging dat je niet met een vaste ruisomgeving zit, het is niet ons oor wat hier de beperkende faktor is, maar het omgevingslawaai. Wat uitendelijk wilt zeggen dat je ruisniveau van je omgeving hoger is dan die van je versterker ( ook plaatsgebonden natuurlijk ), wat op zich goed is omdat dit de minst vervelende situatie is. Ook zijn we niet in staat om als er 80dB gespeeld word om dan tot op 20dB te horen, dit kan enkel als de ongevingsruis en de luistertonen enorm klein zijn, ons gehoor is behoorlijk adaptief of dit gebied. Als je graag wilt weten hoe goed ons gehoor is en of we effektief wel limieten hebben, kruip in een kerk in de buurd tegen de avond aan, doe je ogen dicht, en je hoord van alle geluiden die je anders nooit hoord, inclusief je eigen bloedstroom ( wat best akelig is ).
Er is wel degelijk een hoorbaarheidsgrens. Die wordt voor het gemak gesteld op 0 dB, maar ligt voor lage en hoge frequenties beduidend hoger. Ook voor mensen met afnemend gehoor ligt ie sowieso hoger.
Die klopt perfekt. En idd dit word een probleem met de jaren voor allen van ons, spijtig genoeg
Als je dan op laag niveau luistert, zeg 80 dB, waarom zou je dan een signaal/ruisverhouding nodig hebben van meer dan 100 dB?
"Het" discutiepunt, de waardes die je zegt zijn al hoog eerlijk gezegd. Maar laat ons effe gewoon zien wat dit doet in een passief systeem.
Je neemd een amp van 100W ( telt makkelijk ) en een S/R van ook 100dB, je hebt speakers van 90dB/1W, en we gaan luisteren naar pakweg 60 a 70dB, met een ongevingsruis van 30dB ( wat weinig is hoor ). Om onze stelling waar te maken gaan we ervan uit dat effe de versterker het slechtste deel is van ons voorbeeld. Dwz, een eindtrap staat altijd in de volop openstand, dus 90dB/1W + 20dB ( de 100W ) brengt ons tot een maximum van 110dB ( maximum, niet momenteel ), je versterker heeft een S/R waarde van 100dB, dus dan ruist je bak op een niveau van 10dB, wetende dat het ongevingsruis 20 a 30dB hoger ligd is er dus geen enkel probleem, en kan je de weergave op geen enkele manier verbeteren buiten dan een stillere kamer zoeken ( maar das nou eenmaal geen optie ).
Nu de grote maar, wij mensen hebben ongeveer een bereik van 50dB ( wat al pessimistisch is genomen, sommigen menen 80dB, iets wat ik niet egt deel ) tussen het grootste en het kleinste dat we kunnen waarnemen ( niet tegelijk wel te verstaan, gewoon speel iets af van 90dB, dan vlak daarna 40dB en je zal dat kleine signaal ook nog kunnen merken, word het tweede signaal een stuk kleiner dan duurd het even vooralleer onze oren zich hieraan aanpassen ( want uitendelijk had je een ongevingsruis/muziek van 100dB ) en zullen het uiteindelijk toch waarnemen ( in de veronderstelling dat het momenteelruisniveau op dat moment niet hoger ligd ).
Maar, als we dan terug ons voorbeeld nemen en we spelen 70dB, met ons ongevingsruis erbij ( 30dB ) wilt dit zeggen dat we het muzikaal bereik beperkt hebben van 50dB ( onze max van onze oren ) naar 40dB, daaruit kan je concluderen dat je dynamisch bereik word beperkt door je ongevingsruis. Had je versterker maar 80dB S/R gehad dan zaten we daar nu ook al op de grenswaarde.
Concreet wil dit zeggen dat je in normale situaties ( passief ) je met 100dB S/R niet snel misloopt bij normaal effeciente speakers en luisternieveau. Ga je naar meer vermogenversterkers en hogere efficienties van speakers moet je waarde van je S/R mee omhoog gaan om dezelfde resultaten te behalen.
Hierbij wil ik al direkt zeggen dat systemen met een versterker van 100dB S/R nooit die waarde zullen behalen, juist omwille van de bekabeling en de voorliggende toestellen en omdat die testen in mono toepassingen worden gedaan ( om 1 of andere redenen nooit in werkelijk eindsetup, verkooppraatjes ? ), je slechtste waarde in heel je systeem haalt uiteindelijk heel je systeem naar beneden, en alle aparaten werken elkaar dan nog eens tegen, het is niet de laagste waarde die je uiteindelijk overhoud, maar enkele dB's daaronder ( ongekeerde superposietietheorie ).
Ivm met die versterkervervorming, wel daar heb je eigenlijk gelijk in, maar de redenering erachter is niet correct. De fouten die je natuurlijk het snelste zal merken zijn fouten die uiteindelijk hoger frequent zijn, maar dit heeft ( zoals je ook weet ) te maken met het feit dat onze weergevers daar het minste vermogen nodig hebben om die kleine massa in beweging te brengen. Dat effe terzijde.
Voor te beginnen, welke versterkertopology je ook neemd, elke versterker heeft standaard wat types van vervorming, de meeste direkt zichtbare zijn dynamische vervorming ( vervorming die groter word naargelang de ampletude van het ingangssignaal ) , voor deze moeten we niet veel vrezen want deze horen we niet omdat ie verschuild zit achter het muzieksignaal, als tweede heb je de welbekende crossoververvorming ( onstaat bij het beginnen sperren en geleiden van halfgeleiders wanneer we door het nulpunt van onze sinus gaan ), deze is er altijd maar is ten tijde van vandaag zelden nog een probleem in een versterkers.
Als men last heeft van de laatste dan klopt de stelling van stereophile wel, maar dit betwijfel ik, de redenering die hun maken is waarschijnlijk zo dat ze de procentueele vervorming meten tov de ruisvloer van je amp, concreet als je een ruissignaal hebt 2uV, en je een output hebt van 200uV dan zit je met een vervoming van ong 1% tov je ruisvloer, maar dat wil niet zeggen dat als je die 200uV zou ontleden via fourier analyse dat het signaal effektief vervomd is ( fourier analyse verbeterd je S/R waarde mer minstens 10dB voor die meting ), enkel de sommering sou een vervorming opleveren. Dit fenomeen word natuurlijk kleiner naargelang je verder van je ruisvloer verwijderd geraakt ( mV .. V tov uV ). Maar je andere vervormingen worden wel groter naargelang je signaal groter word.
Ook moet je opletten met het feit dat de S/R waarde van een amp instort van de moment je de versterker effektief dynamisch gaat belasten met je speaker, maar uiteindelijk valt dat in het niets omdat je effektief signaal akoestisch te hard gaat domineren.
Dit effe ivm passieve opstelling, actieve komt later, komt meer bij zien.
@Daniel, je classe van je amp doet hier weinig aan, theoretisch zou je zeggen dat de classe A hier een voordeel bied, omdat de S/R waarde van een classe AB/B/C dynamisch is, en slechter word naargelang het uitgangssignaal groter word, wat bij ene classe A niet waar is, of hij moet tot op het klippen aan worden aangestuurd. Met dat overnamepunt met die classe B & C heb je idd wel een punt, maar deze types worden zoiezo niet meer gebruikt omwille van de thermisch te onstabiele situaties waarbij een classe B naar een classe C nijgt bij temperatuursveranderingen, iets wat rampzalige audioweegave als gevolg heeft ( die classe C, classe B is op zich niet slecht, enek valt ie niet in classe B praktisch te behouden )
Ivm met die gain van je versterkers heb je een deftig punt bij actieve systemen, maar dat is in de praktijk best lastig, daar versterkers met lage gain juist het meest onstabiel zijn, en dat heeft een reden, maar zoals voor elk probleem zijn daar oplossingen voor.
koffiebrake nou
Groetjes
Rudy